All Chapters of OBSESSION His Indecent Proposal: Chapter 201 - Chapter 210

DAVID POINT OF VIEW Isang gabi, ipinatawag nila ako sa kanilang kwarto. Wala akong ideya kung bakit bigla na lang nila ako gustong kausapin ng ganitong late ng gabi. Pagpasok ko, seryoso na seryoso ang mga mukha nina Tita Andrea at Tito Damien. Wala sa mga mata nila ang karaniwang init at lambing na nakasanayan kong nakikita, kaya agad akong kinabahan. "Please be seated!' malamig na sabi ni Tito Damien. Umupo ako sa tapat nila, nakayuko, at nakinig nang mabuti habang kinakausap nila ako nang masinsinan. matagal, detalyado, at puno ng bigat ang bawat salita. Walang paligoy-ligoy na dinireta nila ako at binanggit nila ang lahat. Ang pagiging sobramh close namin ni Bianca sa isa’t isa, ang paraan ng pagtinginan namin na parang may ibang kahulugan, at ang mga kilos na ayon sa kanila ay lumalagpas na sa limit ng simpleng magpinsan. Sinabi nilang napapansin na rin ito ng ibang tao, at baka dumating ang panahon na mapag-usapan kami at maging dahilan ito ng kahihiyan para sa pamilya.

DAVID POINT OF VIEW The kiss just kept going, deeper and deeper, parang ibubuhos namin lahat ng nararamdaman namin sa bawat halik. It wasn’t just a kiss anymore, it was everything I had been holding back, everything I denied, everything I craved for so long. My hands traveled down from her face, tracing her jawline, hanggang sa yumuko ako at nagsimulang halikan ang leeg niya—doon sa parte na napakalambot at napakainit. I felt her shiver in my arms, at lalo lang akong ginanahan, lalo lang akong nagnanais sa kanya. Ganito pala ang pakiramdam kapag tinanggal na yung buhol sa pagitan namin. My hand moved lower, slowly, until it reaches her damn chest. Ramdam na ramdam ko kung gaano kabilis ang pintig ng puso niya, kaparehas ng bilis ng pintig ng puso ko. Ramdam ko ang init ng katawan niya na tumatagos kahit sa damit, at it felt so right, so perfect, parang dito talaga nakalaan ang kamay ko. "God, Bianca…" im shaking. Everything about her feels like home, at sa sandaling ‘yon, wala nan

BIANCA POINT OF VIEW Being together like this, hiding and sneaking around… it made us want each other even more. Sa tuwing naiisip ko na kailangan pa naming magtago, na kailangan pa naming magpanggap, lalo lang akong nagiging sigurado sa sarili ko na hindi ako nagsisisi sa pagmamahal ko sa kanya. Mas lalo ko siyang minahal, mas lalo ko siyang pinahahalagahan, dahil alam kong hindi ito madali. Alam kong marami pa kaming dadaanan, at mas lalo ko siyang pinasasalamatan dahil kahit anong mangyari, nandiyan pa rin siya para sa akin. Hindi lang iisang beses nangyari na habang magkasama kami, habang punong-puno kami ng pagmamahal at pagnanasa sa isa’t isa, biglang may kakatok sa pinto o may tatawag mula sa labas. Sa tuwing nagtatago ako sa ilalim ng kama, halos hindi ako makahinga hindi lang dahil sa takot, kundi dahil din sa kung paano ako lalong hinahatak ng damdamin ko sa kanya. Sa tuwing nakadapa ako dito, ramdam na ramdam ko lang kung gaano ko siya kagusto, kung gaano ko siya kama

Nakatayo si Bianca sa dulo ng pasilyo at nagtatago sa anino sa likod ng malaking haligi, at hindi gumagalaw. Ang bawat salitang naririnig niya mula sa loob ng kwarto ng kanyang mga magulang ay parang matatalim na patalim na tumutusok nang malalim sa kanyang dibdib, hanggang sa pakiramdam niya ay wala na siyang kakayahan pang huminga nang maayos. Nakatingin siya sa pinto, at ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom sa gilid ng kanyang damit, nanginginig sa tindi ng takot at sakit na bumalot sa kanyang buong pagkatao. “Alam mo, Andrea, hindi na ito pwedeng magpatuloy pa, yon nq yon!” ang boses ni Damien ang una niyang narinig, seryoso at mabigat ang tono. “Matagal na rin akong may hinala, at ngayong nakita na namin ang mga bakas sa leeg ni Bianca, wala na tayong dapat na paghinalaan pa. Alam ko na kung saan siya pumupunta tuwing gabi. Alam ko na kung sino ang kasama niya.” Huminto sandali ang kanyang ama, at narinig ni Bianca ang malalim na buntong-hininga bago ito nagpatuloy.

DAVID'S POINT OF VIEW Dahan-dahan akong lumabas ng malaking pintuan ng mansyon, bawat hakbang ay may kasamang hapdi at kirot na tumatagos sa buto ko. Puno ng pasa at sugat ang buong katawan ko. may mga galos sa mukha, may pamamaga sa katawan, at may mga sugat na sariwa pa rin at tila hindi tumitigil sa pagdurugo. Pero sa kabila ng lahat ng pisikal na sakit, may mas mabigat pa at mas masakit na dinadala ko sa loob ng aking dibdib. Alam kong nagkamali ako. Alam kong wala na akong karapatang manatili pa rito. Dahil nahuli kami, tapos na ang lahat. Wala na yung magandang panahon, wala na yung pagtitiwala, at wala na rin yung relasyon ko sa buong pamilyang Cojuangco. Lalo na kay Tito Damien… alam kong galit na galit siya sa akin, at hindi ko siya masisisi. Ako ang may kasalanan ng lahat. Ako ang sumira sa lahat ng binigay niya sa akin, kaya tama lang na itaboy niya ako, tama lang na palayasin ako nang ganito. Pero itong bigat nang pagtataksil ko sa pamilyang tinuring ako na anak ay dada