Sa loob ng silid, matapos maipasok ni Zoe ang mga huling acupuncture needle, pormal siyang umupo sa katabing upuan tulad ng dati niyang gawi. Dahil nakasara ang mga kurtina, hindi makapasok ang sikat ng araw mula sa labas. Pero sa hindi maipaliwanag na dahilan, nararamdaman pa rin ni Zoe na mainit, kumportable, at panatag ang kanyang buong katawan. Nang ibaba niya ang kanyang tingin, tila nahanap niya ang dahilan nang magtagpo ang mga mata nila ni Doña Soledad—na kasalukuyang nakatingin sa kanya nang may malambot ngunit makapangyarihang pag-aaruga. Sa mga sandaling ito, silang dalawa lang ang nasa loob ng kwarto. Ayaw ni Doña Soledad na magkaroon ng pader sa pagitan nila, kaya naman siya na ang unang naging marahan sa pagtatanong, "Kung may nararamdaman kang hindi maganda sa loob mo, sabihin mo lang sa akin, anak. Kapag nakabalik ang Lolo mo mamaya, hahayaan kong siya ang dumanas ng matinding parusa." Ang tinutukoy nitong "siya" ay walang iba kundi si Dion. Isinama kasi ni Señor
Read more