Semua Bab Runaway Bride: Captured by the Billionaire: Bab 381 - Bab 390

Bahagyang kumutitap ang mga mata ni Dr. Marcus, pero agad din siyang nag-iwas ng tingin na parang walang nangyari. Akma na niyang itutuloy ang pagpirma sa kanyang resignation paper nang biglang may narinig siyang pamilyar at malinis na boses ng isang lalaki mula sa 'di kalayuan. "Jack, sorry talaga ha. Naabala pa kitang samahan si Mama para sa routine check-up niya rito sa ospital." Kahit hindi lumingon si Marcus, kilalang-kilala niya kung kanino ang boses na iyon—kay Mateo. Ewan ba niya, pero biglang nanganig ang kamay niya kaya humaba at pumangit ang guhit ng tinta sa dulo ng kanyang pirma. Napansin ng HR intern ang biglang pagbabago sa mood ng doktor. Bigla kasing lumamig ang awra sa paligid ni Marcus, malayo sa karaniwan nitong madaling kausap at laging nakangiti. "Dr. Marcus, may mali po ba sa mga nakasulat sa dokumento?" nag-aalalang tanong ng intern. "Ah, wala naman. Sorry." Bumalik sa pagiging seryoso ang mukha ni Marcus. Itinapat niya ulit ang dulo ng ballpen sa

Ang pagiging defensive at mabilis bumato ng pabalik na argumento ay naging propesyonal na habit na ni Jack sa tuwing humaharap siya sa korte sa loob ng maraming taon. Subalit, hindi lang ngayon natututunan ni Marcus ang ugaling ito ng dalaga. Noon pa man, nung mga panahong magkasintahan pa sila, unti-unti nang lumalabas ang mga senyales na ito sa kanilang relasyon. Masyadong magaling si Jack sa pagkuha ng inisyatibo. Palaging sa kanya ang huling desisyon kung susulong ba sila o aatras. Gaya na lang nung una silang magkasama—siya ang unang lumandi at nag-init ng laro kay Marcus, at nung maghiwalay sila, isang linyang pormal lang ang binitawan niya bago tuluyang pinutol ang lahat ng komunikasyon. Sa pagkakataong ito, hindi man lang nakaramdam ng hiya si Marcus kahit nahuli siyang nakikinig sa usapan. Masyadong malamig ang boses niya. "Nasa tapat ako ng sarili kong pinto. Paanong naging eavesdropping 'yan? Sadyang hindi mo lang talaga ako nakita." Sa huling pangungusap na binitawan

Tama naman. Hindi ito ang Puerto Azul. Ang balita at radar ng pamilya Valderrama sa lungsod ng Manila ay imposibleng mas mabilis kaysa sa mga Mendoza. Pinakalma ni Marcus ang kanyang emosyon bago seryosong nagwika, "Huwag mo nang hayaang makontak pa ni Solenn si Dad." Bagamat pareho silang gumamit ng salitang "si Dad" na tila may konting distansya, wala sa kanilang dalawa ang nagbago ng reaksyon. Sa katunayan, sumang-ayon si Simon sa naging paalala ng kapatid. "Sige, hindi naman 'yan mahirap asikasuhin." Dahil sa matinding pabor at labis na pagtatanggol ni Dion kay Solenn, huwag nang pag-usapan ang pagtatago nito dahil sa takot sa batas—hindi malayong kapag nakapatay muli si Solenn, pagkatapos nitong umiyak nang ilang beses sa harap ni Dion, ay magawa pa nitong tulungan ang babae na itago at ilibing ang bangkay. Kahit pa tinanggalan na ng direktang kapangyarihan si Dion sa kumpanya, dala-dala pa rin nito ang pangalan ng pamilya Valderrama. At sa labas, marami pa ring mga tao ang

Malapit na ang Pasko, at sa wakas ay bumagsak ang unang tindi ng ulan sa lungsod ng Manila. Habang ang malamig na simoy ng hangin ay yumayakap sa kapaligiran, naging mas maayos at masigla na rin ang pakiramdam at kalusugan ni Zoe nitong mga nakaraang araw. Nang makita ni Nathaniel ang pagnanais at pananabik sa mga mata ng asawa habang nakatitig sa bakuran, siya na mismo ang nag-inisyatiba na magpalambot ng boses. "Gusto mo bang lumabas at magpahangin?" "Oo, gusto ko." Seryosong tumango si Zoe, at ang kanyang mga mata ay mas lalong kumislap habang sumasalamin sa bintana ang mapayapang tanawin sa labas. Nitong mga nakaraang linggo kasi, halos hindi talaga siya pinapayagang lumabas ng pinto ng mansyon. Sobra na siyang nababagot at tila nagwawala na ang kanyang sistema sa loob ng bahay. At ngayong malamig at maganda ang panahon, paano niya pa mapipigilan ang sarili niya? Marahang hinaplos ni Nathaniel ang malambot na buhok ng asawa, at ang sulok ng kanyang labi ay nagpakita ng labis

Nang marinig ang paborableng sagot mula kay Nathaniel, mabilis siyang hinila ni Zoe pababa ng hagdan. "Gawa tayo ng snow sculpture bilis! Kakasabi mo lang na pwede, baka bawiin mo pa kapag nag-dilim na." Ang snowman na tinutukoy niya ay isang malaking replika na gawa sa foam at artipisyal na snow na ipinasadya pa ni Nathaniel sa mga event organizer para lang mapasaya siya. Medyo malakas ang bugso ng hangin, pero dahil niyakap siya ni Nathaniel mula sa likod at binalot sa mga bisig nito, hindi naramdaman ni Zoe ang ginaw. Napakayaman ng karanasan ng dalaga sa sining, kaya naman sa madaling panahon, unti-unti nang nabubuo ang hugis ng sculpture. Lumingon siya at mabilis na sumigaw kay Nathaniel na abalang nag-aabot sa kanya ng mga pandekorasyon, "Tulungan mo naman akong kumuha ng pampunas tsaka palamuti sa kusina." Hindi naman tumanggi si Nathaniel. "Sige, pero slow down, okay? Mag-ingat ka, baka madulas ka sa basang damuhan." Kahit pa nagpaalala na siya, bakas pa rin ang matindi