All Chapters of ทะลุมิติมาช่วยชีวิตตัวร้ายคนโปรดของระบบ: Chapter 61 - Chapter 70

หลังจากที่ทั้งสองปรับความเข้าใจกัน เฮ่อเหวินจิ่งเหยียนก็ได้เล่าเรื่องของหลินมามาและเรื่องความขัดแย้งภายในแคว้นจิ้นให้นางฟัง ลู่หยวนซีที่มาจากอนาคตนางย่อมต้องมองภาพรวมได้กว้างกว่าเฮ่อเหวินจิ่งเหยียนอยู่แล้ว อีกทั้งที่นี่คือนิยายที่มีใครบางคนแต่งขึ้น ดังนั้นไม่ว่าอะไรก็สามารถเกิดขึ้นได้ทั้งนั้น“ท่านคิดหรือไม่ว่าเหตุใดนางถึงได้ให้การช่วยเหลือมู่จื้อหยวนอย่างลับๆ ท่านคิดหรือไม่ว่าเหตุใดท่านถึงได้ถูกพิษตอนอยู่ที่แคว้นจ้าว ทั้งที่ท่านเป็นเพียงบุตรชายของขุนนางขั้นสาม ทั้งยังไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับราชบัลลังก์ อีกอย่างครั้งนั้นกู้เยี่ยนชิงเองก็ถูกพิษเช่นกัน ดังนั้นจึงมิใช่ฝีมือของฮูหยินใหญ่กู้แน่นอน หากให้ข้าวิเคราะห์สิ่งที่เกิดขึ้นกับท่านและครอบครัวของท่านแล้ว หลินมามานางน่าจะเป็นกุญแจสำคัญที่สามารถไขความกระจ่างของเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นมายี่สิบกว่าปีที่ท่านหายตัวไปได้”แม้เฮ่อเหวินจิ่งเหยียนจะเป็นคนที่ฉลาดหลักแหลม แต่จะให้เขาคิดโยงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตนเองเข้ากับหญิงรับใช้ข้างกายเซี่ยฮองเฮามันออกจะน่าเหลือเชื่อเกินไป นั่นเป็นมุมมองของชายหนุ่ม แต่กับลู่หยวนซีผู้ที่มองว่าเรื่องราวที

“ว้าว!! คุณหนูเรือนหลังนี้ช่างงดงามยิ่งนัก ทั้งยังมีสวนดอกไม้นานาชนิดให้ชม แม่นางลู่ท่านหาเรือนหลังนี้พบได้อย่างไรหรือเจ้าคะ”ลู่หยวนซีที่เดินเข้ามาด้านในเรือนพร้อมกับเจียงจื่ออิ๋ง ยกยิ้มให้กับท่าทางเหมือนบ้านนอกเข้ากรุงของหมิงเยว่ แต่ก็มิได้ดูแคลนที่นางนั้นเคยพบเห็นโลกมาน้อย เพราะพวกนางทั้งสองเป็นคนที่มาจากอนาคต ภาพที่เห็นตรงหน้าจึงมิได้ดูน่าตื่นตาขนาดที่ต้องแสดงท่าทางออกมาอย่างหมิงเยว่“ขอบใจเจ้ามากนะ”เจียงจื่ออิ๋งหันมาขอบคุณลู่หยวนซีทั้งน้ำตา ที่ครั้งนี้นางจะได้อยู่อย่างสงบเสียทีหลังจากที่ปล่อยวางเรื่องทุกอย่างลงได้แล้ว“ไยต้องกล่าวขอบคุณข้าครั้งแล้วครั้งเล่า มิใช่เจ้าบอกว่าเราสองเป็นดั่งสหายรักกันอย่างนั้นหรือ สหายทำเพื่อสหายไม่จำเป็นต้องเอ่ยอย่างเกรงใจเช่นนั้น"เจียงจื่ออิ๋งยกผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาพลางพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของนาง“จากนี้ไปเจ้าอยู่ที่นี่อย่างสบายใจเถิด มิต้องกังวลเรื่องใดและตั้งใจดูแลเจ้าตัวเล็กในครรภ์ให้ดี หลังจากที่เขาเติบใหญ่จนรู้ความเขาจะได้รู้ว่ามารดาของเขานั้นแข็งแกร่งเพียงใด”คำพูดของลู่หยวนซีเรียกน้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วของเจียงจื่ออิ๋งให้กลับมาไหลอีกครั้ง

“ข้ารู้ แต่ถ้าหากท่านตายท่านจะรักข้าได้อย่างไร เฮ่อเหวินจิ่งเหยียนข้าขอสั่งให้ท่านห้ามตายเป็นอันขาด ข้าเสี่ยงชีวิตช่วยท่านมาขนาดนี้ท่านจะตายได้อย่างไร ไม่อย่างนั้นข้าคงโดนเจ้าระบบสวดยับแน่”ลู่หยวนซีเผลอพลั้งปากเอ่ยถึงเจ้าระบบ ที่แม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่โผล่หัวมา“ระบบหรือ”เฮ่อเหวินจิ่งเหยียนที่กำลังใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาดไปตามร่างกายของนาง ถามออกมาด้วยสีหน้าสงสัย“เอ่อ...ไม่มีอะไร เขาเป็นคนหนึ่งที่ปลื้มในรูปร่างหน้าตาของท่าน ถึงได้พาข้ามาที่นี่อย่างไรเล่า”ลู่หยวนซีไม่รู้ว่าตนเองจะต้องอธิบายให้เขาเข้าใจได้อย่างไรว่าระบบคืออะไร เพราะมันคงยากจะเข้าใจสำหรับคนยุคโบราณ“คนหรือ เขาเป็นสตรีหรือบุรุษ”แต่ชายหนุ่มที่ฟังสตรีของตนเอ่ยถึงผู้อื่นกลับแสดงท่าทางหึงหวงออกมา ลู่หยวนซีที่ไม่เคยเห็นรูปร่างหน้าตาของระบบนางเองก็บอกไม่ได้เช่นกันว่าเขาเพศไหน นอกจากเสียงที่ส่งมาเป็นเสียงของบุรุษ แต่นิสัยและท่าทางการพูดกลับเหมือนสตรียิ่งนัก“ข้าเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน เอาไว้มีโอกาสข้าจะลองแนะนำพวกท่านให้ได้รู้จักกันแน่นอน”เมื่อเสร็จสมและได้ปลดปล่อยความต้องการแล้ว อารมณ์ที่เคยหงุดหงิดของชายหนุ่มก็ดีขึ้นมาจนทำให้

