All Chapters of ทะลุมิติมาช่วยชีวิตตัวร้ายคนโปรดของระบบ: Chapter 81 - Chapter 90

“จะให้เจ้าไปส่งหรือข้าไปส่งย่อมเหมือนกัน รัชทายาทจ้าวหลี่เสวียนต้องเข้าใจอย่างแน่นอนเพราะข้าบอกเขาแล้วว่าเจ้ากำลังยุ่งอยู่ อีกอย่างเขายังฝากฝังให้เจ้าช่วยดูแลเจียงจื่ออิ๋งแทนเขาที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ ข้าเองก็รับปากแล้วมีเรื่องใดให้เจ้าต้องออกหน้ากัน เอาล่ะ เจ้าเลิกโมโหได้หรือไม่ โบราณว่าสตรีโมโหมากๆ จะท้องอืด”ลู่หยวนซีได้ยินดังนั้นนางก็ถลึงตากลมโตส่งค้อนไปยังชายหนุ่ม ที่เขาหาว่านางจะตดออกมาถ้านางโมโหมากๆ แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางยอมแพ้ที่จะเอาชนะ“ก็ได้ ก็ได้ ขี้หึงจริงเชียว ไม่รู้ว่าท่านจะต้องมาหึงหวงอันใด ก็เห็นๆ อยู่ว่าองค์รัชทายาทนั้นปักใจต่อเจียงจื่ออิ๋งแค่ไหน”ลู่หยวนซีดันตนเองออกจากอ้อมแขนของชายหนุ่ม ก่อนหันหลังล้มตัวลงนอนโดยมิได้สนใจร่างสูงที่กำลังจ้องมองมายังแผ่นหลังอันบอบบางของตน“ข้ามิได้หึงหวงอันใด แต่เจ้าเป็นของข้า ไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามเข้ามายุ่งเกี่ยว”เฮ่อเหวินจิ่งเหยียนเอ่ยขึ้นหลังจากที่ล้มตัวลงนอนด้านหลังของนาง ลู่หยวนซีได้ยินดังนั้นนางจึงพลิกกายหันเข้าหาเขาก่อนจะทำปากยื่นเอ่ยเหน็บแนมชายหนุ่มพลางพยักหน้าขึ้นลงซ้ำๆ“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ ข้าทราบแล้ว ท่านองค์ชายไหน้ำส้มเคล

ลู่หยวนซีมองสตรีที่แต่งกายที่แตกต่างจากชาวแคว้นจิ้นและแคว้นจ้าว นางไม่รู้ว่าสตรีผู้นี้มาจากที่ใดแต่ดูจากการแต่งกายน่าจะมาจากต่างแคว้นแน่นอนตั้งแต่ที่หญิงสาวก้าวเข้ามาภายในห้องโถง เฮ่อเหวินจิ่งเหยียนก็มิได้มองหน้าหรือสบตาของนางอีกเลย แม้แต่คำถามของนางเขาก็ตอบกลับเพียงสั้นๆ ราวกับมิได้ใส่ใจ ตอนนี้เขาดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน“เราสองคนคุยกันเป็นการส่วนตัวได้หรือไม่”สตรีนางนั้นตั้งแต่ต้นก็มิได้เอ่ยสิ่งใดออกมา นางทำเพียงจับมือของเฮ่อเหวินจิ่งเหยียนเอาไว้ ก่อนจะส่งสายตาท้าทายมาที่ลู่หยวนซี“มีสิ่งใดเจ้าสามารถพูดคุยกับข้าได้เลย ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังเพราะนางเองก็กำลังจะกลายมาเป็นคนของข้าเช่นเดียวกับเจ้า”ลู่หยวนซีที่ได้ยินคำพูดนั้นออกมาจากปากของชายหนุ่ม ความรู้สึกชาหนึบที่เกิดขึ้นในหัวใจของนางราวกับมีมือนับพันมาบีบเค้น ดวงตากลมโตสั่นไหวระริกนางไม่รู้ว่าตนเองจะสามารถควบคุมอารมณ์ของตนไปได้อีกนานแค่ไหนเวลานี้นางไม่รู้เลยว่าตนเองควรทำเช่นไรดี รู้สึกเพียงราวกับหัวใจกำลังถูกฉีกทึ้งออกเป็นสองส่วน นางพยายามคิดว่ามันจะเป็นเพียงการแสดงของเขาเพื่อให้ผู้อื่นเข้าใจผิดท่านั้น ความรู้สึกที่ดั่งฟ้าด

