All Chapters of OBSESSION His Indecent Proposal: Chapter 211 - Chapter 220

DAMIEN’S POINT OF VIEW When my anger finally died down, doon ko lang naramdaman yung bigat ng lahat ng ginawa ko. Parang binagsakan ako ng langit at lupa nung marealize ko kung gaano ako kalaki ang pagkakamali ko. I was so mad, so blinded by rage na hindi ko naisip yung magiging epekto ng bawat suntok at sampal na binigay ko sa kaniya. Guilty ako, sobrang guilty, kasi ako yung nanakit, ako yung bumugbog, at ako rin yung nagtaboy sa kaniya palabas na parang wala lang. How could I do that to David? Paano ko nagawang saktan yung taong mahal na mahal ko at walang ibang gusto kundi mahalin din ako pabalik? Alam ko si David. Kilalang-kilala ko siya kaya alam kong wala siyang ibang mapupuntahan. Wala siyang pamilya dito, kaunti lang ang kakilala niya, at yung tahanan na meron siya ay dito lang kasama ako. And I also remembered, wala siyang dala kahit ano. Walang pera, walang extra na damit, walang kahit na anong bagay na makakatulong sa kaniya. All he had was his phone and the clothes he

Dali-dali kong pinaharurot ang sasakyan papunta sa ospital, parang gusto kong patakbuhin ito nang kasing bilis ng tibok ng puso ko na halos kumawala na sa dibdib ko. "David ko... anak ko," Every second that passed felt like an eternity, parang dinudurog ang puso ko sa takot at pangamba habang naiisip ko yung balitang natanggap ko. Parang paulit-ulit na tumutunog sa tenga ko yung sinabi ng kaibigan ko na 50/50 si Damien. He’s fighting for his life. Hindi ko alam kung paano ko nakayang magmaneho, hindi ko alam kung paano ko nagawang manatiling nakatayo, kasi sa loob-loob ko, guguho na ang lahat. Lahat ng ito ay dahil sa akin. Lahat ng ito ay kasalanan ko. If only I didn’t let my anger take over, if only I didn’t push him away, if only I held him instead of hurting him… hindi siya mapapunta dito. Hindi siya mahihirapan ng ganito. Pagdating ko sa ospital, hindi na ako nag-aksaya ng oras. Agad akong tumakbo papasok, tinanong kung saan dinala si David, at nang ituro nila ang direksyon, l

Mabilis na nakarating sina Mijo at Damien sa ospital. Halos mag-unahan na lang sila papasok, at pagdating nila sa kwarto kung saan nakahiga si David, doon tuluyang gumuho ang mundo ni Mijo. Nakita niya ang anak niya. maputla, walang malay, puno ng benda ang katawan, at nakakonekta sa iba’t ibang makina na parang siya na lang ang bumubuhay dito. Hindi niya napigilan ang sarili niya, napaupo siya sa gilid ng kama at doon na lang siya napahilamos ng mukha at umiyak nang umiyak. Sa isip niya, paulit-ulit na nagsasabi na ito ay karma. Karma ito sa lahat ng kasamaang ginawa niya noon, karma dahil iniwan niya ang anak niya, karma dahil hindi niya nagampanan ang tungkulin niya bilang ama. Akala niya makakatakas siya sa lahat ng ito, pero ngayon, sa taong pinakamamahal niya, bumagsak ang lahat ng parusa. Agad siyang inasikaso ng mga doktor at kinuhaan ng dugo. Habang tinutusukan ang braso niya, hindi niya maramdaman ang sakit. Ang tanging nararamdaman lang niya ay takot at pangamba, at ang

Tinitigan ko siya nang mabuti habang niyayakap niya ako nang mahigpit. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. Tuwa ba, gulat, o takot? Siya pala ang tunay kong ama. Ito ang lalaking nagbigay sa akin ng buhay, ang lalaking matagal ko nang hinahanap sa isip ko pero hindi ko kilala. Pero habang tinitingnan ko siya, kitang-kita ko kung gaano siya kalayo kay Tito Damien kung ipagkukumpara.Si Tito Damien, kahit seryoso at matigas minsan, maayos naman siya manamit, magalang kumilos, at may kakaibang kapayapaan sa mukha na nagbibigay ng kapanatagan sa akin. Pero siya… Na ana ko, ibang-iba. Ang datingan niya, parang laging handang makipaglaban. Parang goons sa pelikula. Yung itsura niya, yung tayo, at yung mga mata niyang tila marami nang nakitang masama sa mundo, mukha talaga siyang badboy. Yung tipong mapapalayo ka kapag nakita mo siya sa daan, yung tipong alam mong hindi dapat guluhin. Napaisip ako, "ganito ba talaga ako magmukha kapag tumanda ako? Dahil ba dugo niya ang nananalaytay sa aki

David POV Madalas akong napapaisip. Araw-araw, sa tuwing nakikita ko ang mga baril na nakakalat, ang dami ng mga guwardiya na laging nakabantay at sumusunod sa bawat galaw ko, at ang mga maletang parang laging nakahanda para sa pag-alis, lalo lang akong naguguluhan. Ang bigat ng pakiramdam ko, punong-puno ng tanong ang isip ko. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Hindi ko na kayang sarilihin pa ang lahat ng ito, kaya minsan, nilapitan ko siya at diretsahan ko siyang tinanong. "Daddy... bakit po ang daming baril dito? Bakit po napakaraming guwardiya kahit saan ako pumunta? At bakit po ganito dito, parang laging may mga maleta at parang handang-handa kayong umalis anumang oras?" Tinitigan ko siya nang diretso sa mata, puno ng pagtataka at pangamba. "Daddy... sindikato po ba kayo? Ano po ba talaga kayo? Bakit ganito ang lahat dito?" Hindi siya umiwas ng tingin. Mabilis pa sa inaakala ko ang naging sagot niya, walang halong pagtatago, walang halong paglilihim. "Oo, anak. Tama ang h