All Chapters of OBSESSION His Indecent Proposal: Chapter 181 - Chapter 190

FIA’S POINT OF VIEW Pagkatapos ng sigawan, pagkatapos ng mga masasakit na salitang nagbato namin sa isa’t isa, at lalo na matapos marinig ang mga salitang binitawan ng sarili kong anak, parang gumuho ang buong mundo ko. Nakatayo lang ako doon, nanlalambot ang mga tuhod habang nakatingin kay David na mahigpit na nakakapit kay Mijo, na para bang ako ang kalaban nila. Ang mga salitang "I hate you, Mommy" ay parang patalim na paulit-ulit na tumatarak sa puso ko. Masakit... sobrang sakit, pero higit sa lahat, natatakot ako. Natatakot akong tuluyan nang lumayo ang anak ko sa akin, natatakot akong lumaki siyang puno ng galit, at natatakot akong maging dahilan ako ng pagkasira niya. Doon ko narealise ang isang masakit pero tiyak na katotohanan. If loving Mijo was the only way para maging maayos ang anak ko at magbago ang tingin niya sa akin na walang kwentang ina, nakahanda akong magsakripisyo. Oo, tinanggap ko na. Kung ang pagmamahal ko kay David ay nangangahulugang kailangan kong ib

Fia pov Aaminin ko, 45 taong gulang na si Mijo, pero his performance in bed is just incredible—parang nasa early 20’s lang ang lakas at sigla niya. Hindi mo aakalaing may edad na siya dahil sa bawat galaw, bawat haplos, at bawat halik, damang-dama mo ang matinding pagnanasa na parang walang kupas sa paglipas ng panahon. Hindi ko itatanggi... I enjoyed every single moment, and I loved every kiss and every touch he gave me. Iba siya sa lahat. soft and gentle kapag hinahawakan niya ko o hinahalikan, puno ng pag-iingat at lambing, pero sa kabila noon, he can be so intense and hardcore kapag nagsisimula na kaming magmahalan. Biyaya siya ng kalikasan; he’s well-endowed, at parang kabisado niya ang bawat sulok at kahinaan ng katawan ko. He knows exactly how to drive me crazy. Tumigil talaga ang mundo ko sa bawat pagbayo niya sa akin nang sagad. Every thrust felt so deep and intense, like I was losing myself completely. Sa bawat galaw niya, parang tinatangay ako ng alon, wala nang ibang

MIJO’S POINT OF VIEW Araw-araw, masaya akong gumigising mula sa napakasarap at payapang tulog. Every morning feels like a blessing now. something I never thought I’d have before. Wala na ang mga gabing puno ng pag-aalala, wala na ang mga oras na nakabukas ang mata ko habang hinihintay lang na dumating ang umaga. Ngayon, sa bawat pagmulat ko ng mata, ang una kong nakikita ay ang magandang mukha ng babaeng mahal ko na nakangiti, maaliwalas, at nakabungad sa akin nang may lambing na matagal kong inaasam. Her smile… it’s the first light that brightens up my whole day. Magana rin akong kumain tuwing umaga dahil lagi niya akong pinagluluto ng almusal. mga paborito ko, inihanda nang may pagmamahal at ingat. Every meal tastes better, not just because of how she cooks, but because of the love she puts into every plate. Sa bawat subo, ramdam ko ang pagbabago, ramdam ko na sa wakas, nasa lugar na ako, nasa tahanan na puno ng init at kalinga. Wala nang sigawan, wala nang pagtatalo, wala na

MIJO’S POINT OF VIEW Napag-usapan namin ni Fia ang tungkol sa pag-alis ng bansa. we decided to leave and live abroad at tuluyan nang talikuran ang lahat ng gulo at ang mundong pinanggalingan ko noon. Pumayag ako. Sumang-ayon ako sa kanya dahil ito ang gusto niya, ito ang paraan para maging ligtas sila. Pero sa loob-loob ko... mayroon akong ibang plano. Bago ako tuluyang umalis at iwan ang lahat, kailangan ko munang kukunin ang lahat ng naging kita ng mga negosyo ko lalo na sa pasugalan. Matagal ko 'yang pinaghirapan, at kailangan namin 'yan para sa panibagong buhay na bubuhayin namin sa ibang bansa. Hindi ko pwedeng iwan lang 'yon sa iba. Isang gabi, habang abala si Fia sa loob ng kwarto at abala sa pag-eempake ng mga gamit namin, tahimik akong lumabas ng bahay. Hindi ko siya ginambala, at hindi ko rin sinabi kung saan ako pupunta. Dumiretso ako sa dating hideout ang lugar na matagal ko nang hindi napupuntahan. Ganun pa rin ang kalakaran. sugal babae at droga. Mga bagay na hind

Pagkatapos ng magulong pangyayari, sunod-sunod na putukan, at matinding traumang kanilang nasaksihan, sinunod agad ng yaya ni David ang iniutos ni Mijo. Kahit siya ay nanginginig pa rin sa takot at sariwa pa sa kanyang alaala ang bawat sigawan at putok ng baril kanina, batid niyang ito na ang tanging paraan upang mailigtas ang buhay ng bata. Mabilis silang sumakay sa sasakyang inihanda ni Mijo at tinahak ang mahabang daan palayo sa Tarlac. Madaling araw na nang makarating sila sa Maynila. Hanggang sa ngayon ay hindi pa rin tumitigil sa pag-iyak si David. Hinaplos ng yaya ang likod nito habang pilit na pinapakalma. “Tahan na, anak. Ligtas na tayo... ihahatid na kita sa taong pinagkakatiwalaan nang lubos ng Daddy mo. Tahan na, David... naiiyak na rin ako dahil sa’yo,” bulong niya habang tumutulo na rin ang kanyang luha. “Napakabata mo pa lamang, ngunit kailangan mong masaksihan ang lahat ng ito.” Matagumpay naman silang nakarating sa mansyon ng mga Cojuangco. Napakalaki at napak