All Chapters of ทะลุมิติมาช่วยชีวิตตัวร้ายคนโปรดของระบบ: Chapter 41 - Chapter 50

ลู่หยวนซีหันไปมองเจียงจื่ออิ๋งเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าด้วยท่าทางเหม่อลอย แต่ภายในหัวกลับยังคิดวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด สองปีมานี้นางทำอะไรอยู่กันแน่ นางอดทนอยู่ที่ชายแดนเหนือทำงานให้จ้าวหลี่เสวียนเพื่อแลกเปลี่ยนให้เขาสืบหาคนที่สังหารกู้จิ่งเหยียนให้นาง แต่เจ้าตัวที่ยังไม่ตายกลับไม่เคยติดต่อกลับมาหานางเลยสักครั้งหรือเป็นเพราะว่าเขากลายเป็นองค์ชายผู้สูงศักดิ์แล้วจึงไม่ต้องการสาวใช้ผู้ต่ำต้อยอย่างนาง ยิ่งคิดร่างบางก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจ เจ้าระบบเองก็หายหัวไปสองปีไม่เคยมีสัญญาณตอบกลับ มีเพียงระบบรักษาเท่านั้นที่อัพเกรดขึ้น นอกจากจะรักษาอาการบาดเจ็บที่เป็นบาดแผลแล้ว เรื่องอาการป่วยที่เกี่ยวกับโรคภายในนางก็สามารถรักษาให้หายได้ เพียงแค่เปิดระบบมองดูก็สามารถรู้ได้ว่าผู้ป่วยป่วยเป็นโรคอะไรคนที่นางรักษามาตลอดสองปีมีหลายพันคนที่ช่วยชีวิตเอาไว้ได้ แต่ตอนนี้ในเมื่อเขายังมีชีวิตอยู่และดูเหมือนจะสบายดีเสียด้วย เช่นนั้นสิ่งที่นางทำมาทั้งหมดก็คงไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว ลู่หยวนซีตัดสินใจในตอนนั้นว่าตนเองจะจากเมืองหลวงที่แสนวุ่นวายไปอย่างเงียบๆ หลังจากเสร็จสิ้นงานเลี้ยงในวังหลวง จ้าวหลี่เสวียนเองก็นึกไม่ถึงว

นางกอดตอบเขา ก่อนจะลูบไปที่แผ่นหลังที่มีแต่มัดกล้ามของชายหนุ่ม นางไม่รู้ว่าสองปีมานี้คุณชายของนางผ่านอะไรมาบ้าง แต่อย่างน้อยเขาก็มิได้ผอมแห้งมีเพียงหนังหุ้มกระดูกดั่งเช่นในอดีต ร่างสูงผละออกเล็กน้อย ก่อนจ้องมองใบหน้างามที่เขารู้สึกว่าไม่เหมือนเด็กสาวคนเดิมอีกแล้ว นางดูโตขึ้น ดูสูงขึ้น ใบหน้าที่เคยกลมก็มองเห็นกรอบหน้าชัดเจน จมูกโด่งเล็กเชิดท่าทางเอาแต่ใจของนางทำให้คนอดรู้สึกอยากจะเป็นเจ้าของมิได้ ดวงตาดำขลับเปล่งประกายราวกับดวงดาวนับล้านกำลังพร่างพราย ขนตาของนางอนหนาเป็นแพกะพริบถี่ๆ กับริมฝีปากอวบอิ่มสีอิงเถา ดูยั่วยวนให้คนอยากเข้าไปลิ้มลอง ร่างกายของนางส่วนที่ไม่เคยมีก็ดูเต่งตึง ส่วนที่ควรเล็กก็คอดลง รับกับเรียวขาที่กลมกลึงดูแข็งแรง สตรีที่งดงามนางนี้ดูเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อย มีเพียงแววตาของนางยามที่มองมายังเขาเท่านั้นที่ไม่เคยเปลี่ยนไป ยิ่งนางโตขึ้นนางยิ่งดูงดงาม ทำเอาเขารู้สึกหงุดหงิดเมื่อคิดว่าสองปีมานี้ นางอยู่ข้างกายจ้าวหลี่เสวียนและเป็นเขาที่ได้เห็นใบหน้าของนางทุกวัน“ต่อไปเจ้าห้ามเข้าใกล้เขาในระหว่างที่ข้าไม่อยู่ ห้ามอยู่กับเขาหรือพูดคุยตามลำพังโดยที่ไม่มีข้า ห้าม....”ลู่หยวนซีย

ในระหว่างที่นางกำลังใช้ความคิด มือหนาก็จับหมับเข้าที่เอวของนาง ยึดตัวของนางไว้ก่อนจะค่อยๆ ถูไถท่อนเอ็นช้าๆ เพื่อทำให้นางรู้สึกผ่อนคลาย แต่นางกลับพยายามจะดิ้นหนีความใหญ่โตของเขาอีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผลพรวด!!“อื้อออ!!!”จ้าวหลี่เสวียนแทงเข้ามาทีเดียวจนมิดลำ ความรู้สึกชาวาบไปทั้งตัวและความคับแน่นเป็นความรู้สึกแรกที่ได้รับ และนั่นทำให้นางหัวสมองโล่งทันทีคิดอะไรไม่ออกอีกต่อไป นอกจากส่งเสียงครางกระเส่าทุกครั้งที่เขากระแทกเข้าออกเอวสอบขยับเข้าออกเป็นจังหวะถี่รัวเหมือนคนอดอยาก เขาช้อนสะโพกของนางขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกระแทกท่อนเอ็นเข้ามาสุดลำอีกครั้ง เสียงครางกระเส่าครั้งแล้วครั้งเล่าดังประสานขึ้นไม่หยุด ร่างสูงกระตุกรัวหลายครั้งพร้อมกับความใหญ่โตของเขาพ่นน้ำสีขาวขุ่นออกมาในช่องทางคับแน่นของนาง“อ่า!!!!!”เสียงทุ้มต่ำเปล่งออกมาจากลำคออย่างพึงพอใจ แต่ร่างบางที่นอนหายใจรวยรินกลับมีเม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นเต็มใบหน้า เพราะนางเองก็แตะขอบสวรรค์นับครั้งไม่ถ้วนเช่นกัน ไม่คิดเลยว่าองค์รัชทายาทแห่งแคว้นจ้าวจะเก่งกาจและใหญ่โตเพียงนี้ แตกต่างจากเจ้าคนหน้าไหว้หลังหลอกผู้นั้นลิบลับ“เจ้าคงไม่คิดว่า เราจะพ

