Semua Bab ของหวงพี่ชายแสนร้าย: Bab 171 - Bab 180

"โอ๊ยแม่!""มึงนี่มันไม่รู้จักมารยาผู้หญิงบ้างเลยอีดาหวัน! ผัวให้เงินมึงก็ไหว้งามๆ สิ""ยังไม่ใช่ผัวสักหน่อยแม่""ได้กันแล้วก็เป็นผัวเมีย! มึงอย่าเล่นตัวนักเลย""งั้นพี่แก้วก็เป็นเมียคุณปลัดสิ""อีนี่! คุณปลัดออกปากรับผิดชอบมึงไม่ใช่อีแก้ว! ถ้ามึงไม่เต็มใจเป็นเมียเขาแล้วไปนอนอ้าขาให้เขาเอาทำไม"ดาหวันเงียบปาก ก็ถูกของแม่ เป็นเธอที่ไปเสนอเขาเอง แต่มันคนละประเด็น จะให้แม่รู้ความจริงไม่ได้ว่าเอาตัวเข้าแลกเพื่อให้ได้เงินมา ไม่รู้ว่าแม่จะยินดีหรือเสียใจที่เธอทำแบบนี้ "เอ่อ..ดาหวันมองว่ามันยังไม่เหมาะที่จะเรียกเขาแบบนั้นจ้ะ เรายังไม่ได้แต่งงานกันเลยนะจ๊ะ""งั้นมึงก็ทำตัวดีๆ เขาจะได้อยากมาขอแต่งงาน""จ้ะ เออแม่จ๊ะ""อะไร!"ทำไมต้องดุด้วยเล่า"ดาหวันใช้หนี้พี่เข้มให้แม่หมดแล้วนะจ๊ะ""มึงเอาเงินมาจากไหน?" คนเป็นแม่ขมวดคิ้ว มองลูกสาวด้วยความแปลกใจ"คุณปลัดใช้หนี้ให้จ้ะ""เห็นไหม! เพราะเขารักมึงไงเขาถึงยอมใช้หนี้ให้มึง เกาะเลยนะ ติดหนึบ มึงอย่าปล่อยให้หลุดมือเลยลูกเขยคนนี้ ลูกเขยสายเปย์กูช๊อบชอบ"@บ้านพักปลัดครืด.ครืด..กลับมาถึงบ้านยังไม่ลงจากรถธีรดนย์หลุบตาลงมองสายโทรเข้า กดรับเมื่อเห็นว่าเป

"ธรรมด๊า ต่อไปจะมาเรียกอีจันทร์นางจันทร์ไม่ได้แล้วนะ ต้องเรียกคุณนายจันทร์ย่ะ""ย่ะ แล้วนั่นได้อะไรมา" ถามถึงของเต็มตะกร้าหน้ารถจักรยาน"หลายอย่าง แต่ดาหวันมันอยากกินนึ่งปลาทู ก็เลยซื้อผักมาด้วย ไปทำให้มันกินก่อนนะ""ดีแล้ว ทำดีกับลูกให้มากๆ เขาจะได้เอาลูกเขยปลัดอยู่หมัด""รู้แล้วย่ะ"ยายจันทร์เข้าครัวทำกับข้าว ทำอย่างใส่ใจเป็นพิเศษ ส่วนลูกสาวถูบ้านเสร็จต่อด้วยล้างห้องน้ำ เย็นเธอต้องไปทำงานอีกถึงใครบางคนลาออกให้เธอเรียบร้อยแต่เธออยากทำงาน ช่วงปิดเทอมไม่มีอะไรทำน่าเบื่อ ใช้เวลาที่มีไปหาเงินดีกว่า ไม่มีหนี้แล้วสบายใจขึ้นต้องขอบคุณคุณปลัดที่ช่วย ยังไงก็ต้องนึกถึงขา ถึงเขาจะดูร้าย แต่ถ้าไม่ได้เขาเธอก็แย่สองแม่ลูกนั่งกินข้าวด้วยกันอย่างเช่นทุกวัน พออิ่มก็แยกย้าย สักประมาณสิบโมงได้ยินเสียงตะหลิวเคาะกระทะดาหวันลงมาส่องดูเห็นแม่กำลังทำกับข้าว ทั้งที่กับข้าวเมื่อเช้ายังมีอยู่ หรือว่าแม่เบื่อที่ไม่มีอะไรให้ทำ ดาหวันส่ายหัวก่อนจะเดินกลับขึ้นไปอ่านหนังสือ เวลาว่างของเธอคือได้นอนอ่านหนังสือที่ชอบ @เวลาต่อมา"ดาหวัน""จ๋าแม่.." รีบตอบรับแล้วลงมาหาทันที ก็มีปิ่นโตสีขาวยื่นมาข้างหน้า"อะไรจ๊ะ""

