All Chapters of ของหวงพี่ชายแสนร้าย: Chapter 161 - Chapter 170

"มาๆ นั่งก่อนจันทร์ พาลูกเอ็งมานั่งก่อน" แม่ผู้ใหญ่กวักมือเรียกให้สองแม่ลูกเข้ามา บอกรักกับยมหาเก้าอี้มาให้นั่ง หาน้ำดื่มมาบริการลูกบ้านตัวเองสองแม่ลูกนั่งลง เข้มมานั่งด้านข้างดาหวัน จับมือเรียวมากุม มองใบหน้าสวยที่ถูกอีแก้วขมิ้นตบมาโธ่..ยอดยาใจของพี่ อีแก้วนะอีแก้ว!"เข้ม!" แม่ผู้ใหญ่ปรามลูกชายของตัวเอง ทำรุ่มร่ามไม่รักษาหน้าตาพ่อแม่สักนิดรู้ว่าเข้มชอบดาหวัน เธอเองก็ชอบเหมือนกัน หากว่าเข้มอยากได้มาเป็นเมียเธอก็พร้อมสู่ขอแต่ดูจากมือของดาหวันแล้วที่พยายามดึงออกน้องมันคงไม่เล่นด้วย เธอเป็นแม่ ควรบอกควรสอนลูกสักหน่อย ถึงบอกไม่ค่อยจะฟังก็ตามเข้มทำฟึดฟัดใส่แม่ นอกบ้านเก่งมาก ทำกร่างโชว์ผู้คน แต่ในบ้านพ่อกับแม่ใหญ่สุด ไอ้เข้มมันก็ไอ้ลูกแหง่คนหนึ่งเท่านั้น"มากันแล้ว" แม่ผู้ใหญ่บอกทุกคน แน่นอนว่าสามีเธอมาพร้อมกับพ่อแม่ของแก้วที่ลากลูกสาวทั้งสองติดมือมาด้วยขึ้นซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์คนละคัน"อีแก้วขมิ้น มึงตบลูกกูทำไม!" ยายจันทร์พอเห็นหน้าสองสาวอารมณ์โมโหขึ้นทันที แทบจะปรี่เข้าไปตบถ้าไม่โดนพ่อผู้ใหญ่บ้านห้ามเอาไว้"คุยกันก่อนจันทร์ เอ็งใจเย็นๆ กูสัญญาจะให้อีดาหวันได้รับความเป็นธรรมที่สุด"

"บอกเขาไปสิจ๊ะคุณปลัด ว่าเราน่ะลึกซึ้งกันแค่ไหน"คำถามหลายอย่างถาโถมเข้ามาในหัวปลัดหนุ่ม งานเข้าแล้วสิ ว่าจะแอบกินลับๆ แต่ตอนนี้รู้ไปทั้งหมู่บ้านทั้งตำบล หันไปมองหน้าเพื่อน ไอ้นั่นก็ขอคำตอบจากเขาเขาไม่คิดว่ามันขอคำตอบในเรื่องของแก้วหรอก แต่ดาหวันต่างหาก มันคงคิดว่าเขาไปอะไรกับดาหวันตอนไหน"ถ้าคุณปลัดเป็นผัวอีแก้วแล้วมายุ่งกับดาหวันมันทำไม แล้วเนี่ย อีแก้วกับน้องมันก็พากันมารุมตบลูกสาวฉัน ลูกใครๆ ก็รัก ฉันไม่ใช่แม่ที่ดีมาก แต่ก็ไม่อยากให้ลูกเจ็บตัวกับเรื่องแบบนี้หรอกนะ"ดาหวันคิดว่าไม่ควรเอาความผิดไปลงที่คุณปลัดคนเดียว เพราะความจริงคนที่เดินเข้าหาเขา บอกให้เขานอนกับตัวเองเพื่อแลกเงินหนึ่งแสนบาทคือเธอคุณปลัดก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง เรื่องผู้หญิงเขาไม่ขาดอยู่แล้ว ต่อให้เขามีแฟนเขาก็ไม่จำเป็นต้องบอกกับคนที่ไปเสนอตัวให้เขาว่ามีใคร ในเมื่อเขาไม่ได้คิดจริงจังกับคนที่เข้าหา เรามันแค่ทำการค้าขาย ครบสัญญาก็ต่างคนต่างไปเพราะฉะนั้นเธอคิดว่าเราจบเรื่องนี้ดีกว่า หากคุณปลัดคิดว่าเงินหกหมื่นที่ให้มาแล้วได้นอนกับเธอครั้งเดียวไม่คุ้มเธอจะใช้หนี้เขาคืนก็ได้"แม่จ๊ะ ความจริง..""ผมไม่ใช่ผัวของแก้ว เพราะเราไ

