Lahat ng Kabanata ng PAINFUL REVENGE: Come to Me, Senyorita: Kabanata 61 - Kabanata 70

VALERIA POV Nagbi-bake kami ng mga goods and products at sinusupply namin iyun sa mga karatig na tindahan at mga grocery store. Dahil gawang kumbento nga ito, maraming tumatangklik ng aming produkto na siyang nakakatuwa kaya naman nagiging abala din talaga kami Buti na lang talaga at game na tumulong ang iba pang mga madre. Masaya ang bawat pagbi-bake. Walang nagrerekamo na napapagod lalo na at lahat ng nakatira yata dito s kumbento ay puro mababait. Kakatapos lang naming magpack ng mga produkto at kasalukuyan akong naglalakad patungo sa may garden nang bigla akong lapitan ng isang bata. Kilala ko ito..si Ana, isa sa mga rescue children at halos tatlong taon na ding nakatira dito sa kumbento kasama ko. "Ate Valeria...Ate Valeria, dumating po sila Doctora Vida at Doctor Leon. Ang dami po nilang dalang foods and toys." nakangiting wika nito sa akin. "Talaga? Naku, matutuwa na naman pala ang mga bata. Nasaan sila?" tanong ko dito "Nasa bakuran po. Busy din po sila sa paglalag

CARLOS GUERRERO "Valeria, it's been five years pero bakit feeling ko kahapon lang nangyari ang lahat-lahat? Bakit sobrang sakit pa rin sa kalooban na wala ka na?" mahina kong bulong sa hangin. Kagaya ng mga nakagiwian...nandito ulit ako sa harapan ng puntod nito. Nakatitig sa kawalan at pilit na inaalala ang mga masasaya naming nakaraan. Puro masasaya alaala lang kasama nito ang gusto kong alalahanin dahil hangat maaari, ayaw ko nang muling balikan sa isipan ko kung gaano ako kalupit dito noon. Five years ago...mas ginusto nitong si Valeria na mamatay kaysa manatili sa tabi ko dahil sumubra ako sa pagpapahirap dito "Malalaki na ang mga anak natin at nag-uumpisa na silang magtanong kung nasaan ka bilang Ina nila. Hangang kailan mararamdaman ng puso ko ang sakit at pagdurusa. Valeria, miss na miss na kita at kung pwede lang na sundan kita diyan...ginawa ko na sana iyun." muli kong sambit. Kagaya ng hindi ko na mabilang pa na pagdalaw sa puntod nito, muli kong hinayaan na puma

VALERIA FUENTES POV "Order ka pa ng gusto mo. What do you want, ice cream, cake or---" "Doc. ayos na po ako. Busog na. By the way, salamat dahil isinama mo ako sa pamamasyal at sa masarap na dinner. Nag-enjoy ako." nakangiting sagot ko dito. "Maliit na bagay. If you want, magtatagal naman ako dito sa Santa Carolina kaya naman, pwede ulit kitang sundunin sa kumbento para makapamasyal ulit." sagot din naman nito sa akin Walang pagdadawang isip na kaagad din naman akong umiling. Alam ko kasing sa Maynila naka-assign itong si Doc. Leonardo at kaya lang ito umuwi dito sa Santa Carolina para i-celebrate ang kaarawan nito at isa pa, may kamag-anak itong dinadalaw sa karatig na bayan. "Hindi na. Nakakahiya sa iyo, Doc. Siguro kung mapagawi ka dito sa Santa Carolina ayos lang." nakangiting sagot ko din dito. Isa pa, ayaw ko din kasi talagang maka-isturbo ng tao eh "Ayos lang. Tsaka, siguro kung ayos lang sa iyo..balak ko sanang iinvite ka para sumama sa akin sa Manila. Doon kasi, m

CARLOS GUERRERO "CARLOS, long time no see! Sa wakas, binasag mo din ang pananahimik mo at nagawa mo na kaming imbitahan dito sa balwarte mo." nakangiting salubong sa akin ng mga kaibigan ko na sila Lucero, Arnaldo, Bartolome at Bendecto. Medyo matagal din na panahon na hindi kami nagkita dahil sa halos limang taon ng buhay ko, halos hindi na ako umaalis dito sa hasyenda Guerrero "Tsk, walang nagbabawal sa inyo na pumunta dito kung nais niyo. Ang sabihin niyo, masyado kayong busy sa pagpapayaman kaya naman wala na kayong time para dalawin kahit ang mga inaanak niyo man lang" seryosong sagot ko din. Sabay pang nagkatawanan ang mga loko bago naupo. "Yes...masyadong mabilis ang paghalipas ng mga araw at panahon. Namalayan na lang namin na para bang napag-iwanan na tayo ng panahon." nakangiting sagot naman ni Benedecto. "Same...alam niyo ba guys, kinukulit na ako ng mga magulang ko na mag-asawa na. Gusto na daw ng apo pero ayaw ko pa. Kung gusto ng apo, kaya kong ibigay iyun. Mara

CARLOS GUERRERO POV "FUCK YOU! SINO SIYA? Sino ang babaeng iyun, Leonardo?" galit kong sigaw kay Leonardo pagkapasok pa lang namin dito sa loob ng mansion HIndi na ako nakatiis pa at isang malakas na sapak ang ibinigay ko dito na siyang dahilan kaya halos matumba ito "Siya si Valeria diba? Siya si Valeria?" galit kong muling sigaw dito. Isang pag-ngisi ang naging sagot nito na nagbibigay ng kumpirmasyon sa kung ano man ang tumatakbo sa isipan ko kanina habang kaharap ko ang babaeng tinatawag nitong Reya. "Ipaliwanag mo sa akin...paano mo ako nagawang lokohin, Leonardo? Paano mo nagawang paglaruan ako at paniwalain na patay na siya? Paano?" galit kong muling sigaw dito. "Carlos...kung matalino kang tao, alam mo na kung ano ang mga sagot sa tanong mong iyan." seryosong sagot din nito sa akin Isang marahas na buntong hininga ang kumawala sa lalamunan ko kasabay ng pagkuyom ko ng aking kamao. "Saksi ako sa pangako mo noon kay Valeria na papakawalan mo na siya oras na mabigy