"ตกลงตามนี้นะ""ตกลงอะไรจ๊ะ" ดาหวันออกจากภวังค์มองหน้าผู้พูด"ต่อไปนี้เธอไปทำความสะอาดบ้านให้ฉันทุกวัน""ไม่นะจ๊ะไม่ตกลง ดาหวันไม่อยากไปบ้านคุณปลัดจ้ะ""ทำไม บ้านฉันมันเป็นยังไง งั้นให้ฉันย้ายไปอยู่บ้านเธอเลยดีไหม"ดาหวันหน้าเหวอ เขาพูดอะไรของเขากัน"จะทำไม่ทำ""คุณปลัด..""ถ้าเย็นนี้ฉันไม่เห็นว่าบ้านถูกทำความสะอาดฉันจะย้ายไปอยู่บ้านเธอ" เอ่ยจบปลัดหนุ่มเดินไปชงกาแฟ ทำคนมองตามหลังบ่นอุบ มือเก็บปิ่นโตประกอบกลับแล้วบอกลา"ดาหวันกลับแล้วนะจ๊ะ" ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ กำลังจะเดินออกไป ทว่าถูกเรียกเอาไว้"เดี๋ยวสิ" ธีรดนย์เดินไปหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากในกระเป๋า มันคือกุญแจบ้านยื่นให้ดาหวัน"จะไปทำความสะอาดบ้านทำไมไม่ขอกุญแจ""คุณปลัด..ดาหวันไม่ได้ว่าจะทำนะจ๊ะ""เย็นนี้กลับไปฉันต้องเจอว่าบ้านสะอาด และเธอก็ต้องรอฉันอยู่ที่บ้าน""เอาแต่ใจที่สุดเลย" ดาหวันเดินออกจากห้องพร้อมกุญแจบ้านเขาติดมือมา ปั่นจักรยานตากแดดกลับบ้านด้วยความโมโหคนเจ้ากี้เจ้าการเอาแต่ใจธีดรนย์มองตามหลังคนตัวเล็กปั่นจักรยานไวๆ แล้วส่ายหัว ก็รู้ว่าเที่ยงวันแดดเปรี๊ยง เสื้อแขนยาวกางเกงขายาว หมวก ไม่รู้จักสรรหามาใส่ หากเป็นแบบนี้ทุกวัน

