All Chapters of ทะลุมิติมาช่วยชีวิตตัวร้ายคนโปรดของระบบ: Chapter 101 - Chapter 110

เมื่อหมิงเยว่ชี้ไปยังบุรุษที่มิได้เป็นส่วนหนึ่งของคณะเดินทางนี้อย่างเฮ่อเหวินชิง หญิงสาวก็เข้าใจได้ในทันทีว่าเกิดสิ่งใดขึ้นโดยไม่จำเป็นต้องถามหาคำตอบอีกใบหน้างามแปรเปลี่ยนเป็นถมึงทึงเมื่อยามที่นึกถึงคำพูดของหมิงเยว่ดวงตาของนางลุกโชนเหมือนเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผา นางสาวเท้าไปยังรถม้าคันแรกที่เฮ่อเหวินชิงใช้โดยสารก่อนกระชากประตูเปิดออกอย่างแรง ลู่หยวนซีคว้าสาบเสื้อของเขาแล้วกระชากลงมาจากรถม้า ก่อนจะทุ่มชายหนุ่มลงบนพื้นอย่างไร้ความปรานี ทุกสายตาของเหล่าผู้คุ้มกันต่างจับจ้องไปยังเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นจุดเดียวมือเรียวสะบัดหนึ่งครั้งก่อนที่นิ้วของนางจะหนีบมีดผ่าตัดเอาไว้ ในเมื่อนางเตือนเขาแล้วแต่เจ้านั่นไม่คิดที่จะฟังนางก็ไม่เกรงใจที่จะจัดการเขาขั้นเด็ดขาด มีดผ่าตัดสองเล่มถูกซัดไปที่ขาทั้งสองข้างของเฮ่อเหวินชิงโดยที่ไม่มีใครทันได้มองเห็น“อ๊าก!! ลู่หยวนซี เจ้า!!”ร่างบางย่างสามขุมไปยังชายหนุ่มที่ล้มลุกคลุกคลานบนพื้นราวกับสุนัขขาเป๋ เมื่อยังรู้สึกไม่หนำใจนางยังเตะไปที่ชายโครงของเขาเสียงดังถนัดถนี่ ทำเอาเหล่าองครักษ์ต่างกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกันอย่างหวาดเสียว ไม่คิดว่าบทจะลงมือนางก็ลงมือเลยไม่ถาม

“ท่านกั๋วกงข้ามีเรื่องอยากจะถามอีกสักเล็กน้อยได้หรือไม่”ติ้งกั๋วกงมองไปยังลู่หยวนซีด้วยสายตาอ่อนโยนราวกับนางคือบุตรสาวที่หายตัวไปของตน“ได้สิ แล้วเจ้าต้องการรู้เรื่องใด”ลู่หยวนซีหยุดเล็กน้อยก่อนจะถามคำถามที่อยู่ในใจออกไป“คือ...ตัวข้ามีใบหน้าที่เหมือนกับนางเพียงนั้นเชียวหรือ มิใช่ว่าเวลาผ่านไปนานกว่ายี่สิบปี แล้วท่านยังคงจดจำใบหน้าของนางได้อย่างไร”บุรุษวัยสี่สิบเบือนหน้าออกไปจ้องมองท้องน้ำที่เรียบสนิทราวกระจกไร้ระลอกคลื่น ภายในใจหวนคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่ตนได้ใช้ชีวิตร่วมกับสตรีอันเป็นที่รัก แสงแดดอ่อนๆ ยามเย็นทอประกายระยิบระยับบนผิวน้ำ สายลมเย็นพัดอ่อนๆ หอบเอากลิ่นดอกไม้ป่าที่ขึ้นริมแม่น้ำโชยเข้าจมูก เสียงทุ้มกังวานเอ่ยขึ้นราวกับมิสามารถหลุดจากภวังค์แห่งความสุขของคนทั้งสองได้“จำได้สิ ดวงตากลมโตสดใสเป็นประกายราวกับลูกกวางและความมีชีวิตชีวาหรือแม้แต่น้ำเสียงของนาง ข้าล้วนจดจำได้ทั้งหมด ต่อให้ผ่านไปมากกว่ายี่สิบปี ภาพจำของนางในใจข้าก็มิเคยลืมเลือน นางจะเป็นรักแรกของข้าและจะเป็นรักเดียวตลอดไป”แม้จะพึ่งได้พบหน้าแต่ลู่หยวนซีก็รู้สึกประทับใจในความมั่นคงของติ้งกั๋วกงผู้นี้ นางจับมือบุร

