All Chapters of ทะลุมิติมาช่วยชีวิตตัวร้ายคนโปรดของระบบ: Chapter 91 - Chapter 100

เมี่ยวจิ่นส่งเสียหึ!ออกมา ก่อนจะคิดในใจว่าถ้าหากตนเองกลับไปยังเผ่าเหมียวแล้ว นางจะพาคนกลับมาถล่มสตรีแพศยาที่กล้ามาแย่งชิงบุรุษกับตนให้ตายกันไปข้าง“ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ!!”ก่อนออกจากเมืองไป เมี่ยวจิ่นยังไม่ลืมหันมาสบถด่าทอลู่หยวนซีอีกหลายคำ เหมือนกับนางยังไม่รู้ตัวว่าตนเองตอนนี้กำลังอยู่ในสถานะใดหลังจากที่คนเผ่าเหมียวถูกส่งตัวออกจากแคว้นจิ้นไป ลู่หยวนซีก็ย้อนกลับไปยังเรือนของเจียงจื่ออิ๋งอีกครั้ง เพราะเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นทำให้ในตอนนี้นางมิสามารถมองหน้าของเฮ่อเหวินจิ่งเหยียนได้เหมือนเดิมทุกอย่างทุกเรื่องราวย่อมต้องใช้เวลาในการพิสูจน์ แม้นางจะรู้ว่าทุกสิ่งที่เขากระทำต่อนางเป็นเพราะกู่คู่รักของเมี่ยวจิ่น แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่านางจะไม่โกรธ ทำให้หลายวันมานี้ต่อให้เขามาที่เรือนของเจียงจื่ออิ๋งเพื่อพบนาง แต่ลู่หยวนซีก็ทำเป็นมองผ่านราวกับเขาเป็นอากาศธาตุ“เจ้าจะปล่อยให้องค์ชายรองยืนที่หน้าเรือนอีกนานแค่ไหน ตอนนี้ละแวกเรือนของข้ามีแต่ข่าวลือออกไปว่าองค์ชายรองมาติดพันสตรีแม่ม่ายที่เรือนนี้ ถึงแม้ข้าจะไม่ถือสา แต่ชื่อเสียงของเขาที่เป็นเชื้อพระวงศ์จะด่างพร้อยเอาได้”ลู่หยวนซีที่กำลังป้อน

ลู่หยวนซีเห็นเขากลับมาเร็วเพียงนี้จึงได้เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ“องค์ชายรองทำงานเสร็จแล้วหรือเพคะ”“อื้ม เสร็จแล้ว ฝ่าบาทและองค์รัชทายาททรงพระปรีชา ข้าจึงไม่จำเป็นต้องทำอะไรมากมาย”เขาเอ่ยออกไปด้วยท่าทางภูมิใจราวกับว่าเป็นตนเองเสียอีกที่เป็นผู้ทำงาน ลู่หยวนซีมองแก้มที่แดงระเรื่อของเขาแต่ริมฝีปากกลับซีดขาว นางจึงเดินเข้าไปใช้หลังมือแตะเบาๆ จากนั้นจึงพบว่าตัวของเขากำลังร้อนผ่าว“นี่ท่านไม่สบายอีกแล้วอย่างนั้นหรือ”เมื่อเซี่ยฮองเฮาได้ยินลู่หยวนซีเอ่ยเช่นนั้น พระนางก็ใช้หลังมือแตะที่หน้าผากบุตรชายบ้าง“ลูกไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเท่านั้น ท่าทางพรุ่งนี้คงจะเข้าวังมาถวายพระพรเสด็จแม่ไม่ได้อีก...จนกว่าจะหายดี”เมื่อเอ่ยจบร่างสูงก็ไอออกมาอีกหลายครั้ง ลู่หยวนซีหยิบยาออกมาจากระบบ ก่อนจะส่งน้ำอุ่นและยาให้เขาทานลงไป เซี่ยฮองเฮาที่เห็นบุตรชายของตนเจ็บป่วยพระนางก็อดที่จะรู้สึกปวดใจมิได้ ทั้งที่พึ่งหายดีได้เพียงไม่นานเขาก็ต้องกลับมาเจ็บป่วยอีกแล้ว แต่ยังดีที่มีลู่หยวนซีอยู่ตรงนี้อีกคนที่สามารถดูแลบุตรชายคนเล็กแทนนางได้“ได้ๆ แม่จะทูลขอต่อเสด็จพ่อของเจ้าว่าช่วงนี้อย่าได้เรียก

