All Chapters of ของหวงพี่ชายแสนร้าย: Chapter 191 - Chapter 200

@สามวันต่อมาพอได้ข่าวดาหวันกลับมาอยู่บ้านเจ๊ดันอย่างเจ๊นกกับเจ๊โหน่งก็รีบบึ่งรถมาหาเลย พร้อมได้รับคำยืนยันว่าหลังจากนี้น้องไม่ติดอะไรแล้วทั้งนั้นพวกเธอก็ไม่กล้าถามซอกแซก บางทีเด็กมันอาจต้องการเก็บไว้เป็นเรื่องส่วนตัว เธอต้องการแค่ดันเด็กประกวดก็จะสนใจแค่เรื่องนี้วันนี้พวกเธอพาดาหวันมาประกวดในห้างของตัวจังหวัด เป็นเวทีเล็กๆ ทว่ามีผู้เข้าร่วมประกวดกว่าสามสิบคนเจ้าของงานซึ่งทำคอลลาเจนแบรนด์หนึ่งโด่งดัง จึงอยากมาสนับสนุนและทำการตลาด พร้อมทั้งหาพรีเซนเตอร์น้องใหม่วัยมหาลัย เธอคิดว่างานนี้เหมาะกับดาหวันจึงไม่รอช้าพาเจ้าตัวมา"ดาหวันของเจ๊พร้อมนะ" ถามคนที่อยู่ในชุดกระโปรงสั้นแค่คืบสีขาวเข้ารูป เกาะอกสีชมพูอ่อนรัดเอาแค่หน้าอกขนาดเท่าหัวเด็ก พอถูกพาไปขัดสีฉวีวรรณ จับแต่งตัวแบบใหม่ดาหวันสวยสดใสไม่ต่างจากสาวเมืองกรุง"พร้อมจ้ะเจ๊" บอกเลยว่าตื่นเต้น ทั้งรู้สึกภูมิในตัวเอง อดชมลึกๆ ในใจไม่ได้ว่าเธอก็สวยมีเสน่ห์ไม่ต่างจากคนอื่นๆ ที่เข้าร่วมประกวดเธอไม่เคยใส่ชุดแบบนี้มาก่อน แต่งหน้าแต่งตัวให้สดใส ปกติเสื้อยืดกางเกงขาสั้นบ้างยาวบ้าง ดูไม่แตกต่างจากชาวบ้านทั่วไปเจ๊นกบอกว่านอกจากการเอาชนะใจกรรมกา

@บ้านพักธีรดนย์"โอ๊ย!" ร่างเล็กถูกทิ้งลงบนเตียงนอนจากท่าอุ้มห้อยหัวเมื่อกี้ ทำดาหวันเจ็บระบมไปทั่วทั้งแผ่นหลัง ไม่แค่นั้นเขายังตามมาขึ้นคร่อมให้เธอขยับไปไหนไม่ได้"คุณปลัดปล่อยนะ! มาทำแบบนี้กับดาหวันทำไม!""ฉันเป็นผัวเธอจะทำอะไรกับเธอก็ได้ ไอ้นั่นต่างหากที่ไม่ใช่ผัว เธอยังกล้าให้มันกอด!"".." ดาหวันประมวลผลตามที่เขาพูด คุณปลัดเห็น? แต่มันก็ไม่เกี่ยวกับเขาไหมหากเธอจะไปให้ใครกอดจริงๆ"เกี่ยวอะไรกับคุณอื่นด้วยจ๊ะ ตัวก็ตัวของดาหวัน จะให้ใครกอดก็เรื่องของดาหวันไหม""คิดดีแล้วใช่ไหมที่พูดออกมา ทำไมถึงได้ท้าทายฉันขนาดนี้ฮะ! ที่โดนไปคราวก่อนไม่จำ" บีบคางเรียวจนมันแทบแหลก เขาภาวนาให้เป็นแค่เรื่องบังเอิญหรือคนรู้จักเธอ แต่เจ้าตัวยอมรับมาแบบนี้แล้ว ดาหวันเต็มใจให้มันกอดจริงๆ"ดาหวันเจ็บปล่อยนะ! อย่ามาทำแบบนี้กับดาหวัน!""ไปนอนกับมันมาแล้วเหรอถึงได้หวงตัวกับฉันขนาดนี้""ดาหวันไม่ได้ไปนอนกับเขา แต่ถึงดาหวันจะทำแบบนั้นแล้วทำไม คุณปลัดต่างหาก เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งกับดาหวันสักที สัญญาเราจบไปแล้วนะ!""จบแค่เธอคนเดียวสิ ฉันไม่จบหรอกนะ เธอเป็นเมียฉัน แล้วฉันก็จะไม่ยอมให้ไอ้หน้าไหนมันมาแตะต้องตัวเธอทั้งนั