ลู่หยวนซีสะบัดมือหนึ่งครั้งคันธนูอันใหญ่แบบที่ใช้ในสนามรบก็มาโผล่ที่มือของนางอย่างน่าอัศจรรย์ เป็นครั้งแรกที่ติ้งกั๋วกงได้เห็นสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้ นางเป็นใครกันแน่หลังจากที่เฮ่อเหวินจิ่งเหยียนจัดการเรื่องความปลอดภัยของห้องพักเจียงจื่ออิ๋งและให้คนหามเฮ่อเหวินชิงเข้าไปรวมกัน เขาก็ตามนางมาที่ดาดฟ้าเรือทันที“นี่ของท่าน”ธนูคู่ที่องค์รัชทายาทเฮ่อเหวินเจ๋อสั่งทำให้คนทั้งสองได้มาปรากฏอยู่ในมือของนาง เฮ่อเหวินจิ่งเหยียนไม่สามารถใช้ช่องว่างอากาศเช่นลู่หยวนซีได้เขาจึงต้องสะพายลูกธนูเอาไว้ด้านหลัง แต่หญิงสาวผู้งดงามตรงหน้ากลับไม่จำเป็นเลยเพราะมันจะปรากฏออกมาด้วยจิตที่ใช้สั่งการของนาง“เจ้างูน้อยเป็นหน้าที่ของเจ้าแล้ว”ลู่หยวนซีวางลูกธนูเอาไว้ เจ้างูน้อยคายพิษของมันอาบย้อมเคลือบไปทั่วหัวลูกศร ก่อนนางจะง้างยิงไปยังเรือลำใหญ่ที่ขวางอยู่ตรงหน้าเหล่าโจรสลัดต่างก็หัวเราะกับการกระทำของนาง เพราะระยะห่างของเรือทั้งสองลำนั้นไม่ใช่ระยะที่ธนูจะยิงถึงได้ แต่ทุกสีหน้าก็ต้องเปลี่ยนไปเป็นหวาดกลัว เมื่อลูกเรือโจรสลัดสองคนที่ยืนซ้อนกันถูกยิงด้วยธนูของนางจนทะลุ และจากนั้นไม่นานร่างกายของพวกมันก็เริ่มเปื่อย

“ที่นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น เหตุใดถึงกับต้องลงไม้ลงมือ”เสียงแหบบาดแก้วหูของหญิงชราดังขึ้นที่ทางเข้าด้านหน้าประตู มามาเฒ่าผู้ดูแลรับใช้ประคองฮูหยินผู้เฒ่าอันเดินเข้ามาภายในห้องโถง นางนั่งลงที่เก้าอี้สำหรับเจ้าบ้านก่อนส่งสายตาให้หลานสาวนอกไส้เดินมาหาตน อันเสวี่ยที่ได้รับสัญญาณจากฮูหยินผู้เฒ่าก็รีบบีบน้ำตาทันที“ท่านย่าช่วยเสวี่ยเอ๋อด้วยเจ้าค่ะ ทุกคนกำลังรุมรังแกหลาน”หญิงสาวร่างบางคุกเข่าร้องไห้ตรงหน้าหญิงชรา เป็นภาพที่ดูแล้วน่าสงสารและเวทนานัก ถ้ามิใช่นางทำแต่เรื่องเลวร้ายและเสื่อมเสีย เอาแต่รังแกบ่าวไพร่และผู้ที่ด้อยกว่าคงจะมีคนรู้สึกเห็นใจบ้าง ในห้องโถงแห่งนั้นมีผู้ใดดูไม่ออกบ้างว่าสองย่าหลานกำลังเล่นละครงิ้ว ผู้เป็นหลานร้องผู้เป็นย่าก็รับพวกเขาช่างเกิดมาพบกันได้ดีเสียจริง“เอาล่ะ เอาล่ะ ไม่ต้องร้องแล้ว ไหนลองเล่าให้ย่าแก่ๆ คนนี้ฟังสิว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”หญิงชราพยุงหลานสาวนอกไส้ให้ลุกขึ้น ก่อนเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้มของนางอย่างทะนุถนอม ท่าทางเช่นนั้นช่างดูขัดตาติ้งกั๋วกงยิ่งนัก หากเมื่อยี่สิบปีก่อนท่านแม่ของตนเมตตาภรรยาได้สักครึ่งของตอนนี้ บางทีเรื่องทั้งหมดคงจะต่างออกไป“ไม่

“ความจริงข้าเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดท่านผู้เฒ่าฉางจึงได้นำทางข้าให้ขึ้นมาบนนี้ หรือว่าบางทีพวกท่านอาจจะรู้จักครอบครัวของข้าหรือเจ้าคะ”เมื่อนางเอ่ยถึงครอบครัวของตนขึ้นมา ภายในห้องโถงแห่งนั้นที่เงียบอยู่แล้วก็ยิ่งเงียบสนิทมากยิ่งกว่าเดิม ตอนนี้ต่อให้มีเข็มสักเล่มหล่นลงพื้นทุกคนก็คงได้ยินโดยทั่วกัน นางเพียงถามหยั่งเชิงเท่านั้นไม่ใช่ว่าพวกเขารู้จักครอบครัวของนางจริงๆ หรอกนะ“แม่นางน้อยเจ้ารู้หรือไม่ว่าบิดามารดาของเจ้าเป็นผู้ใด”เมื่อชายชราเอ่ยนำเช่นนี้ก็เข้าทางเลยทีเดียว พึ่งจะมาถึงที่นี่เพียงไม่นาน ไม่คิดว่าเรื่องทุกอย่างจะง่ายดายเพียงนี้“ความจริงตัวข้าเองที่มาที่นี่ก็มีจุดประสงค์เช่นกันเจ้าค่ะ ข้าเป็นเด็กกำพร้าถูกสาวใช้จวนขุนนางเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็กจึงไม่รู้ที่มาที่ไปของตน จนกระทั่งได้พบหลินจีโหรว นางเป็นคนแนะนำข้ามาที่นี่เพราะเจ้าสิ่งนี้”ลู่หยวนซีทำท่าล้วงเข้าไปในแขนเสื้อแต่กลับหยิบซากเจ้าหนอนยักษ์สีขาวออกมาจากช่องว่างอากาศของนาง เมื่อได้เห็นซากของเจ้าหนอนยักษ์ทุกคนต่างแสดงสีหน้าตกใจออกมา เพราะพวกเขารู้ว่ามันคือสิ่งใด เทพราชากู่พิษ มีเพียงหนอนพิษชนิดเดียวในเผ่าที่จะเป็นสีขาว“มันตา