All Chapters of ทะลุมิติมาช่วยชีวิตตัวร้ายคนโปรดของระบบ: Chapter 51 - Chapter 60

“อึก!!โอ้ก!! แหวะ!!”เจียงจื่ออิ๋งมองตะเกียบที่กำลังคีบอาหารเข้าปากพลางแสดงสีหน้ารังเกียจ จากนั้นอาการคลื่นเหียนก็ตีขึ้นทำเอานางต้องหันไปโก่งคอเพื่อสำรอกเอาน้ำย่อยในกระเพาะออกมาจนหมด หมิงเยว่ที่นั่งอยู่ด้านข้างมองนายหญิงของตนด้วยสายตาตกใจ ก่อนจะรีบเข้าไปลูบหลังให้นาง“คุณหนูท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ หรือว่าท่านกำลังป่วยเหตุใดถึงได้มีอาการเช่นนี้”เจียงจื่ออิ๋งยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นเช็ดปากของตน ก่อนที่จะรับน้ำชาจากหมิงเยว่มาล้างปาก“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน อาหารพวกนี้ทำให้ข้ารู้สึกอยากจะอาเจียน หมิงเยว่เจ้าไม่เหม็นพวกมันบ้างหรือ”เจียงจื่ออิ๋งชี้ไปยังอาหารสามสี่อย่างที่วางอยู่ตรงหน้า หมิงเยว่รู้สึกสงสัยจึงยกจานอาหารเหล่านั้นขึ้นมาดมทีละอย่าง แต่ก็ไม่รู้สึกว่าจะมีกลิ่นแปลกประหลาดหรืออะไรปะปนมาเลยสักนิด“ไม่นี่เจ้าคะ กลิ่นหอมดีออก”หลังจากที่ดมเสร็จ หมิงเยว่ยังยื่นจานอาหารมาตรงหน้าของเจียงจื่ออิ๋งอีกครั้ง ทำเอาร่างบางต้องหันไปโก่งคออาเจียนอีกครั้ง“โอ้ก!!แหวะ!! บ้าจริง!! หมิงเยว่เจ้าเอาพวกมันออกไปให้ห่างจากข้า”เสียงอ่อนแรงที่คล้ายจมูกตีบตันสั่งสาวใช้ข้างกายด้วยความหงุดหงิด หมิงเยว่มองนายสาวของตน

“เจ้าควรทำใจได้แล้ว ครั้งนี้เจ้ามีลูกให้คุณชายไม่ได้แต่ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะมีไม่ได้อีก แต่ถ้าหากเจ้ายังคงอาละวาดแสดงท่าทางโกรธเกรี้ยวอยู่เช่นนี้ ไม่นานคุณชายก็จะเบื่อหน่ายและไม่กลับมาเหลียวแลเจ้าอีกแล้ว หลิงเอ๋อเจ้าจงจำคำของป้าเอาไว้ คุณชายใหญ่สามารถหาอนุกี่คนก็ได้ แต่จะมีสักกี่คนกันที่สามารถทำให้คุณชายโปรดปรานได้เนิ่นนานและไม่ทอดทิ้ง ตอนนี้เจ้ายังเด็กเจ้ายังมีโอกาสอีกมาก จงอย่าได้ละทิ้งโอกาสอันยากเย็นที่ป้าหามาให้”หลังจากเอ่ยจบหลิวมามาก็พาร่างผอมบางของนางกลับไปที่เตียง หลิวหวั่นหลิงล้มตัวลงนอนกอดหมอนเอาไว้พยายามสะกดกลั้นน้ำตาและความเสียใจของตน แต่ภายในหัวกลับนึกถึงภาพที่ตนเองต้องสูญเสียลูกในท้องที่ตนทะนุถนอมมาเป็นอย่างดี ยิ่งคิดนางก็ยิ่งโกรธแค้นคนที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้นางต้องสูญเสียสิ่งสำคัญไปยามซวี (19.00-21.00) ในอีกสามวันต่อมา หลิวหวั่นหลิงแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมสีแดงเพลิง บนใบหน้าถูกตกแต่งด้วยเครื่องประทินโฉมด้วยความประณีต ร่างบางก้าวตรงไปยังเรือนหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ไม่ห่างจากเรือนพักของนางด้วยใบหน้าสงบนิ่ง เมื่อนางก้าวเข้าไปใกล้เรือนนอนของกู้เยี่ยนชิง เสียงร้องครางด้วยความรัญจว

ร่างสูงคว้าหญิงสาวเข้ามาในอ้อมแขนก่อนจะกอดกระชับร่างบางเอาไว้แนบอก ชายหนุ่มลูบวนแผ่วเบาที่มือของนางมันช่างดูแตกต่างจากสองปีก่อนยิ่งนัก ฝ่ามือที่หยาบกร้านราวกับจับอาวุธและฝึกฝนมาเป็นเวลานาน ทำให้ชายหนุ่มรู้ว่านางจะต้องเคี่ยวกรำตนเองอย่างหนักเพื่อแก้แค้นให้ตนเป็นแน่“ข้ากลับมาแล้วซีเอ๋อ ตอนนี้ข้ามีทั้งอำนาจและกำลังคนเจ้าไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างด้วยตนเองอีกต่อไป เพราะจากนี้ข้าจะเป็นฝ่ายที่ดูแลเจ้าแทน”ร่างบางกอดกระชับตอบชายหนุ่มพลางหลับตาซึมซับความอบอุ่นที่เขามอบให้ ในใจก็เอาแต่คิดว่าชายคนนี้นางสามารถเรียกเขาว่าครอบครัวได้หรือไม่นะตนเองที่เป็นเด็กกำพร้าไม่เคยมีที่ไหนที่สามารถเรียกว่าบ้านได้ นอกจากบ้านเด็กกำพร้าฉือชุน แต่ตอนนี้ตนกำลังจะมีบ้านหลังใหม่ในสถานที่แห่งนี้ ต่อไปนางกำลังจะมีความสุขใช่หรือไม่ความสุขที่แท้จริงที่นางคว้ามันมาไว้ในมือด้วยตนเองหลังจากที่ลู่หยวนซีพูดคุยกับเฮ่อเหวินจิ่งเหยียนแล้ว นางก็ผละจากเขาเพื่อไปเพื่อดูแลเหล่าองครักษ์ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส โชคยังดีที่ครั้งนี้ไม่มีใครเสียชีวิตทำให้การรักษาผ่านไปได้ด้วยดีตอนนี้นางมีคนที่สามารถคุ้มครองนางได้แล้ว อีกทั้งนางยังสามารถดู

