All Chapters of PAINFUL REVENGE: Come to Me, Senyorita: Chapter 21 - Chapter 30

VALERIA POV “PAPA, huwag! Huwag mo akong iiwan. Huwag mo akong iiwan Papa!” makailang ulit kong bigkas habang nakayakap pa rin ako sa walang buhay nitong katawan. Pakiramdam ko, mababaliw na yata ako. Hindi ko ito kaya. Hinding hindi ko kaya. “Senyorita, tama na. Tama na iyan. Wala na ang Papa mo at siguro, kailangan mo nang tangapin ang katotohanan na hangang dito na lang ang buhay niya.” Narinig kong wika ni Yaya Rosa sa akin. Pinilit din ako nitong hilain paalis pero naging matigas ako. Ayaw kong bumitaw sa pagkakayakap kay Papa. Gusto ok pa itong makasama sa huling sandali “Papa…hindi man lang tayo nagkausap ng maayos bago mo ako iniwan. Bakit kailangan mangyari ito? Bakit? Bakit?” halos pasigaw kong bigkas. Gusto kong sisihin ang sarili ko sa mga nangyari pero mas gusto kong sisisihin ang bulldozer na bumundol kay Papa. Wala sa sariling napaangat ako ng tingin at tinitigan ang nasabing dambuhalang sasakyan. Nakatigil ito malapit lang din kung saan nakahandusay si Papa.

VALERIA FUENTES POV “Hindi ba talaga pwedeng pagbigyan mo ako na makita ulit si Papa? Carlos, alam kong nagkamali siya…ako pero sana, maging makatao ka sa huling sandali. Gusto ko siyang makita---kahit sa huling pagkakataon lang.” puno ng pakiusap sa boses na wika ko dito. Umaasa ako na sana pagbigyan ako nito pero nang makita ko ang kakaibang ngisi sa labi nito, lalo akong nawalan ng pag-asa. "No! Hindi maaari." seryoso nitong wika kasabay ng mahigpit na paghawak nito sa magkabilaan kong balikat. "Hindi ko kayang ibigay ang pakiusap mo kahit na maglupasay ka pa sa harapan ko ngayun." “Magpahinga ka. Magpalakas ka. Remember, marami kang obligasyon sa akin, Valeria. Huwag kang mag-alala, kapag magsawa na ako sa iyo, maaaring iyun na din ang chance para pakawalan kita at kalimutan ang lahat ng mga nangyari ng nakaraan natin.” Seryoso nitong sagot sa akin at ganoon na lang ang panlalaki ng mga mata ko sa matinding takot nang basta na lang bumaba ang mukha nito patungo sa aking

VALERIA FUENTES POV “Dinig ko, sa susunod na araw ang balik ni Carlos dito sa hasyenda. Mahigit din isang linggo siyang nawala kaya naman titingnan ko kung ano ang magagawa ko para makalabas ka dito sa kwartong ito, Senyorita.” Seryosong wika ni Yaya sa akin “May mga bantay po sa labas, yaya. Kahapon at kanina, tinangka kong lumabas pero hindi nila ako pinayagan.” Pagsusumbong ko dito. “Mahigpit ang mga nakabantay na mga tauhan ni Carlos, Senyorita. Kahit nga ang mga pagkain na ipinapasok ko dito, tini-check nila palagi. Hindi ko na din maintindihan ang ugali ni Carlos. Kay laki na talaga ng mga ipinagbago niya.” Seryosong sagot din nito sa akin Parang bigla tuloy akong nawalan ng pag-asa. Naglakad ako patungo sa salaming bintana at dumungaw sa labas. Kaagad din namang tumampad sa paningin ko ang abalang mga tauhan ni Carlos. Abala ang mga ito sa trabahong construction. Puspusan ang pagsasaayos ng buong paligid. “Pero Senyorita, huwag kang mawalan ng pag-sa…gagawa at gagawa

VALERIA FUENTES POV “PAKAWALAN. Fuck you! Habang wala pala ako, may niluluto ka palang plano ng pagtakas? At palagay mo ba matatakasan mo ako, Valeria? Ha?” galit nitong wika sa akin. Mula sa hindi kalayuan, natanaw ko ang ilan pang sasakyan na parating kaya naman dali-dali akong tumakbo pasalubong doon. Nakakatakot si Carlos at isa pa, ayaw ko nang makipag-usap dito. Hindi ako dapat magsayang ng oras lalo na at hindi talaga pwedeng magpahuli ako dito kay Carlos. Hindi ako papayag na babalik na naman ako ng mansion tapos gagawan na naman ako nito ng hindi ka nais-nais “Ganiyan nga, Valeria. Tumakbo ka. Subukan mong tumakas. Tingnan ko lang kung hangang saan ang tibay ng loob mo at tandaan mo, kapag hindi magtagumpay ang pagtakas mong ito at kapag mahuli kita, namnamin mo ang parusa ko.” galit nitong wika sa akin Kaagad namang tumulo ang luha sa aking mga mata. Pagkatapat ng mga sasakyan sa akin, nagtaka pa ako dahil bigla na lang iyung huminto. Bumaba ang ilan sa mga kalakihan

VALERIA FUENTES POV Wala na akong nagawa pa kundi ang dahan-dahan na iunat ang aking mga paa para makababa ng kotse. Kaya lang, pagkaapak pa lang ng isa kong paa sa sahig, hindi ko mapigilan ang mapaigik nang biglang sumigid ang sakit sa talampakan ko. Natapilok pala ako kanina at tiyak akong napuruhan talaga ang isa kong talampakan. “Tsk.” Narinig kong wika ni Carlos at walang sabi-sabing basta na lang ako nitong binuhat. Hindi na ako nanlaban pa. Wala din naman akong magagawa eh. Wala na din naman akong laban. Hindi din naman ako makatakbo palayo dito dahil sa nangyari sa isa sa mga paa ko. Feeling ko, namamaga iyun eh. Makirot dagdagan pa na may sugat din ako sa siko ko. Ang malas ng gabi ko. Pero, ganoon pa man, hindi ko pinagsisisihan na natangka akong tumakas. At least sinubukan ko at ngayun hindi pala talaga kaya, hindi ko na uulitin. Bahala na ang kapalaran sa akin. Siguro, kung ang loob ng mansion ang lugar ng kamatayan ko, buong puso kong tatangapin iyun. Wala