All Chapters of ทะลุมิติมาช่วยชีวิตตัวร้ายคนโปรดของระบบ: Chapter 71 - Chapter 80

“เจ้าช่วยแวะที่โรงหมอของข้าสักครู่ได้หรือไม่”ลู่หยวนซีเอ่ยกับคนขับรถม้าเบาๆ ก่อนจะยื่นกระดาษที่เขียนบางสิ่งเอาไว้ให้แก่เขาจากนั้นจึงก้าวลงจากรถม้าไป ภายหลังที่นางก้าวเขาไปในโรงหมอที่กำลังทำการปรับปรุง ชายวัยกลางคนที่แต่งกายท่าทางเหมือนพ่อค้าก็ก้าวออกมาจากมุมหนึ่ง พลางจ้องไปยังประตูที่ลู่หยวนซีเดินหายเข้าไป“คิดว่าข้าตาบอดหรือไร ที่จะไม่รู้ว่ากำลังมีคนสะกดรอยตาม”เสียงพึมพำเบาๆ ของนางที่ดังมาจากทางด้านหลัง ทำเอาบุรุษผู้นั้นสะดุ้งจนตัวโยน“จะ...เจ้า มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”บุรุษผู้นั้นหันกลับไปมองประตูโรงหมอที่ลู่หยวนซีพึ่งเดินหายเข้าไป ก่อนจะหันมามองหน้านางด้วยท่าทีประหม่า แต่สายตาที่เย็นชาของหญิงสาวทำเอาเขารู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก“ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะต้องรู้ หน้าที่ของเจ้าคือตอบคำถามของข้าเท่านั้น เจ้าเป็นสายลับจากที่ใด!! ใครเป็นคนส่งเจ้ามา!!”เจ้าสายลับถอยไปด้านหลังเล็กน้อย ตามการก้าวเดินของนางที่เข้ามาใกล้เขาทุกที ถึงแม้เขาจะตัวสูงมากกว่าแต่เหตุใดจิตสังหารที่นางปล่อยออกมาทำให้เขารู้สึกว่าตนเองกำลังตัวหดเล็กลง“เจ้าพูดเรื่องอะไร ข้า...ข้าไม่รู้เรื่อง”ชาย

“เราแน่ใจ เจ้ารีบลงมือเถิดเราจะได้จัดการกับสตรีอำมหิตนางนั้นเสียที”ลู่หยวนซีพยักหน้ารับ ก่อนจะใช้ระบบสแกนร่างกายทุกส่วนของเซี่ยฮองเฮา จากนั้นจึงมาหยุดอยู่ที่หัวใจของนางที่กำลังเต้นอย่างสม่ำเสมอเป็นครั้งแรกที่นางแสดงความสามารถของตนต่อหน้าผู้อื่น การผ่าตัดนี้นับว่าเป็นอะไรที่กดดันนางมากเพราะเซี่ยฮองเฮาเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของเฮ่อเหวินจิ่งเหยียน นางจะต้องทำให้ทุกอย่างออกมาให้เรียบร้อยและสมบูรณ์ที่สุดร่างจำลองห้ามิติของเซี่ยฮองเฮาปรากฏตรงหน้านาง นี่เป็นความสามารถใหม่ที่ลู่หยวนซีพึ่งจะได้รับมา เมื่อนางมั่นใจในจุดที่จะต้องผ่าตัด คำสั่งต่างๆ ที่ทุกคนภายในห้องนั้นไม่เข้าใจความหมายต่างพรั่งพรูออกมาจากปากของลู่หยวนซีเป็นลำดับ โดยที่นางไม่จำเป็นต้องลงมือผ่าตัดด้วยตนเอง แต่เป็นการใช้พลังจิตของนางที่บังคับมันให้เสถียรที่สุด จากนั้นเพียงไม่นานร่างของตะขาบสีแดงก่ำขนาดใหญ่ก็ลอยออกมาจากหน้าอกของเซี่ยฮองเฮามันดิ้นไปมาเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการแต่มีหรือที่ลู่หยวนซีจะยอม นางสะบัดมือหนึ่งครั้งโหลแก้วสีใสก็มาอยู่ในมือ ก่อนที่เจ้าอสรพิษร้ายจะถูกใส่ลงไปด้านในและปิดผนึกอย่างแน่นหนา จากนั้นนางจึงหันมาสนใจ