"หุงข้าวๆ" ถึงบ้านยายจันทร์รีบวิ่งลงจากรถไปหุงข้าว แข้งขาไม่ดีตามอายุไขอะไรนั่น แต่วันนี้วิ่งสี่คูณร้อยเมตรได้สบาย"ดาหวันรู้ว่าคุณปลัดช่วยให้ดาหวันไม่ต้องอายคนอื่น ดาหวันขอบคุณนะจ๊ะ""ฉันก็ไม่เห็นว่ามันจะเดือดร้อนตรงไหนนะ กับการที่บอกว่าฉันมีสัมพันธ์กับเธออย่างเปิดเผย""คุณปลัดหมายความว่ายังไงจ๊ะ""เธอยังมีสัญญาต่อฉันอีกหนึ่งเดือน ก็ทำให้ทุกคนเข้าใจว่าเราสองคนเป็นแฟนกันก็สิ้นเรื่อง เธอจะได้ไม่ต้องขายขี้หน้า""แล้วหลังจากนั้นก็ต่างคนต่างไปแบบนี้ใช่ไหมจ๊ะ"ปลัดหนุ่มพยักหน้า ดาหวันค่อยโล่งใจโอเค ให้ชาวบ้านเข้าใจว่าเราคบกัน หลังจากนั้น ถ้ามีใครถามก็บอกว่าเราเข้ากันไม่ได้"ไหนว่ามีหนี้แม่ผู้ใหญ่" ธีรดนย์ที่นึกขึ้นได้ถาม ที่ว่าทำงานไม่ได้เงินเพราะติดค้างแม่ผู้ใหญ่ต้องทำงานใช้หนี้สามเดือนล่ะจะเอายังไง"อ๋อ ไม่เป็นไรจ้ะ ส่วนนี้ดาหวันไปทำงานให้แม่ผู้ใหญ่จนครบได้จ้ะ""เสียเวลาเปล่า"ธีรดนย์ออกรถ ดาหวันงงว่าเขาจะไปไหนกัน กระทั่งได้รู้เมื่อเขาพาเธอขับรถมาจอดบ้านผู้ใหญ่อีกหมู่หนึ่งที่เป็นที่ตั้งของหนุ่ยโภชนาการเขาเดินลงจากรถ เธอจึงเดินลงตาม ประตูรั้วเปิดคือหมายถึงต้อนรับแขกแบบที่ไม่ต้องรออนุญาต

