บททั้งหมดของ PAINFUL REVENGE: Come to Me, Senyorita: บทที่ 41 - บทที่ 50

VALERIA POV KINAUMAGAHAN--- Sa unang pagmulat ng aking mga mata, ang nag-aalalang mukha ni Carlos ang kaagad na sumalubong sa akin. "Valeria..." tawag nito sa pangalan ko. Kaagad din naman akong nag-iwas ng tingin dito Naisip ko lang, kung kakausapin ko man itong si Carlos or hindi...wala namang mababago eh. Bihag pa rin naman ako ng mga ito at kahit na magiging mabait ako, alam kong masasaktan pa rin ako. Siguro, wala nang dahilan pa para mag-usap. Para saan pa diba? Ang kahit na katiting at tiwala sa puso ko ay tuluyan nang naglaho. "Bakit, Bakit hindi mo sinabi na dinadala mo pala ang anak ko. Eh di hindi sana, hindi ka nasaktan kahapon." seryosong muling wika ni Carlos sa akin. Muli, parang wala akong narinig. Akmang tatagilid sana ako sa paghiga pero kaagad akong napangiwi nang maramdaman ko ang hapdi sa sakit ng sugat ko Puro ako bugbog. Halos buong katwaan ko yata ang puro latay. "Hey..huwag kang kumilos. Steady ka lang. Teka lang, gusto mo bang gumamit ng ba

CARLOS GUERRERO POV ''ANO ang pwedeng gawin para kumain si Valeria?" seryoso ang tono ng boses na tanong ko sa dalawa kong pinsan na doctor na sila Vida at Leonardo pagkalabas ko ng silid ni Valeria. Nadatnan ko ang mga ito dito sa living room. Umiinom ng tea samantalang si Lolo naman abala sa binabasa nitong diyaryo. Ganoon pa man, nang marinig nito ang salitang binitiwan ko, walang pag-alinlangan na ibinaba nito ang binabasa nito at seryoso ako nitong tinitigan "Bakit, ayaw pa rin ba kumain ng babaeng iyun? Aba' ilang araw na ahh? Kung hindi sa dextrose na ikinabit sa katawan niya na palagi niya ding tinatangal, baka mamatay na ang babaeng iyan?" ma-awtoridad ang boses na sagot nito "At hindi po ba't iyun naman ang gusto niyo, Lo?" seryosong sagot ko din dito. Hindi na ako nagulat pa nang bigla na lang nitong dinampot ang tungkod nito at walang pag-alinlangan na ihinamapas iyun sa center table. Lumikha iyun ng malaks na ingay kasabay ng pagkabasag ng salamin pati na din laha

CARLOS POV Mabilis akong napatayo nang mapansin kong naglalakad na si Manang pababa ng hagdan. Kanina pa ako nakaabang dito sa living area at hinihintay ko talaga ang paglabas nito lalo na at gusto kong malaman kung kumain na ba si Valeria. Talaga yatang gustong panindigan ng babaeng iyun ang pagha-hunger strike. Ilang araw na kasing puro tubig or kaunting prutas lang halos ang iniinom at kinakain nito at kung hindi dahil sa dextrose drip minsan na ikinabit dito ng mga pinsan kong doctor na palagi din namang tinatangal ni Valeria, baka kung ano na ang nangyari dito. "Manang, kumusta po? Kumain po siya?" seryosong tanong ko kay Manang. Kaninang madaling araw, personal kong sinadya ang bilihan ng mga fresh seafoods sa bayan para makabili ng mga pagkain na alam kong paborito ni Valeria. Buntis ito at hindi pwedeng palagi itong magpapagutom. Alam ko din naman na malaki ang galit na Valeria sa lahat sa amin pero hindi naman pwedeng patulan ang galit nito lalo na at dinadala nito a

CARLOS GUERRERO POV "Kumusta siya, Vida?" tanong ko sa pinsan kong doctor. "Ano ang pwedeng gawin para hindi na niya uulitin ang tungkol sa bagay na ito?" dagdag na tanong ko dito "Anong pwedeng gawin? Honestly, si Valeria lang ang makakasagot sa tanong mong iyan. Kagaya ng dati, hindi lang physical na aspeto ang masakit sa kanya, nagdurusa din ang kanyang mental health kaya huwag ka nang magulat kung isang araw, muli na naman niya itong uulitin." seryosong sagot nito sa akin HIndi ko naman mpigilan ang maikuyom ang kamao ko. Napatitig ako kay Valeria bago muling nagsalita "Doctor ka diba? Dapat alam mo kung ano ang solusyon sa problemang ito. Hindi pwedeng basta na lang natin hintayin ang mga susunod na posibleng gawin ni Valeria. Paano kung sa susunod na pagtangkaan niya ang buhay niya ay magtagumpay siya at tuluyan siyang mawala sa akin...sila ng magiging anak naming dalawa?" seryosong tanong ko dito "Carlos...doctor lang ako at hindi magician. Lahat na kaalamann ko may h

VALERIA POV PAGKALABAS namin ng mansion, kaagad na sumalubong sa paningin ko ang nakakasilaw na liwanag mula sa araw. Nakakulong lang ako sa loob ng kwarto sa mahigit tatlong buwan at ang paglabas ko ngayun ay nakakapanibago. Hindi na lang sa bintana ng silid ko nakikita ang sikat ng araw kundi nararamdaman ko na din iyun sa aking balat. Pati ang simoy ng hangin, mga halaman at mga bulaklak ay pwede ko nang makita ng malapitan at mahawakan. "Ang laki na nga pala ng ipinagbago ng buong mansion.'" mahina kong sambit. Sapat lamang iyun na marinig ni Yaya Rosa.. "Oo talagang bawat detalye, pinabago nila. Ang dating malawak na swimming pool ay mas lalo pang pinalawak at ang garden, tinaniman ng mga imported na halaman. Mas marami na ding mga kasambahay at mga tauhan na nagtatrabaho sa buong hasyenda." seryosong wika ni Manang WAla sa sariling napatango ako. Although ang lupang inaapakan ko ngayun ay ang lupang kinalakhan ko pero feeling ko para na lang akong isang istranghero s