ร่างบางสั่นน้อยๆ ด้วยความโมโห นี่คือสิ่งที่พวกเจ้าต้องการเห็นใช่หรือไม่ รอก่อนเถอะหลังจากวันนี้ไปข้าจะเอาคืนพวกเจ้าทุกคน เจียงจื่ออิ๋งสบถสาบานในใจ นางมองไปยังสามีของตนที่นั่งทำใบหน้าเรียบเฉย เหมือนมองไม่เห็นว่าทุกคนที่นี่กระทำกับนางอย่างไร เขายังคงนิ่งเฉยปล่อยให้คนตระกูลกู้รังแกนาง“เมื่อใดที่เจ้าจะลุกไปจากที่นั่งของข้าเสียที”เจียงจื่ออิ๋งเอ่ยข่มอารมณ์โกรธก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ อนุหลิวจ้องนางด้วยสายตาท้าทาย ก่อนจะลูบไปที่หน้าท้องแบนราบของตน จากนั้นจึงหันไปส่งเสียงออดอ้อนกู้เยี่ยนชิงที่นั่งอยู่ด้านข้าง“คุณชายเจ้าคะ มิใช่วันนี้ท่านจัดงานเลี้ยงฉลองให้ลูกของเราอย่างนั้นหรือ”กู้เยี่ยนชิงถอนหายใจออกมาอย่างรำคาญก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มออกมา“เจ้าไปนั่งที่อื่นเถอะ”เจียงจื่ออิ๋งไม่คิดว่าเขาจะเอ่ยเช่นนี้กับนาง กู้เยี่ยนชิงนะกู้เยี่ยนชิง หัวสมองของเจ้าถูกหมากินไปหมดแล้วหรืออย่างไรถึงได้กลายเป็นคนเขลาเช่นนี้ แม้แต่เรื่องที่ผิดก็สามารถพูดให้กลายเป็นเรื่องถูกต้องได้ เจียงจื่ออิ๋งยืนกอดอกก่อนจะส่งเสียงหึ!ออกมาเบาๆ“ข้าไม่คิดเลยว่าตระกูลกู้จะไร้กฎระเบียบเช่นนี้ เป็นถึงจวนเสนาบดีกลับปล่อยให้อนุลอยหน้

“ขอองค์รัชทายาทช่วยเป็นพยานให้หม่อมฉันด้วยเพคะ ในวันนี้เจียงจื่ออิ๋งขอหย่าขาดกับคุณชายใหญ่กู้ ในอนาคตไม่ว่าเป็นหรือตาย ไม่เกี่ยวข้องต่อกันอีก”ร่างบางคุกเข่าลงตรงหน้ารัชทายาทหนุ่ม แม้นางจะรู้สึกเจ็บที่บาดแผลเพียงใด แต่ก็ยอมกัดฟันทนเพื่อให้คนเองได้เป็นอิสระ“เจ้า...เหตุใดถึงได้ดื้อดึงเช่นนี้ เจ้าไม่รู้หรือว่าหากเจ้าออกจากที่นี่ไป เจ้าก็จะไม่มีที่ไปอีกแล้ว”เจียงจื่ออิ๋งไม่สนใจว่าเขาจะพูดหรือเอ่ยโน้มน้าวนางเช่นไร วันนี้นางได้ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว“แผ่นดินกว้างใหญ่มีที่ใดที่ข้าไปไม่ได้ ต่อให้ต้องอยู่อย่างขอทานข้าก็ยินดี ดีกว่าต้องทนอยู่ที่ตระกูลกู้ของเจ้า”กู้เยี่ยนชิงไม่สามารถกระทำอันใดตามใจตนเองได้ เพราะเวลานี้มีองค์รัชทายาทมองดูอยู่ เขาจำใจต้องเขียนหนังสือหย่าให้นาง หลังจากที่ได้หนังสือหย่ามาแล้วเจียงจื่ออิ๋งก็พาลู่หยวนซีกลับไปยังเรือนของตน ทิ้งองค์รัชทายาทแคว้นจ้าวและองค์ชายรองแคว้นจิ้นเอาไว้ในห้องโถงของจวนตระกูลกู้“นอนลงข้าจะรักษาบาดแผลให้เจ้าก่อน ไม่นานหรอก”และก็ไม่นานตามที่นางพูดจริงๆ ความเจ็บปวดก่อนหน้านี้หายไปเป็นปลิดทิ้ง เจียงจื่ออิ๋งรู้สึกอิจฉาที่ลู่หยวนซีมาจากโลกอนาคต ซึ่งแตก