@ไลน์สามหนุ่ม(ได้ข่าวว่ามึงไปหมั้นดาหวันจริงดิ ทำไมไม่ชวนพวกกู) ธนาถาม ไม่ใช่เรื่องเล็กเลยนะ เพื่อนจะมีเมียทั้งทีพวกเขาพลาดได้ไง"กูก็ไม่รู้จะสำเร็จมั้ยเลยไม่ได้ชวน กูกลัวพาพวกมึงไปขายขี้หน้า"(แล้วเป็นไงสำเร็จไหม พ่อแม่มึงขายขี้หน้าเปล่า)"เปล่า แต่ก็ยากเอาการ" เขาเข้าใจแม่ของดาหวัน ลูกใครๆ ก็รัก ลูกท่านเขายังรัก แต่ความรักของเขามันทำร้ายดาหวันจนผู้ใหญ่ให้อภัยไม่ได้(แล้วไปทำอีท่าไหนถึงสำเร็จ บอกกูมั่งสิ เผื่อในอนาคตมีเรื่องให้ทะเลาะกับเมีย) ธนาเอ่ยติดตลก นี่เพื่อนมีเมียไปแล้วสองทำไงเขาจะตามทัน"ก็หนักอยู่"(อะไรหนัก หมายถึงอาการของดาหวัน?)"รายนั้นน่ะกูยังไม่เจอหน้าเลย" อยากเห็นหน้าใจจะขาดแต่โดนห้าม อยากถามว่าเจ็บขนาดไหนบ้าง แย่มากหรือเปล่า เขาขอโทษ(เอ้า แล้วไปหมั้นเขายังไงไม่เจอหน้าว่าที่เจ้าสาว หรือมึงไปหมั้นแม่ยายมึงวะ!) ธนาส่งสติ๊กเกอร์หัวเราะมา ภาคินที่อ่านอยู่เงียบๆ ส่งมาเหมือนกัน"อืมกูหมั้นแม่ยาย" ไอ้ธนามันเป็นเทพหรือไงรู้ดีไปหมดทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องไอ้คินแล้ว(หมั้นแบบไหน) แค่ถามเล่นๆ แต่ตอบเหมือนจริงเว้ยเฮ้ย"หมั้นเงินกับแม่ดาหวันน่ะ ให้ใจเย็นก่อนว่างั้นกูถึงได้รับอนุญา

