Semua Bab ของหวงพี่ชายแสนร้าย: Bab 181 - Bab 190

@ที่ว่าการอำเภอ"พี่ดนย์คะ!"คนตัวสูงหันขวับเมื่อได้ยินคนเรียกชื่อตัวเอง ตาเป็นประกายเมื่อเห็นเป็นรุ่นน้องในหมู่บ้านที่ย้ายไปอยู่กรุงเทพตั้งแต่เรียนจบมอหกมัสยาเป็นคนสวยหน้าตาดีคนหนึ่งในโรงเรียน คือสาวฮอตก็ว่าได้ ตอนนั้นธนายุให้เขาจีบเพราะคิดว่าตรงสเปก เขาจีบเธอติด และเราก็ได้กลายมาเป็นแฟนกันเราคบกันได้ปีหนึ่ง ใกล้ปิดเทอมมัสยากลับมาบอกว่าแม่จะพาย้ายไปอยู่กรุงเทพไปเรียนที่นั่น เขาค่อนข้างเฮิร์ตหนักเพราะนี่คือรักแรกของเขาเราคุยกันทุกวันตั้งแต่เธอไป คุยกันแทบทุกเวลา แต่มันมีอยู่ช่วงหนึ่งที่เขารู้สึกว่ามัสยาไม่ค่อยมีเวลาให้ เขาทำใจไว้แล้วว่าเราห่างกันไกลขนาดนี้คงมีสักวันแล้วมันก็จริง เมื่อเธอเป็นฝ่ายส่งข้อความมาบอกเลิกเขาก่อนด้วยเหตุผลที่ว่าอยากโฟกัสเรื่องการเรียนเขาโกรธเธอโคตรๆ โทรตื๊อทุกวันให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม จัดสรรเวลาใหม่ แต่คำตอบที่ได้คือเธอยืนยันคำเดิมว่าจะเลิกได้ ในเมื่ออยากเลิกก็เลิก!หลังจากวันนั้น เขาโคตรคิดถึงปนโกรธเธอ แต่ด้วยระยะเวลามันก็ค่อยๆ ทำใจได้เองกระทั่งเรากลับมาเจอกันวันนี้ ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกระตุก จนต้องถามใจตัวเองอีกคั้งว่าที่ไม่ยอมมีใครสักทีเพราะเขาย

"ดาหวันเลิกกับคุณปลัดแล้วนะแม่""ฮะ! มึงว่าอะไรนะ!" คนเป็นแม่อึ้ง เลิกตอนไหน อะไรยังไง สามวันก่อนมันบอกคิดถึงบ้าน พอมาวันนี้มาบอกเลิกกับคุณปลัดเฉย ไม่ให้กูได้ตั้งตัวเลย ไม่ให้ได้ยินข่าวว่ามันทะเลาะกัน"ดาหวันเลิกกับคุณปลัดแล้วจ้ะ แล้วดาหวันก็จะไม่กลับไปนอนบ้านคุณปลัดอีกแล้วนะ" ไม่สิ ความจริงเราไม่ได้คบกัน จะใช้คำว่าเลิกได้ยังไง เขาเบื่อเธอแล้วต่างหาก"อะไร ยังไง ไปเลิกกันตอนไหน มึงทะเลาะอะไรกับเขา""ไม่ได้ทะเลาะกันจ้ะแม่" มาถึงขนาดนี้แล้ว เธอยากรีบเคลียร์ปัญหา ถ้าเขาเห็นว่าเขาเสียผลประโยชน์เขาคงมาตาม แต่ไม่เลย เธอหายมาสามวันแล้วเขายังไม่มาตาม เขาคงไม่เสียดายเงินหรอก"เรื่องของดาหวันกับคุณปลัดมันไม่ใช่แบบที่แม่เข้าใจจ้ะ ความจริงแล้ว..ดาหวันขายตัวให้คุณปลัดจ้ะ""ฮะ!" อึ้งกิมกี กูจะตกใจกับประโยคไหนก่อนดี อีลูกคนนี้พูดวกไปวนมา ไหนว่าคบกันเป็นแฟน แล้วไหนมาบอกขายตัวให้คุณปลัด อีดาหวันมันต้องบ้าแล้วแน่ๆ"หนี้พี่เข้มที่ดาหวันเคยบอกแม่ว่าใช้แล้ว ดาหวันก็ได้คุณปลัดเนี่ยแหละช่วย แต่ดาหวันต้องยอมนอนกับคุณเขาเดือนนึง""ดาหวันนี่มึง.." คนเป็นแม่กลืนน้ำลายหนืดๆ ลงคอ เคยได้ยินแต่คนอื่นบอกว่าลูกไปขายต