รั้งสะโพกอวบลงมาแล้วซุกหน้าเข้าใส่น้องสาว ปาดเลียกลีบกุหลาบอย่างเสือหิว ความรู้สึกเหมือนเป็นเจ้าของดาหวันคนเดียวและไม่อยากให้มีใครได้ทำแบบนี้กับเธอด้วย เขาจะตีตราจองเธอทุกตารางนิ้วดาหวันบิดเร้ากายไปมา เทียวผลักหัวเขาออกจากกลางหว่างแต่ขาไม่ได้ผล เปลี่ยนมาขยุ้มปลอกหมอนแทน โดนเขาจับยกลอยเหนือจากที่นอนแล้วผงกศีรษะทำ"อื้ออออ" เธอเสียวมาก เขาทำเธอเสียวแทบขาดใจมันคือวิธีระบายความร้อนออกจากตัวเธอจริงๆ ใช่ไหม หรือเขาโกหกเธอกันแน่ เขายิ่งร้ายอยู่ด้วย เธอตามไม่ทัน"คุณปลัดดด.." เสียงหวานครวญคราง สองขายันกับที่นอนจนสะโพกยกลอยขึ้นสูง คนตัวเล็กป่ายปีนขึ้นด้านบนเมื่อรู้สึกอยากหลุดพ้นจากความทรมาน"อ๊าย!" ความรู้สึกแบบนี้คือ?ธีรดนย์ผละใบหน้าขึ้นมอง หลังมือเช็ดปากกับจมูกที่เปื้อนไปด้วยน้ำหวานสีใส เลื่อนใบหน้าขึ้นไปหายิ้มๆ"เสร็จไวมาก"ดาหวันมีท่าทางเลิ่กลั่ก "สะ..เสร็จอะไรกันเหรอจ๊ะ""ไม่ใช่แค่สอดใส่อย่างเดียวนะที่เสร็จได้ แต่มันสามารถเสร็จได้ด้วยนิ้วหรือลิ้นด้วย""ไหนคุณปลัดบอกว่าเช็ดตัวไงจ๊ะ""ก็เช็ดตัว เช็ดแบบฟินๆ ต่อจากนี้จะฉีดยาแล้วนะ""ฉะ..ฉีดยาแบบไหนจ๊ะ" นอกจากการเช็ดตัวของเขาประหลาดแล้วยังจ

มือสองข้างยกกุมหน้าอกขาวเนียน นิ้วชี้ทั้งสองข้างสะกิดยอดอกจนดาหวันตัวงอ สัมผัสได้ถึงส่วนแข็งขืนด้านล่างของเขาชนสะโพกเธอ เงยหน้ามองคนตัวโตอมยิ้มกรุ้มกริ่ม"คุณปลัดน่ะ เมื่อคืนเพิ่งทำไปเองนะจ๊ะ""นั่นเมื่อคืน นี่เมื่อเช้า คนเรายังต้องกินข้าวสามมื้อเลย""คนละอย่างกันจ้ะ""ฉันสามารถกินแทนมื้ออาหารได้""คนหื่น" เขาทำเรื่องนี้ไม่รู้จักเหน็ดหนื่อย บางคืนปลุกเธอลุกขึ้นมาทำกลางดึก เธอง่วงมากเขาก็ทำเองคนเดียว"อ๊ะ" คนตัวเล็กถูกดันตัวให้ไปประชิดกับผนังห้องน้ำเย็นเฉียบ เป็นจังหวะให้ธีรดนย์นั่งยองๆ ลงด้านล่างแล้วใช้มือทั้งสองข้างแหวะสะโพกงามงอนออกจากกันดาหวันรู้ว่าเขาจะทำอะไรรีบห้าม "ไม่นะจ๊ะคุณปลัด!" เธอยังไม่ได้อาบน้ำเลย ทำงานบ้านเสร็จเหนื่อยๆ เขาจะมาทำแบบนี้ไม่ได้ธีรดนย์จับมือสองข้างที่พยายามดันห้ามเขาไว้ไขว้หลัง ดันใบหน้าเข้าไปให้สุด ลิ้นร้อนลากไล้เลียกลีบกุหลาบหวานขึ้นลง สัมผัสได้ถึงความชุ่มฉ่ำและรสชาติ เขาดูดเอาเข้าปากจนดาหวันสะดุ้ง เกร็งไปทั้งตัว สุดท้ายกรีดร้องออกมาเมื่อถึงจุดหมายปลายทางไม่รอให้ดาหวันได้ตั้งตัวนานเดี๋ยวหญิงสาวต่อต้าน ลุกขึ้นแล้วเข้าไปประชิด ย่อเข่าลงเยอะหน่อยเพราะดาหวัน