“พวกท่านไปสืบดูเกี่ยวกับสตรีที่มีนามว่าลู่หยวนซีแล้วหรือยัง อาจเป็นเพราะนางกู่ทั้งหมดของข้าจึงถูกสังหารจนสิ้นโดยที่ไม่ทราบสาเหตุ แม้แต่นางพญากู่โลหิตที่ท่านปู่มอบให้ยังแทบเอาชีวิตไม่รอด สตรีนางนั้นเป็นผู้ใดกันแน่ทั้งที่นางไม่เหมือนชาวเผ่าเหมียวของเรา แต่ไม่รู้เหตุใดเมื่อนางเข้าใกล้ กู่ของข้าถึงได้กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเช่นนั้น”เมี่ยวจิ่นผู้ที่ตอนนี้ได้เข้ามาแทนที่ตำแหน่งของลู่หยวนซีในตำหนักองค์ชายรองอย่างเต็มตัว เอ่ยกับผู้ติดตามด้วยความรู้สึกเจ็บแค้น หญิงสาวตอนนี้มีอำนาจสั่งการภายในตำหนักเพราะเจ้าของของที่นี่อยู่ในกำมือของนาง แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังไม่สามารถควบคุมเขาได้ทั้งหมดเพราะนางรู้สึกว่ากู่คู่รักของนางที่ใส่ลงในตัวขององค์ชายรองนั้นมันทำงานได้อย่างไม่เต็มประสิทธิภาพ ทำให้เมี่ยวจิ่นบังคับให้เขากระทำสิ่งที่ขัดต่อจิตได้สำนึกของชายหนุ่มมิได้ อย่างเช่นการนอนร่วมห้องหรือมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับนาง“เราสืบเรื่องของนางได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น รู้เพียงแค่นางเป็นสาวใช้ตระกูลเสนาบดีกู้แห่งแคว้นจ้าวที่ติดตามองค์ชายรองตั้งแต่ที่พระองค์ยังมิได้กลับคืนฐานะเดิม นางเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่สาว

ทหารที่เฝ้าอยู่ที่ทางเข้าคุกใต้ดิน ได้นำทางแก่คนทั้งสองไปยังห้องขังด้านในสุดทางเดิน เมื่อเมี่ยวจิ่นได้เห็นสภาพของสตรีวัยกลางคนที่ถูกทรมานอย่างหนัก นางก็แสดงสีหน้าสมเพชออกมา“ถ้าเจ้ายอมแต่งงานกับท่านลุงจู้เอ่อแล้วไม่หนีออกมานอกเผ่าตั้งแต่แรก เจ้าก็คงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพที่น่าอเนจอนาถเช่นนี้”หลินจีโหรวที่นอนหายใจรวยริน มือเท้าทั้งสองข้างถูกล่ามด้วยโซ่ที่ติดอยู่กับผนัง นางเหลือบสายตาขึ้นมองไปยังคนทั้งสองที่ยืนเคียงกัน ก่อนตะคอกออกมาเสียงดัง“หุบปากซะนางแพศยา!!”เมี่ยวจิ่นได้ยินหลินจีโหรวตวาดด่าทอตนด้วยคำหยาบคาย แต่สีหน้าของนางก็ไม่แปรเปลี่ยนเลยสักนิด แต่นางกลับหันไปพูดกับชายหนุ่มที่ยืนทึมทื่อราวกับรูปปั้นข้างกายแทน“องค์ชายให้เวลาจิ่นเอ๋อได้พูดคุยกับนางเพียงลำพังสักครู่ได้หรือไม่เพคะ”ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนเดินออกจากตรงนั้นไปทันที หลินจีโหรวสังเกตเห็นความว่างเปล่าในดวงตาของเขานางก็คาดเดาบางอย่างเอาไว้ในใจ สตรีนางนี้มีวิชาควบคุมกู่ที่เก่งกาจหรือบางทีนางอาจจะจะมีกู่ที่แข็งแกร่งอยู่ในมือ“อายุน้อยเท่านี้กลับเก่งกาจกว่าคนทั่วไปในเผ่าที่ฝึกฝนมายาวนานนับสิบปี เจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใดในเมื่อเจ้าไ

เฮ่อเหวินชิงหรือมู่จื้อหยวนผู้เฝ้ารอคอยให้มารดากลับมาจากการทำภารกิจ โดยที่ไม่รู้ว่าในเวลานี้นางได้ตายจากไปแล้วหลังจากที่หลินจีโหรวเสียชีวิตได้ไม่นานอดีตองค์ชายใหญ่เฮ่อเหวินเจาก็สิ้นใจลงตรงนั้นเช่นกัน เฮ่อเหวินชิงผู้ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ แต่เขาสังหรณ์ใจไม่ดีเกี่ยวกับมารดา จึงได้ส่งองครักษ์ข้างกายเข้ามาสืบหาข้อมูลของนางในเมืองหลวงทางด้านลู่หยวนซีหลังจากที่กลับออกมาจากคุกใต้ดิน นางก็ตรงไปยังตำหนักขององค์ชายรองทันที ความจริงนางไม่ได้เชื่อถือคำพูดของหลินจีโหรวทั้งหมด นางมั่นใจว่าสตรีผู้นั้นจะต้องมีบางสิ่งที่ยังคงปิดบังเอาไว้ เช่นเรื่องของเจ้างูน้อยนี่ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางถึงได้ปิดบังกับตนเองทั้งที่กำลังจะตาย แต่นางจะต้องรู้เรื่องนี้ให้ได้“ออกมาพบข้าเดี๋ยวนี้ เฮ่อเหวินจิ่งเหยียน”ลู่หยวนซียืนจังก้าอยู่ด้านนอกตำหนักใหญ่ขององค์ชายรอง ข้างกายของนางยังมีองค์รัชทายาทเฮ่อเหวินเจ๋อผู้ที่ติดตามเฝ้าดูเพื่อมิให้พวกเขาต่อสู้หรือทำร้ายกันและกัน มิใช่ว่าเขาจะสนใจว่าน้องชายของตนจะทำร้ายลู่หยวนซี แต่ที่เขาเป็นห่วงคือเกรงว่าน้องสาวต่างสายเลือดของตนจะสังหารเฮ่อเหวินจิ่งเหยียน“โอ้!! ข้าก็คิดว่