@เวลาต่อมา"อ๊ะ" คนที่กำลังนอนนิ่วหน้าเมื่อรู้สึกเจ็บที่เนินอก ค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมอง ปรับโฟกัสในความมืดซึ่งมีแสงไฟจากหลอดไฟตามท้องถนนด้านนอกส่องเข้ามาตามฝาบ้านพอให้เห็นลางๆ"คุณปลัด!" ดาหวันตกใจ ทั้งกลิ่นอะไรจากตัวเขาไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกฝ่ายไปดื่มมา"จำผัวตัวเองได้ด้วยเหรอ""คุณมาที่นี่ทำไมคะ" ดาหวันกระซิบถามกลับเพราะกลัวแม่ตื่น ไม่ได้ตื่นเต้นหรือดีใจกับคำที่เขาพูด ผัวเหรอ เขาไม่ใช่ผัวเธอ!"มาหาเมีย"ดาหวันเอียงหน้าไปทางอื่นพร้อมสองมือที่ดันตัวเขาเอาไว้เมื่ออีกฝ่ายจะโน้มลงมาจูบ ทำเอาธีรดนย์ชะงักไป"ทำไม จูบไม่ได้แล้ว?""อย่ามาทำแบบนี้กับดาหวันที่บ้าน""งั้นก็กลับไปกับฉัน สามวันแล้วนะที่เธอไม่กลับบ้าน ทำไมถึงทำตัวเหลวไหลฮะ!""ดาหวันไม่ได้ทำตัวเหลวไหล แต่ดาหวันจะไม่กลับไปอีกแล้วจ้ะ""ว่าไงนะ" ปลัดหนุ่มมองอย่างแปลกใจ อยู่ดีๆ ทำไมดื้อขึ้นมา"ดาหวันจะหาเงินมาคืนคุณปลัดให้ครบทุกบาททุกสตางค์ แต่จะไม่กลับไปนอนกับคุณปลัดอีกแล้วจ้ะ" ผลักอีกฝ่ายออกเต็มแรง ทว่าคนตัวหนักเพียงแค่เซเล็กน้อยเท่านั้น ล็อกข้อแขนเรียวทั้งสองข้างแล้วกดลงไปกับที่นอนไม่ยอมผละออก"จะไปหาจากที่ไหน พูดอย่างกับเงินมันหาง่

