OBSESSION His Indecent Proposal のすべてのチャプター: チャプター 191 - チャプター 200

Andrea’s POV Speaking of Bianca, gising na rin siya. At gaya ko, nagtaka at nagulat din siya nang makita ang maliit na batang nakaupo sa sala. Agad siyang lumapit sa amin, puno ng curiosity ang mukha. "Mom, Dad, who is he?" tanong niya kaagad. "Sino po siya?" pag-uulit niya habang nakaturo nang bahagya kay David. Nagkatinginan kaming mag-asawa. Pareho kaming nag-aalinlangan at hindi alam kung paano ba namin siya maayos na ipapakilala sa anak namin. Ayaw naming magbigay ng komplikasyon o maling akala, kaya ako na ang naunang magsalita. "Ah, anak... siya si David, your cousin," pagpapakilala ko. Sinabi kong magpinsan sila nang may dahilan—para malinaw sa lahat ang kanyang puwesto at kaugnayan sa pamilya, at para hindi na lumalim pa ang mga tanong na maaaring magdulot ng gulo. At para rin hindi na maungkat ang nakaraan. "Cousin? Anong pangalan po niya?" muling tanong ni Bianca. She is two years older than David, kaya naman parang natural na sa kanya ang maging mas matanda at m

Sa unang pagkakataon, nagkatampuhan ang dalawa. Hindi sumabay si Bianca sa pagkain ng almusal. Hindi rin siya sumakay at sumabay kay David papasok sa eskwelahan. Sinadya niyang magpa-iwan at sumakay ng ibang sasakyan. Pinaparamdam niya talaga kay David na nagtatampo siya at galit ito. Umaasa siyang mapapansin nito, lalapit, at hihingi ng sorry. Pero si David naman, parang walang nangyari, manhid, at busy na agad kay Camille. Pagdating ni Bianca sa campus, doon pa lalong sumama ang loob niya. Nakita niya agad ang dalawa na magkatabi, masayang nagkukuwentuhan, at bitbit-bitbit pa ni David ang bag ni Camille. Kitang-kita niya kung paano ito maging maalaga at masunurin sa kasintahan, bagay na dati ay sa kanya lang ginagawa nito. Mas lalong kumirot ang puso niya at damang-dama niya ang selos na umaalab sa kanyang dibdib. Nang mapansin ni David ang pagdating niya, agad siyang nilapitan nito. "Bianca! Andito ka na pala. Bakit hindi ka sumabay sa akin kanina? Hinintay kita eh," bati ni

DAVID POINT OF VIEW Hindi ko maintindihan si Bianca. Gusto niyang lagi kaming magkasama at ayaw niyang nagiging malapit sko sa ibang babae. Kung hindi kami magpinsan, iisipin ko talagang may gusto siya sa akin. Sa lahat ng bagay gusto niya siya yung priority ko which is ginagawa ko naman. Sinusunod ko siya sa lahat ng gusto niya kasi ayaw kong sumama ang loob niya sa akin. At isa pa... nakikitira lang ako dito. Mababait sa akin ang mga magulang niya kaya kahit minsan napipikon na ako kay Bianca dahil minsan hindi ko na masakyan ang trip niya, pinagtitiisan ko na lang dahil nga nakikisama ako. To the point na nskipaghiwalay na sa akin si Camille. She breaks up with me because of Bianca. "Magsama kayo ng pinsan mong OA! break na tayo!" yan ang huling sinabi niya sa akin at sinampal ako. Camille is my first love. Sa kaniya unang tumibok ang puso ko. Siya yung babaeng mahal ko pero nakipaghiwalay siya sa akin dahil kay Bianca. Hindi ko lang pinakita sa bahay na na-broken ak

DAVID POINT OF VIEW Simula noong gabing 'yon, hindi na mapakali ang isip ko. I’m actually scared now—really scared—of how bold and reckless Bianca has become. Dati, yung mga yakapan, harutan, at pagiging magkasama namin sa lahat ng oras, kaya ko pang intindihin at tiisin kahit minsan ay sumosobra na. Pero ito? Ang maghalikan kami sa labi? That’s way too far. That’s wrong. So wrong in every way possible. Alam kong lumagpas na kami sa lahat ng hangganan at limitasyon na dapat ay nasa pagitan namin bilang magpinsan. Lalaki ako. At alam ko sa sarili ko, kahit anong ilusyon o pagtanggi ang gawin ko, I felt something different when she kissed me that night. Hindi lang basta gulat o pagkabigla ang naramdaman ko. Noong mga sandaling nakadampi ang malalambot niyang labi sa akin, noong naramdaman ko ang init ng katawan niya na nakadikit nang buo sa akin... my heart raced like crazy, way faster than it should have. Dumaloy ang kakaibang pakiramdam sa buong sistema ko. may halong kilig, may ka

DAVID POINT OF VIEW Natigilan ako sa mga huling salita niya. "Or are you just scared?" Tumagos 'yun hanggang sa kaibuturan ng puso ko. Gusto kong sumagot, gusto kong itanggi, pero walang boses na lumabas sa lalamunan ko. Canseco That’s the truth. takot ako. Sobrang takot. Hindi lang sa sasabihin ng iba, kundi sa sarili kong nararamdaman. Tinalikuran ko siya at naglakad palayo. "Wala akong takot. Alam ko lang kung ano ang tama at mali," malamig kong sabi, kahit na alam naming pareho na may something na talagang nabubuo at dahil yon sa lagi kaming magkasama. We just fell. both fall for each other dahil nasanay kami na nandiyan lang kami palagi para sa isa't isa. Simula noon, lalo ko pang pinilit na lumayo. Mas maaga akong umuuwi galing sa eskwela, mas madalas akong magkulong sa kwarto, at kapag kasama siya, laging may kausap akong iba o may inaasikaso para hindi kami mapag-isang-usap. I built walls around me, hoping it would stop these confusing feelings from growing. Pero si Bian