All Chapters of PAINFUL REVENGE: Come to Me, Senyorita: Chapter 51 - Chapter 60

VALERIA FEUNTES POV PALPAK pa rin yata ang pagpapakamatay ko dahil hangang ngayun, nandito pa rin ako. Buhay na buhay at humihinga pa rin Muli akong nagkamalay sa isang siild na hindi familiar sa akin. Akmang babangon na sana ako pero natigilan ako nang sumalubong sa paningin ko ang seryosong mukha ni Carlos Blanko ang expression ng mukha nito habang nakatitig sa akin "Valeria, ano na naman bang kalokohan itong ginawa mo? Gusto mo ba talagang magpakamatay?" seryoso pero ramdam ko sa boses ang galit nito sa akin Hindi ko ito pinansin bagkos parang walang narinig na tuluyan na akong bumaba ng kama. "Kapag hindi mo itigil iyang kabaliwan mo, isang taong mahalaga sa iyo ang tuluyan ding maglalaho sa iyo, Valeria." seryoso pero puno ng pagbabanta sa tono ng boses nitong wika sa akin Natigil naman ako. Unti-unti akong nag-angat ng tingin at direktang tumitig dito "Hindi ako tanga para hindi mahulaan kung ano ang takbo ng isipan mo. May balak kang hindi maganda sa anak ko dib

VALERIA FUENTES POV "Yaya...yaya, bakit po kayo umiiyak." mahina ang boses na tanong ko kay Yaya Rosa. Nagising na lang ako na nasa tabi na siya ng higaan ko. Lumuluha habang nakatitig sa akin. "Valeria..iha..palagi mong tandaan na ikaw lang ang nag-iisa kong senyorita. Patawarin mo si Yaya kung hindi ko matupad ang pangako ko sa iyo na itatakas kita dito. Patawarin mo ako kung----kung wala akong magawa para lapitan ka at pagsilbihan kagaya ng dati" lumuluha nitong wika. Kaagad naman akong umiling. Kahit na kailan, kahit na ano ang mangyari, never ko itong sisisisihin sa kung ano man ang kinasadlakan ko ngayun. Noon pa man, ramdam ko na ang pagmamahal at pag-aalaga nito sa akin kaya naman walang dahilan para magtampo ako dito "Yaya...hindi po! Huwag---huwag niyong sabihin sa akin ang tungkol sa bagay na iyan. Mahal kita, Yaya. Mahal na mahal kita!" lumuluha kong wika. Kaagad din naman itong napangiti. "Mahal na mahal din kita, Senyorita. Parang anak na ang turing ko sa iyo a

VALERIA FUENTES POV "Naku, tulog pa pala siya." narinig kong wika ng isang familiar na boses dito sa loob ng silid ko. Sila iyung dalawang kasambahay na pumalit kay Yaya Rosa na maghatid ng pagkain sa akin tuwing umaga, tanghali at gabi Alam kong tanghali na pero natatamad pa akong bumangon. Ramdam ko na din kasi ang bigat na tiyan ko eh. Ilang linggo na lang at manganganak na ako pero ang hiling ko kay Carlos na makita ulit si Yaya bago ako manganak, hindi yata matutupad kaya nga habang tumatagal, mas lalong nadagdagan ang glait na nararamdaman ko para dito Napakasimpleng bagay pero ayaw akong pagbigyan. Gusto ko lang naman makita si Yaya at ayos na. Wala na din naman akong sapat na lakas para makipagsabwatan dito na tatakas lalo na at sobrang laki na ng tiyan ko. "Oo nga...tsaka napansin mo ba? Nitong mga nakaraang araw, tamilmil siyang kumain. HInahanap niya daw kasi ang dati niyang Yaya." sagot naman ng isa pa. Halos pabulong lang kung mag-uusap ang mga ito pero dinig na

CARLOS GUERRERO POV SA kauna-unahang pagkakataon, nang makita ko ang kambal na anak namin ni Valeria, hindi ko mapigilan ang maluha Alam kong kagaya ng nanay nila, they are suffering so much! At kasalanan ko iyun. Naging malupit ako at kahit na siguro magsisisi pa ako ng makailng ulit, hindi na maibabalik pa ang mga nangyari na. "Nasa rooftop na ang chopper. Carlos, bilisan mo. Time is gold at kailangan na madala kaagad ang mga bata sa Manila." seryosong wika sa akin ni Leonardo Napatitig ulit ako sa pintuan ng emergency room. Hinihintay ko ang paglabas ni Valeria pero bigo ako hangang sa naramdaman ko na lang ang paghawak ni Leonardo sa akin. "Ano pa ang hininhintay mo. Halika na." seryoso nitong wika sa akin "Si Valeria? Hindi ba't kailangan niya din ng seryosong medical na attention? Kailangan natin siyang isama, Leonardo." seryosong wika ko "Hindi! Hindi na maaari!" sagot din naman nito sa akin na kaagad kong ikinagulat "HIndi pwede! Nandito pa si Vida at hangang n

CARLOS GUERRERO POV VALERIA!!!! HALOS umalingawngaw ang boses ko sa buong paligid at wala sa sariling basta na lang akong napaluhod sa puntod ng babaeng hindi ko akalain na tuluyan din pala akong iiwan. "Bakit? Bakit kailangang mangyari ito? bakit napakahirap para sa iyo na patawarin ako sa lahat ng mga pagkakamaling nagawa ko? Bakit?" umiiyak kong wika. Halos isubsob ko ang aking mukha sa lupa dahil sa matinding paghihinagpis. Sa laban na ito, ang akala ko ako pa rin ang mananalo, pero hindi! Lumabas na ako ang talunan kaya naman sobrang sakit. "Carlos...tama na iyan. Wala ka nang magagawa pa kundi ang tangapin ang katotohanan na wala na siya." seryosong wika naman ng pinsan kong si Leonardo. Hindi ko namalayan na sinundan pala ako nito kaya naman walang sabi-sabing mabilis akong napatayo at mahigpit na hinawakan ang kwelyo nito "Sinabi mo sa akin noon na ayos lang siya diba? Paano? Paanong humantong sa ganito ang lahat-lahat, Leonardo?" seryosong tanong ko dito. Napan