ลู่หยวนซีที่ฟังการต่อปากของคนทั้งสองมานาน นางก็ก้าวออกมาด้านหน้าของเฮ่อเหวินจิ่งเหยียน นางคิดว่าถึงเวลาที่นางจะต้องออกโรงปกป้องตนเองบ้างแล้ว เพราะสตรีไร้ยางอายที่ต้องการคนของนางนางจะต้องจัดการด้วยตนเอง“อื้ม!!กฎ กฎ กฎ เจ้าเอาแต่พล่ามเรื่องกฎของราชวงศ์ คงมิใช่ว่าเจ้าต้องการแบ่งสามีจากข้ากระมัง แหมๆ คุณหนูในเรือนหลังเดี๋ยวนี้ช่างใจกล้ามีแผนการร้ายไม่เบา ทั้งที่ถูกปฏิเสธต่อหน้ายังจะดึงดันให้ได้มา นี่ไม่เรียกไร้ยางอายแล้วจะเรียกว่าอะไร”ลู่หยวนซีเดินวนรอบกายซูลั่วหลีหนึ่งรอบ ก่อนจะชี้หน้านางต่อหน้าผู้คนมากมาย“พวกท่านดูเอาเถิดมีที่ใดมายืนเถียงเอาสามีผู้อื่นกลางตลาด คุณหนูผู้นี้เห็นทีคงอยากจะแต่งงานจนตัวสั่น แต่น่าเสียดายที่สามีของข้าไม่เล่นด้วย วันก่อนข้าก็ได้ยินว่าเจ้าวิ่งตามรถม้าของเขามิใช่หรือ ช่างหน้าไม่อายยิ่งนัก มิใช่ว่าตระกูลซูของเจ้าสอนมาเช่นนี้กระมัง”“ข้า!!...เจ้า!!....เหตุใดเจ้าเอ่ยเช่นนี้ ข้ามิได้คิดเช่นนั้นเพียงแต่ห่วงเรื่องเกียรติของราชวงศ์และชื่อเสียงขององค์ชายเท่านั้น”ซูลั่วหลีเอ่ยออกมาด้วยท่าทางขลาดกลัว ลู่หยวนซีคิดว่าตนเองได้พูดออกไปหมดแล้วแต่วันหน้าอาจจะมีดอกบัวขาวไม่ก

“ไม่เป็นไรหลินจีโหรว ก็แค่ตรวจร่างกายเท่านั้นไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วงหรอก ถ้าเจ้าไม่สบายใจเช่นนั้นก็ไปเชิญหมอหลวงมาดูด้วยดีหรือไม่ ก่อนหน้านี้เราได้ยินจากฝ่าบาทมาว่าวิชาการแพทย์ของเสี่ยวซีเอ๋อนั้นไม่ด้อยไปกว่าพี่ชายของเราเลย ในเมื่อนางมาอยู่ที่นี่แล้วเราเองก็อยากรู้อยากเห็นเช่นกัน”คำชมอย่างจริงใจที่ออกมาจากเซี่ยฮองเฮา ทำเอาลู่หยวนซีผู้ที่มิใช่หมออย่างแท้จริงแต่พึ่งพิงความสามารถของระบบ รู้สึกละอายใจไม่น้อย“พระองค์กล่าวหนักเกินไปแล้วเพคะ หม่อมฉันมีหรือจะมีฝีมือทัดเทียมท่านหมอเทวดาได้”เซี่ยฮองเฮาตบที่หลังมือของลู่หยวนซีอย่างรักใคร่ นางเคยได้ฟังเรื่องราวที่เด็กคนนี้ช่วยชีวิตของบุตรชายคนเล็กของตนอย่างไร ตอนนี้นางยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจ“ดูเด็กคนนี้สิช่างรู้จักถ่อมตน เราชอบนิสัยของนางยิ่งนักเมื่อเซี่ยฮองเฮาเอ่ยอนุญาตเช่นนั้นแล้ว หลินมามาก็ไม่สามารถเอ่ยคัดค้านต่อไปได้อีก ทำได้เพียงไปเชิญหมอหลวงเพื่อมาเป็นสักขีพยานให้กับการตรวจครั้งนี้ของลู่หยวนซีเมื่อหมอหลวงถูกเชิญมายังตำหนักชิงหนิง สองพี่น้องเชื้อพระวงศ์หนุ่มที่กำลังคุกเข่าอยู่ด้านนอกตำหนักต่างก็มองตามด้วยสายตาแปลกใจหมอหลวงค้อมกายให้ทั้งสอง