All Chapters of OBSESSION His Indecent Proposal: Chapter 161 - Chapter 170

DAMIEN’S POINT OF VIEW Pag-alis ko sa mansion ni Andrea, ramdam ko pa rin ang lambot ng labi niya at ang init ng yakap niya. Sa isip ko, uuwi ako sa bahay na wala na sila. Akala ko uuwi akong mag-isa, dahil sigurado akong galit na galit si Fia at dadalhin na niya si David palayo sa akin. But I was wrong. Pagbukas ko ng pinto ng kwarto, nanlaki ang mga mata ko. Nandoon sila. Natutulog nang mahimbing si David sa crib, at sa kama... nandoon si Fia. Gising pa siya. Hinihintay niya ako. She wasn't crying. She wasn't shouting. Instead, she was wearing a very revealing, sexy lace nightdress that left little to the imagination. She stood up and walked towards me slowly, swaying her hips seductively. Without warning, she wrapped her arms around my neck, pressing her body against mine, acting as if nothing happened. As if she didn't catch me with another woman earlier. As if we didn't destroy everything today. "Hello my dear husband," she whispered in a sultry voice, looking straigh

FIA’S POINT OF VIEW Akala ko madali lang. Akala ko kapag nanatili ako dito sa mansyon, kapag hindi ako umalis, mananatili ako sa tuktok. I thought I had the upper hand just because I carry the title of being his legal wife. Pero mali ako. Sobrang mali. Every minute feels like torture. Every passing second is agony. Nakaupo lang ako dito sa sala, o kahit nasa kwarto man ako, parang mababaliw ako kakaisip. Nasaan na kaya siya? Ano na naman kaya ang ginagawa nila? siguro sng saya saya nila ngayon? magkayakap? naghahalikan? Ginagawa ba sa kanya yung mga bagay na dapat sa akin lang niya ginagawa? Halos mamatay ako sa selos at inip. He is with his ex wife. Ex wife na mahal na mahal niya kahit noon pa man na kumuntik na siyang magpakamatay noon dahil dito. Ramdam ko ang hapdi sa dibdib ko. Parang dinudurog ang puso ko paulit-ulit sa bawat oras na wala siya. Pero hindi ko pinapakita. Hindi ko ipinapahalata kung gaano ako nasasaktan. Mananatili pa din ako. Pinipilit kong maging ma

FIA’S POINT OF VIEW Pagkauwi ko, pakiramdam ko ay nabawasan na yung bigat Pakiramdam ko ay nakaganti na ako nang tuluyan. Nasa isip ko pa kung gaano siya kahiya-hiya sa harap ng mga empleyadoo niya, kung paano siya napaluhod at napaiyak. Pinahiya ko siya at pinagsigawan kong kabet siya at alam ko sa sarili ko na nakabawi na ako. Pero nagkamali ako. Pagpasok ko pa lang ng pinto, sinalubong ako ng matalim na tingin ni Damien. Nanlilisik ang mga mata niya at nanginginig ang mga kamay sa sobrang galit. "Malamang nagsumbong na ang magaling niyang kabet!" Hindi ko pa man naibababa ang bag ko, hinawakan niya ako nang mahigpit sa braso at itinulak ako pabalik sa pader. "WHAT HAVE YOU DONE?!" sigaw niya na yumanig sa buong bahay. "Anong demonyo ang pumasok sa isip mo para sumugod ka roon at atakihin si Andrea?! YOU HUMILIATE HER IN FRONT OF EVERYONE?!" Natigilan ako. Akala ko mauunawaan niya kung bakit ko nagawa yon o akala ko palalampasin niys lang iyon, pero mali. Sobrang galit na

FIA’S POINT OF VIEW Dinala niya ako agad sa ospital. Pagpasok ko sa kwarto, parang binagsakan ako ng langit at lupa. Doon nakahiga ang anak ko, si David... maliit na maliit, payat at maraming nakakabit na tubo at makinarya sa katawan niya. Halos madurog ang puso ko sa nakikita. Ganito na pala kalala ang lagay niya? Umiiyak ako habang dahan-dahang lumalapit at hinahawakan ang maliit niyang kamay. Ang lamig. "Kailangan niyang operahan sa lalong madaling panahon," sabi ni Damien sa likuran ko. "Huwag kang mag-alala, gagawin ko ang lahat bilang doktor at bilang ama niya para maging okay siya." Humarap ako sa kanya at niyakap siya nang mahigpit. Sa sandaling iyon, kahit anong galit at sama ng loob ko dati, nawala lahat. Alam kong magaling si Damien. Alam kong hindi niya pababayaan ang anak namin. Siya lang ang pag-asa namin ngayon. "He just needs blood," dagdag pa ni Damien na dahilan para manigas ako. "Ako, magdo-donate ako. Pero kung kukulangin, kailangan mo rin magbigay ng dugo. Kail

Sa wakas, lumabas na ang resulta ng laboratoryo. Hawak ni Damien ang papel, at sa unang tingin pa lang, parang nanigas ang dugo sa katawan niya. HINDI MATCH. Hindi tugma ang blood type niya sa kay David. Nanlaki ang mga mata niya. Hindi siya makapaniwala. Bilang isang doktor, alam na alam niya ang posibilidad, pero sa sitwasyon nila... imposible ito. Dapat tugma. Dapat may koneksyon. Sa sobrang pagtataka at pagdududa, inulit niya ang test. Ginawa niya ang lahat para masigurong walang mali sa proseso. Pero paulit-ulit man, iisa lang ang lumalabas. Nagsimulang umikot ang mundo niya. Bumalik sa isip niya ang lahat—ang pagtatago ni Fia, ang takot nito, at ang biglaang pagdating ng lalaking iyon. Emergency na ang lahat, kailangan nang operahan ang bata sa lalong madaling panahon, pero sa halip na kalmado, puno ng galit at pagkadismaya ang buong pagkatao niya. Hindi na siya nakatiis. Pinagawa niya agad ang DNA Test at kahit mabilisan lang, sapat na ang resulta para durugin siya