ลู่หยวนซีจดจำเสียงของคนผู้นี้ได้เป็นอย่างดี นางเคยได้พบเขาเมื่อครั้งที่รถม้าของเขาเคยชำรุดและขวางทางรถม้าของตำหนักองค์ชายรองมาก่อน“เฮ่อเหวินชิง!!”ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองหญิงสาวหน้าตาหมดจดที่กำลังเบิกตาโตมองมายังตนด้วยท่าทางน่ารัก เป็นอีกครั้งที่เขาเกิดอาการหัวใจเต้นผิดปกติเมื่อได้เห็นใบหน้าอันงดงามของนาง“อ้อ..เจ้ารู้ชื่อจริงของข้าแล้วอย่างนั้นหรือ”จะไม่รู้ได้อย่างไรในเมื่อเขาและมารดาถูกเปิดโปงหมดแล้ว แต่ดูเหมือนคนผู้นี้จะยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนางเลย มิเช่นนั้นคงจะไม่มาหาตนที่นี่อย่างเปิดเผยแน่ อีกอย่างตอนนี้ดูท่าทางเขากำลังจนตรอกหรือไม่ก็ต้องการมาสืบหาบางอย่างจากตน ลู่หยวนซีมองไปยังชายหนุ่มก่อนจะเอ่ยเตือนเขาด้วยท่าทีระมัดระวัง“เจ้าไม่กลัวว่าตนเองจะถูกจับตัวได้หรือ ถึงได้กล้าอุกอาจบุกมาที่โรงหมอของข้า”เฮ่อเหวินชิงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับว่าที่นี่คือบ้านของตนเอง“มีสิ่งใดให้ต้องกังวลเล่า ถ้าข้าไม่เตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าเจ้าคิดว่าข้าจะกล้ามาเหยียบที่นี่หรือ”“ก็จริงของเจ้า แล้วสรุปว่าเจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด”ลู่หยวนซีพยักหน้าเห็นด้วย แต่นางก็ต้องการรู้จุดประสงค์การมาของเขาด้วยเ

“ท่านโกรธเรื่องที่เฮ่อเหวินชิงพูดกับข้าหรือ”ชายหนุ่มเมื่อได้ยินคนรักเอ่ยถามตนเช่นนั้น ความน้อยใจที่พยายามข่มเอาไว้มันก็ตีตื้นกลับขึ้นมาอีก เขาไม่ต้องการให้นางเห็นความอ่อนแอของตน ในเมื่อสัญญาว่าจะทำให้นางเชื่อใจตนเองก็ย่อมจะต้องยอมรับทุกสิ่งที่นางทำ ต่อให้ต้องเจ็บปวดเจียนตายยามเมื่อต้องเห็นนางอยู่กับบุรุษอื่นเขาก็จะกัดฟันฝืนทนมันผ่านไปให้ได้ ร่างสูงผละจากหน้าต่างรถม้าหันมาที่หญิงสาวข้างกาย แม้เขาจะพยายามเก็บอาการแต่ลู่หยวนซีก็มองออกว่าเขากำลังเสียใจ“ข้า...ไม่เป็นไร เหตุใดเจ้ามาที่นี่เล่า มิใช่พวกเราต้องรีบออกเดินทางอย่างนั้นหรือ”เสียงทุ้มสั่นเครือดังแผ่วเบา ดวงตาที่เคยสุกใสบัดนี้มีแต่แววเศร้าหมอง ใบหน้าที่เคยแย้มยิ้มยามเมื่อนางอยู่ใกล้แปรเปลี่ยนเป็นทุกข์ระทม แต่ถึงจะถามออกไปเช่นนั้นภายในใจก็รู้คำตอบอยู่แล้ว ดวงตาของชายหนุ่มมีแววสั่นไหวเมื่อคิดว่าหญิงสาวที่ตนรักจะต้องเดินทางโดยนั่งรถม้าเพียงลำพังกับบุรุษอื่น อีกอย่างเขาเป็นคนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการเดินทางครั้งนี้ ในเมื่อดึงดันที่จะตามมาก็ย่อมต้องเจียมตัวอยู่ในที่ของตนหญิงสาวมองท่าทางขมขื่นใจของชายหนุ่มหัวใจของนางเองก็เจ็บปวดไม่

เมื่อได้ยินคำพูดหยอกเย้าของคนรัก ลู่หยวนซีก็รีบยกมือขึ้นปิดปากเขาทันที ชายหนุ่มแลบลิ้นเลียที่ฝ่ามือนุ่มทำเอาหญิงสาวสะดุ้งจนตัวโยน เมื่อได้เห็นปฏิกิริยาของนางเขาก็ได้แต่พยายามระงับเสียงหัวเราะจนกายสั่นเทา“ทะ...ท่าน ท่านพูดอะไรเนี่ย คนบ้าข้าไม่คุยกับท่านแล้วรีบกลับไปกินข้าวดีกว่า ป่านนี้หมิงเยว่เตรียมอะไรเอาไว้ให้ข้าทานบ้างน๊า”นางรีบพูดเรื่องอื่นเพื่อกลบเกลื่อนสิ่งที่ชายหนุ่มถามออกไปก่อนหน้านี้ ยิ่งนางแสดงท่าทางโง่งมเช่นนั้นออกมายิ่งทำให้เขารู้สึกว่าตนเองนั้นได้ตกหลุมรักนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้จะแสดงท่าทางเขินอายแต่ใบหน้างามกลับดูเปล่งปลั่งมีชีวิตชีวาเต็มไปด้วยความสุขเมื่อตนถูกหยอกเย้าจากชายหนุ่ม ร่างบางจึงรีบสาวเท้าหนีไปก่อนจะถูกบุรุษเจ้าเล่ห์อย่างเขากลั่นแกล้งเอาอีก เสียงหัวเราะหึหึ!!ของเขาดังไล่หลังหญิงสาวมา ทำเอาลู่หยวนซีต้องรีบสับเท้าวิ่งหนีไปด้วยความเขินอายวันรุ่งขึ้นหลังจากที่นางทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลู่หยวนซีทานโจ๊กง่ายๆ ที่หมิงเยว่ทำ ก่อนสะพายล่วมยาเดินออกจากที่พักไปยังเรือนของหัวหน้าหมู่บ้านตั้งแต่ตะวันยังไม่พ้นเหลี่ยมเขา เสียงไก่ขันยามเช้าดังแว่วระงมไปทั่วทั้งหมู่บ