All Chapters of OBSESSION His Indecent Proposal: Chapter 151 - Chapter 160

Fia’s POV Hindi ko namalayan na tumulo na pala nang tuloy-tuloy ang luha ko. Hindi ko na mapigilan. Parang gripo na nabasag, walang tigil ang agos habang nakatitig pa rin ako sa screen ng cellphone niya. "Huyy? Fia? Babe?" Nagising siya. nagtataka sa inaarte ko. Nakita niyang umiiyak ako nang walang humpay, nanginginig ang buong katawan at halos hindi makahinga sa sobrang sakit. "Bakit nga? Huy! Bakit, mahal?" tanong niya, halatang nagulat at nag-aalala. Hinawakan niya ang balikat ko at inalog nang bahagya. "Ano bang nangyayari sa 'yo?" Pero hindi ako sumagot. Hindi ko kayang magsalita. Paano ko sasabihin? Paano ko sasabihin sa mukha niya na nakita ko lahat? Na nabasa ko yung message ng babae niya? Na alam ko na kung paano niya ako lokohin? Tinitigan ko lang siya. Tinitigan ko yung mukha niya na akala mo sobrang inosente, na akala mo wala siyang ginagawang masama. "Mahal, sumagot ka naman! Bakit ka umiiyak? Masakit ba tiyan mo? O may problema kay baby?" sunod-sunod n

Lumipas ang isang buwan, dalawang buwan, at umabot na sa tatlo hanggang apat na buwan. Katahimikan. Walang kahit anong komunikasyon sa pagitan nina Damien at Andrea. Naka-block man o hindi, ang totoo... hindi na niya ito ma-contact. At kahit pa magkasalubong sila sa kung saan, imposible dahil laging nakabuntot si Fia sa asawa. Simula noong nangyari ang eksena sa bahay, parang naging anino na ni Fia si Damien. Kahit saan ito magpunta, kahit sa trabaho o simpleng lakad, kasama o alam na alam ni Fia ang bawat galaw nito. Hindi na niya nagagawang lumayo o magtago. At dahil doon... lalong umapoy sa galit at selos si Andrea. Hindi niya matanggap. Hindi niya lubos maisip na kaya siyang tiisin ni Damien nang ganoon katagal. Ilang buwan na silang hindi nagkikita, hindi nagdidikit, at parang binura na lang siya nito sa buhay nito. Sa tuwing naiisip niya na nasa piling ng asawa nito ang lalaking mahal niya... na doon ito natutulog, doon kumakain, at doon nagmamahal... parang pinupu

Damien’s POV I thought I did the right thing. I thought choosing my family, choosing Fia, was the correct decision. I ended things with Andrea because I wanted to be a good husband and father. I thought I could handle it. I thought I could just turn off my feelings like a switch. But why does it hurt like hell? Why am I the one suffering right now? Nakikita ko siya. Nakikita ko kung paano siya ngumiti sa ibang lalaki. Alam ko, alam na alam ko na sinasadya niya ‘to. Sinasadya niyang iparamdam sa akin na madali lang sa kaniyang makahanap ng iba, na kaya niyang maging masaya kahit wala ako. And damn... it’s working. It’s working perfectly. Halos sumabog ang dibdib ko sa sobrang selos. Yung mga kamay ng lalaking ‘yon na nakahawak sa bewang niya... hindi ko gusto. Ayaw na ayaw ko. Yung pagdidikit ng katawan nila, yung pag-iling niya nang ganun ka-sexy... parang sasabog ako sa inis. bakit siya sumasayaw na parang inaakit niya ang lahat ng lalaki dito? Akala ko madali lang. Akala

Fia’s POV Excited na excited ako ngayong gabi. First time ko kasing makaka-attend sa ganitong klaseng party—yung tipong puro sosyal, mga bilyonaryo, at mga kilalang tao ang nandoon. Kaya pinaghandaan ko talaga ito nang todo. Sino ba naman ang mag-aakala na ang isang tulad ko ay malakatungtong sa ganito.Aware akong hindi basta-basta na tao ang asawa ko. Hindi lang siya basta na doktor. Kilalang doktor siya hindi dahil sa pagiging kontrobersyal niya kung hindi sa galing niya talaga sa propesyon niya. As his wife, ayokong ipahiya siya. Bumili ako ng mamahaling gown, pinaganda ko ang buhok at make-up ko. Ginawa ko lahat para maging presentable at maganda sa paningin ng asawa ko. Gusto kong makita niya na hindi lang ako basta nanay at maybahay na laging nasa bahay... maganda rin ako at kaya kong makipagsabayan sa paningin ng iba. Pagdating namin doon, hindi ko maiwasang mapatingin sa kabilang banda. Nandoon si Andrea. Ang dating asawa ni Damien. Hindi niy kami binati. Hindi rin a

ANDREA’S POINT OF VIEW The pain was real. My body was covered in bruises and cuts, evidence of how violently Fia attacked me. Para siyang sinapian at hindi ko magawang lumaban kanina. Every movement hurt, but despite that, my heart was overflowing with happiness. Finally, after all the confusion and hesitation, Damien had made his choice. And he chose me. I won. He was so gentle as he helped me get dressed. He handled me with so much care, afraid to even touch my bruises because he knew how painful they were. Nakikita ko sa mga mata niya kung gaano siya apektado sa itsura ko. Without saying a word, he carried me in his arms like I was the most fragile thing in the world. hindi na ito bago sa akin. Bago so Fia, ganito na si Damien sa akin na sobrang maalaga.He laid me down comfortably inside his car, making sure I was okay before closing the door. "We need to go to the hospital, Andrea. Please, let me bring you there, malalim yung mga kalmot. Kailangan mo ng anti tetanus vacc."