ธีรดนย์นั่งมองนาฬิกาข้อมือ อีกสิบนาทีเที่ยง ปกติแล้วห้าโมงครึ่งต้องถึง เขาต้องได้กินข้าวจะดื้ออีกแล้วใช่ไหม จะต่อต้านให้ได้เลย ดี เดี๋ยวคืนนี้เอาให้หนักกว่าเดิม!ก๊อก ก๊อก ก๊อกปลัดหนุ่มละสายตาเงยหน้าขึ้นมองประตูห้องถูกเปิดออก กระตุกยิ้มมองหน้าคนตัวเล็กที่เขารอมาพร้อมกับปิ่นโตในมือ ท่าทางเหนื่อยดูก็รู้ว่ารีบแค่ไหน"วันนี้ผัดผักกับคั่วกลิ้งนะจ๊ะ" เอ่ยแล้ววางปิ่นโตลงบนโต๊ะเตรียมจะออกจากห้อง"เดี๋ยว" มารยาทไปไหนหมด เห็นทีเขาต้องตักเตือนดาหวันอีกเรื่อง"จ๊ะ?" หันกลับไปหาเขา รอฟังว่าเขาจะพูดอะไร"จะไปไหน""หมดธุระแล้วนี่จ๊ะ" จะให้เธออยู่ทำไม หน้าที่ของเธอคือเอากับข้าวมาส่งเขาไม่ใช่เหรอเป็นแค่เด็กส่งข้าวนี่"ว้าย!" ร่างบอบบางถูกรั้งลงไปนั่งบนตักของเขา ดาหวันพยายามจะลุกออก ทว่าปลัดหนุ่มไม่ยอมออกแรงรัดแน่น"นั่งนิ่งๆ" ปธีรดนย์มองใบหน้าเนียนขึ้นสีแดง มีเหงื่อซึมตามกรอบหน้าเล็กน้อย หัวยุ่งฟู ก็คงจะตากแดดตากลมมาอีกตามเคย"ปล่อยดาหวันนะคุณปลัด อย่ามาทำแบบนี้นะ นี่ที่ทำงาน" เขาควรกลัวใครมาเจอบ้าง หากถูกลงโทษขึ้นมาจะทำยังไง"แล้วไง" เขาต้องแคร์?"มันไม่สมควรมั้ยจ๊ะ""เรื่องนั้นฉันจะเป็นคนตัดสินใจ

@หลายวันต่อมา"อยากมีลูกกับเธอจัง" ไม่ใช่แค่พูดเฉยๆ แต่เขาอยากมีจริงๆ อยากมีครอบครัวใจจะขาด อายุสามสิบสี่พร้อมมาก คนวัยเท่านี้เขามีลูกโตทันใช้แล้วเลยอยากอ้อนดาหวัน ถ้าเมียอนุญาต ยาคุมที่ฉีดหมดฤทธิ์เขาจะเดินหน้าปั๊มเบบี๋"อยากมีลูก" ปลุกคนที่ยังนอนนิ่งทั้งที่เขาเห็นเธอขยับตัว นึกว่าตื่นแล้ว จึงเขยิบเข้าไปกระซิบที่ข้างหูอีกทีเธอนอนเปลือย เขานอนเปลือยอย่างนี้ทุกคืน ชอบนอนกอดคนตัวนุ่มนิ่มแบบไม่มีเสื้อผ้าขวางกั้น ผิวดาหวันน่ารักอย่างกับผิวเด็กดาหวันค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น หันกลับไปมองผู้พูด คนที่นอนซ้อนหลังเธอแล้วกอด เขาจุ๊บลงมาบนริมฝีปากอวบอิ่ม"ได้ไหม มีลูกให้สักคนสิ""แต่ดาหวันยังเรียนไม่จบเลยนะจ๊ะ" ยอมรับว่าใจเต้นแรง ไม่ใช่ตื่นเต้นเพราะเขาอยากมีลูกด้วย ทว่าเธอกังวลว่าเขาจะเอาแต่ใจจนห้ามไม่ฟัง"เรียนจบแล้วไง" มัธยมศึกษาตอนปลาย"แค่มอหกเองจ้ะ ดาหวันอยากเรียนต่อวิทยาลัย" เธออยากเรียนสูงๆ จะได้เป็นใบเบิกทางให้ทำงานได้รับเงินเดือนที่สูงขึ้น"แค่มอหกก็พอฉันเลี้ยงเอง" แฝดสามยังสบาย มีเด็กมาวิ่งในบ้านหลายคนคงจะคึกคักน่าดู หากดาหวันท้องเมื่อไหร่เขาจะสร้างบ้านที่หมู่บ้านแห่งนี้ อยู่ใกล้ลูกใกล้