"คุณปลัด.." คนตัวเล็กหน้าแดง สุดท้ายก็ต้องยอมให้เขาเพราะเจ้าตัวดึงดันจะเอาให้ได้ เธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์ออกจากตัวของเขาด้วยพูดไปก็เหนื่อยเปล่า"เจ็บมากไหม" เขาหมายถึงหน้า แตะแค่คางแต่ไม่กล้าสัมผัสแก้มบวมแดงดาหวันพยักหน้า ขยับปากพูดทีเจ็บไปหมดธีรดนย์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ข้างแก้ม เป่าเบาๆ ทำข้างซ้าย ย้ายมาข้างขวาทำเหมือนกัน ทำเอาดาหวันใจเต้นแรงมาก"ต่อไปฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำแบบนี้กับเธออีก""คุณปลัด.." ไม่รู้จะใจเต้นแรงกับการกระทำหรือคำพูดเขาดี ไม่ๆ เขาคงหมายถึงจะไม่ให้มีสาเหตุมาจากเขา เขาคงไม่โอเคหากตัวเองเป็นต้นเหตุ อย่าไปหวั่นไหวนักเลย"เงยหน้าขึ้นที" บอกคนก้มหน้างุด คนพูดด้วยก็ต้องมองหน้า หากมองต่ำกว่านั้นมันจะได้มองอย่างอื่นดาหวันเงยหน้าขึ้นสบตา ใบหน้าหล่อเขยิบเข้าหา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใบหน้างามทำเอาประหม่า กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ยิ่งปลุกอะไรบางอย่างในตัว กายสาวหนาวๆ ร้อนๆ"แลบลิ้น"ดาหวันมองอย่างงงๆ แต่ยอมทำตามเพราะสายตาของเขาบอกว่าเธอต้องทำดาหวันค่อยๆ แลบลิ้นออกมา ไม่รู้ว่ามากแค่ไหน แต่พอเขาประกบปากลงมาใจเธอเต้นแรงมาก หลับตาพริ้มลง เรียวลิ้นถูกดูดดึงตกใจรีบชักกลับ แต่เขากลับดูดเธอแ

"คุณปลัดทานเยอะๆ นะจ๊ะ ไม่อิ่มให้บอก แกงจืดอยู่ในหม้อยังมี ผัดกะเพราก็ยังมีเยอะ" พยักเพยิดหน้าไปทางครัวที่อยู่ชั้นล่างเหมือนกัน บ้านดาหวันนั่งกินข้าวบนแคร่ไม้ใต้ถุนบ้าน มีไฟส่องสว่างดวงเล็กๆ ซึ่งพบเห็นได้ทั่วไปในต่างจังหวัด"ครับ" ปลัดหนุ่มตอบรับยิ้มๆ ดูแลเขาดีจังเลย นอกจากพ่อแม่ตัวเองก็มีแม่ของดาหวันนี่แหละ ขนาดท่านไม่มีก็ยังหามาทำให้เขากินจนได้"ดาหวันตักกับข้าวให้พี่เขาหน่อยสิลูก" สะกิดแขนลูกสาวที่เอาแต่นั่งตักกับข้าวใส่จานตัวเอง ไม่ดูแลว่าที่ผัวเลยลูกคนนี้นี่"คุณปลัดตักเองได้หรอกจ้ะแม่" แม่เธอก็เกินไป นั่งอยู่แค่นี้ ไม่ได้ไกลจากมือเขาสักหน่อย"อีนี่! เอ๊ย! ลูกดาหวันนี่ มาๆ เดี๋ยวแม่สอน" หยิบช้อนกลางตักกะเพราลงในจานของคุณปลัด อีกฝ่ายก็รีบยกจานมารับด้วยความเต็มใจ โค้งศีรษะให้เป็นการขอบคุณ"ดาหวันมันเขินน่ะคุณอย่าถือสาเลย เพราะยังไม่เคยมีผู้ชายคนไหนมากินข้าวบ้านเรา คุณปลัดเป็นคนแรกเลยนะ แม่น่ะ เลี้ยงลูกแบบยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม ผู้ชายคนไหนก็ไม่ให้มาแตะต้อง ดาหวันมันเลยไม่มีประสบการณ์จ้ะ คุณปลัดเป็นคนแรกเลยนะเนี่ยที่แม่เปิดทาง""ขอบคุณครับ" ปลัดหนุ่มตอบรับยิ้มๆ มันต้องมีอะไรให้เขาค