ถึงแม้ภายในแคว้นจิ้นกำลังจะมีเรื่องมงคลในอีกไม่นาน แต่เฮ่อเหวินจิ่งเหยียนก็มิได้ปล่อยวางเรื่องที่หลินมามาและมู่จื้อหยวนหายตัวไป เขายังคงสั่งให้คนคอยเฝ้าดูสถานการณ์ภายในเมืองหลวงอย่างลับๆ และคอยจับตาดูคนตระกูลมู่เอาไว้ด้วย “ข้าไม่คิดว่าเรื่องราวทั้งหมดจะถูกเปิดโปงรวดเร็วเพียงนี้ หากแม้ตอนนี้เรายังมีฮองเฮาเป็นตัวประกันเรื่องการชิงบัลลังก์อาจมิต้องกังวลอีกต่อไป เพราะฮ่องเต้นั้นให้ความสำคัญกับนางมากยิ่งกว่าสิ่งใด แต่เพราะสตรีผู้นั้นเพียงคนเดียว ถ้าไม่มีนางสักคนเรื่องทั้งหมดคงจะสำเร็จได้อย่างราบรื่น” หลินมามาหรือก็คือหลินจีโหรวเอ่ยออกมาอย่างคับแค้นใจ ถึงนางจะเคยได้รับการช่วยเหลือจากฮองเฮา แต่การที่นางไว้ชีวิตบุตรชายคนเล็กของเซี่ยฮองเฮาให้มีชีวิตรอดมาถึงยี่สิบปี น่าจะเป็นการตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อกันแล้ว หรือบางทีการที่นางไม่ได้สังหารเขาตั้งแต่ยังเป็นเพียงทารก อาจจะเป็นเรื่องผิดพลาดที่สุดในชีวิตของนางก็เป็นได้ ยี่สิบปีมานี้นางเฝ้ารอเพื่อแก้แค้นและนำเขาออกมาจากสุสานของราชวงศ์อันหนาวเย็นแห่งนั้น วันนี้คนรักของนางไม่จำเป็นต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป “ท่านแม่หมายถึงสตรีที่ติดตามองค์ชายรองมา

เฮ่อเหวินจิ่งเหยียนส่ายหน้าเบาๆ ก่อนเอ่ยเตือนสติ คนแข็งกระด้างอย่างเขามักจะซื่อตรงต่อความรู้สึกของตนเองเสมอ เมื่อได้รู้สึกพิเศษกับใครบางคนก็มักจะแสดงออกมาเช่นนั้น อย่างที่เขาเคยรู้สึกกับลู่หยวนซี แค่คิดว่าพี่ชายเคยชอบสตรีของตนชายหนุ่มก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที อยากจะเตะโด่งเขาออกไปไกลๆ เสียเลยตอนนี้ แต่ก็ทำมิได้เพราะอย่างน้อยเจ้านี่ก็ไม่เคยคิดร้ายต่อใคร“เฮ่อเหวินเจ๋อท่านมิใช่เด็กน้อยควรรับผิดชอบในความรู้สึกของตน ในเมื่อท่านคิดว่าตนเองชอบนางเช่นนั้นก็จงกราบทูลต่อฮ่องเต้เถิด ทำให้ถูกต้องตามประเพณีอย่าได้ให้นางต้องอับอายหรือด้อยกว่าผู้อื่น” แม้ในยามปกติมักจะทำตัวเย็นชา แต่เมื่อเขามีเรื่องที่คิดไม่ตกน้องชายผู้นี้ก็มักจะเข้ามาช่วยเหลือเสมอ ร่างสูงยื่นนิ้วอันหยาบกร้านที่จับหอกจับดาบมานานแรมปี เกลี่ยเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของหญิงสาวแผ่วเบาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะก้าวออกไปจากศาลาเขาหันกลับมาประสานมือค้อมกายให้ผู้เป็นน้องชายเล็กน้อย “ขอบใจเจ้าที่เตือนสติ” หลังจากที่องค์รัชทายาทเฮ่อเหวินเจ๋อจากไป นางกำนัลสองสามคนก็เดินเข้ามายังศาลา จากนั้นจึงพาร่างของสตรีทั้งสองที่เมาหลับไปแล้ว กลับไปพักยังเรือนรับแ

จ้าวหลี่เสวียนดันนางให้ออกห่างจากตนเองเล็กน้อย ก่อนจะจ้องเข้าไปในดวงตาของนางด้วยความรู้สึกแน่วแน่และลึกซึ้ง“เจียงจื่ออิ๋งเจ้าฟังเราให้ดีนะ เรารักเจ้า มันเป็นความรู้สึกที่เราไม่กล้ายอมรับมัน เป็นเราที่ผิดเองที่รู้ตัวช้าไป ไม่อย่างนั้นเราจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าหนีมาที่นี่ได้เช่นนี้”เจียงจื่ออิ๋งไม่คิดว่าตนจะได้ฟังคำนั้นถูกเปล่งออกมาจากปากของเขา นางไม่คิดว่าคนที่แสดงสีหน้ารังเกียจตนออกมาอย่างชัดเจนอย่างองค์รัชทายาทจ้าวหลี่เสวียน จะมีวันเอ่ยคำบอกรักต่อนางเช่นนี้“ท่าน...พูดจริงหรือเพคะ”ถึงแม้จะดีใจเพียงใด แต่คำพูดของลู่หยวนซีที่เคยเอ่ยกับนางก่อนออกเดินทางจากแคว้นจ้าวก็ยังคงฝังประทับอยู่ในใจ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามันเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เจียงจื่ออิ๋งสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเพิ่มความกล้าที่จะเอ่ยออกมาและตัดสินใจตัดความสัมพันธ์ของพวกเขาอย่างเด็ดเดี่ยว“หม่อมฉันดีใจที่องค์รัชทายาทเอ่ยเช่นนั้นออกมาเพคะ หม่อมฉันรู้สึกดีใจจริงๆ แต่เรื่องระหว่างเราสองคนมันไม่มีทางเป็นไปได้ ขอพระองค์ทรงเปลี่ยนใจแล้วกลับไปเถิด”จ้าวหลี่เสวียนไม่คิดว่านางจะปฏิเสธตนเองเช่นนี้ ชายหนุ่มรู้สึกมึนงงและส