ชายหนุ่มรับปากไปอย่างส่งๆ เท่านั้น เขาไม่คิดที่จะไปส่งนางตามที่มารดาต้องการอยู่แล้ว แต่ไหนแต่ไรเสด็จแม่ไม่เคยจู้จี้หรือขออะไรเช่นนี้กับเขา แต่ครั้งนี้ถึงกลับวางแผนให้เขาไปส่งสตรีที่เขาไม่แม้แต่จะเคยเห็นหน้า มีหรือเขาจะไม่รู้ว่านางคิดอย่างไร“เจ้าหาทางกลับไปเองก็แล้วกัน”เอ่ยจบร่างสูงก็ก้าวอาดอาดไปยังตำแหน่งที่จอดรถม้าของตำหนักองค์ชายรอง โดยไม่สนใจร่างบางที่กำลังวิ่งตามมาด้านหลัง เมื่อเขาไปถึงก็สั่งให้คนขับรถม้าพาตนกลับไปยังตำหนักองค์ชายรอง และไม่สนใจว่าจะมีเสียงตะโกนโวยวายตามมาเลยสักนิด“กลับ”“พ่ะย่ะค่ะ”องครักษ์ที่ติดตามทำตามรับสั่งอย่างไม่รีรอ แต่ก็อดที่จะหันไปมองร่างบางของซูลั่วหลีมิได้ แต่ในใจของทุกคนต่างก็คิดไปในทิศทางเดียวกัน เหตุใดกิริยาที่องค์ชายรองแสดงออกต่อสาวใช้ผู้นั้นถึงได้แตกต่างจากสตรีอื่นยิ่งนัก หรืออาจเป็นเพราะนางนั้นเก่งกาจทั้งวิชาการต่อสู้และการรักษา อีกทั้งนิสัยของนางยังแตกต่างจากสตรีอื่นแม้จะนึกสงสัยแต่ก็มิกล้าเอ่ยวาจา เพียงทำหน้าที่ของตนอย่างเคร่งครัดต่อไป“ซีเอ๋อข้ากลับมาแล้ว”ร่างสูงในชุดอาภรณ์ขาวก้าวเข้ามาภายในตำหนักหลักอย่างรีบร้อน ก่อนหน้านี้เขาได้สั่งให้คนเ

เฮ่อเหวินจิ่งเหยียนรีบเปลี่ยนเรื่องทันที เขาลืมไปได้อย่างไรว่านางมีความสามารถที่พิเศษยิ่งกว่าใคร เรื่องที่เขาเข้าไปยังคุกใต้ดินจะให้นางรู้เรื่องนี้มิได้เด็ดขาด“ม้าหรือ บาดเจ็บมากหรือไม่ หากมีอะไรที่ข้าสามารถช่วยได้ท่านบอกข้ามาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ”ลู่หยวนซีแสดงท่าทางอยากรู้อยากเห็นก่อนที่ร่างสูงจะพยักหน้ารับคำของนาง“ได้ ข้ารู้แล้ว”หลังจากที่ทั้งสองทานอาหารเสร็จก็นั่งรถม้าของตำหนักองค์ชายรองไปยังจวนรัชทายาท และเมื่อลู่หยวนซีได้เห็นใบหน้าที่แสนคุ้นเคยของอีกฝ่ายนางก็แสดงความตกใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง“ท่านคือองค์รัชทายาทแคว้นจิ้นหรือ แถมยังเป็นพี่ชายของเขา”เฮ่อเหวินเจ๋อเองก็ดีใจที่เขาได้พบกับนางอีกครั้ง และท่าทางที่ชายหนุ่มแสดงออกก็ทำให้ใครบางคนถึงกับไหน้ำส้มแตก“ไม่ต้องเล่นใหญ่ถึงเพียงนั้นก็ได้กระมัง ถึงเขาจะเป็นองค์รัชทายาทแคว้นจิ้นหรือพี่ชายแท้ๆ ของข้า เขาก็เป็นเพียงแค่บุรุษธรรมดาเท่านั้น”สิ่งที่ชายหนุ่มเอ่ยออกมามิได้เข้าหูของอีกฝ่ายเลยสักนิด หลังจากที่ได้รับรู้ความสัมพันธ์ของชายหนุ่มทั้งสอง ทำเอานางถึงกับสติหลุดนั่งพึมพำอยู่เพียงคนเดียว“พระเจ้า!! ที่เจ้าระบบสั่งให้ช่วยชีวิตของเขาเพ