หนึ่งอาทิตย์นึกว่าหนึ่งปี ธีรfนย์ไม่อาจอยู่นิ่งเฉยต่อไปได้ เขาไม่ได้เห็นแม้แต่เงาของดาหวัน คิดถึงเมียใจจะขาดที่บอกให้รอจนกว่าดาหวันจะใจเย็น กี่เดือน กี่ปี เขารอไม่ไหวหรอกนะ ค่ำนี้เลยบุกบ้านแม่ยาย เป็นตายยังไงเขาต้องได้เมียคืนเขาไม่ได้แอบขึ้นบ้านอย่างคราวที่แล้วๆ แต่เดินขึ้นบ้านปกติ พอเจ้าของบ้านเห็นหน้าว่าที่ลูกเขยอึ้ง นี่จะมาง้อลูกสาวเธอแล้วเหรอ"แม่ครับผมขอล่ะ ผมคิดถึงดาหวันไม่ไหวแล้ว" ปลัดหนุ่มอ้อนแม่ยาย ไม่แค่นั้นคุกเข่าลงที่พื้นจนยายจันทร์ตกใจ"คุณปลัดลุกๆ อย่ามาทำอย่างนี้" วันนั้นกูโมโหจริง เลือดขึ้นหน้า ทว่าวันนี้หายโมโห"แม่จะให้ผมง้อน้องได้หรือยังครับ""ได้ๆ ลุกๆ"ธีรดนย์อมยิ้มลุกขึ้นยืน เขยิบเข้าไปกอดยายจันทร์ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกจึงไม่ได้ตกใจมากนัก วางมือบนแผ่นหลังลูกเขยให้กำลังใจ"แม่!"ทั้งคู่ผละออกจากกันทันทีหันไปมองที่มาของเสียง ปลัดหนุ่มยิ้มกว้างได้เจอหน้าเมีย ส่วนยายจันทร์ทำสีหน้าเลิ่กลั่กธีรดนย์ไม่รอให้เสียเวลาสาวเท้าเข้าไปหาดาหวันทว่าอีกฝ่ายถอยหลังกลับ"กลับไปเลยนะคุณปลัด เรื่องของเรามันจบไปแล้วเลิกยุ่งกับดาหวันสักที!""เลิกยุ่งได้ยังไงพี่หมั้นกับเธอไปแล้ว" ธีรดนย์เ

@วันต่อมา"แม่จะไปตลาดหรือจ๊ะ ดาหวันฝากซื้อบัวลอยยายแก้วหน่อยสิ" ยื่นเงินแบงก์ร้อยให้ผู้เป็นแม่ ทว่าอีกฝ่ายทำเมิน"มึงอยากกินมึงก็ไปซื้อเอง" ยายจันทร์ปั่นจักรยานไปเลย เมื่อคืนนั่งคิดนอนคิด อีดาหวันมันใจแข็งเกินเหตุ สมัยเธอโกรธกันไม่เห็นข้ามคืนก็คุยกันแล้วดาหวันมองตามหลังอย่างงงๆ งอนอะไรเธอกัน หรืออาการของคนวัยทอง ส่ายหัวไม่คิดมากเดินไปหยิบไม้กวาดมากวาดบ้าน ตามด้วยถูบ้านต่อ ถูบ้านเสร็จไปอาบน้ำแม่ก็ทำกับข้าวเสร็จพอดีเชื่อไหมว่าไม่มีบทสนทนาระหว่างเราสองคนอย่างเช่นทุกวัน จนเธอรู้สึกผิดปกติ"แม่โกรธอะไรดาหวันหรือเปล่าจ๊ะ""โกรธ กูโกรธที่มึงเล่นตัว" เอาแต่พองามอีดาหวัน กูเห็นแล้วท้อใจแทนคุณปลัด".." รู้แล้วว่าท่านเป็นอะไร โกรธแทนคุณปลัดที่เธอไม่ใจอ่อน?แต่เธอไม่ใช่คนผิด เขาต่างหากที่ผิด ผิดที่ทำร้ายทั้งร่างกายจิตใจเธอ มิหนำซ้ำมันยังกระทบเรื่องงานด้วยตั้งแต่วันนั้น เชื่อไหมว่าเจ๊นกก็ไม่เคยติดต่อมาหาเธอเลยว่าเราจะไปประกวดที่ไหนกันอีก เขาคงไม่อยากผลักดันคนที่มีปัญหาทางบ้าน พักสักหน่อยแล้วเธอจะหางานทำระหว่างรอเปิดเทอม"ถ้าดาหวันทำให้แม่ไม่สบายใจดาหวันขอโทษนะจ๊ะ" เอ่ยแล้วยกมือไหว้แม้ตัวเองจะ