All Chapters of OBSESSION His Indecent Proposal: Chapter 231 - Chapter 240

Mabilis na binuhat ng mga tauhan ng ambulansya si Bianca at isinakay sa sasakyan, habang si David naman ay inalalayan nila kahit pa paulit-ulit itong tumatanggi at pilit na kumakawala para sumama sa sinasakyan ng dalaga. Halos wala na sa sarili si David habang tinatakpan ng kumot ang katawan, ang tanging laman ng isip ay ang imahe ni Bianca na puno ng dugo at wala ng kibo. Sa buong biyahe papunta sa ospital, hindi siya tumigil sa pagdasal, pero kahit siya ay hindi na alam kung paano at ano ang tamang sabihin sa Itaas. Halo-halong takot, panghihinayang, at matinding takot ang bumabalot sa kanya. Ang bawat segundong lumilipas ay parang mga taon para sa kanya, at sa bawat paggalaw ng sasakyan ay lalong tumitindi ang kaba sa kanyang dibdib. Pagdating sa ospital, agad na dinala si Bianca sa Emergency Room habang si David naman ay naiwan sa pasilyo, nakatayo sa isang sulok at tila ba nawawala sa katinuan. Sobrang balisa siya, pabalik-balik na naglalakad, hindi mapakali, at paulit-ulit na h

Lalong lang lumala at naging kumplikado ang sitwasyon nang matuklasan ng mga doktor na hindi na sapat ang kakayahan at kagamitan ng kasalukuyang ospital para maagapan at gamutan nang maayos ang malubhang kalagayan ni Bianca. Napakalalim ng tama sa ulo nito, maraming Internal hemmorage na kailangan ng espesyal na atensyon, at kritikal pa rin ang bawat tibok ng puso na tila anumang oras ay maaaring huminto. Wala nang ibang naging pagpipilian ang mga doktor kundi ang tapatin si Damien na kailangang-kailangang ilipat ang dalaga sa mas malaki at mas may kakayahang pasilidad, at sa lala ng pinsala, iminungkahi nilang sa ibang bansa na lamang ito dalhin kung nais talaga niyang mabuhay ang anak.Hindi naman nalalayo ang kalagayan ni Damien. Matapos ang malagim na pambubugbog sa kanya ni Mijo, puno na rin ng pasa at galos ang kanyang buong katawan. May mga butong sumakit at nabali, may mga ugat na namaga at napisa, at hirap na hirap siyang gumalaw at huminga. Kailangan din niyang isalang sa ga

DAVID POINT OF VIEW Tinulungan ako ni Daddy sa lahat ng paraan na pwede niyang maitulong sa akin . After a week, sa tulong ng malawak niyang mga koneksyon at mga taong gumagawa ng paraan para sa kanya, sa wakas ay lumabas na rin ang katotohanan—nalaman ko na nasa Australia sila Bianca at ang kaniyang pamilya. Doon sila tumira, doon sila nagtago, at doon nila sinikap na burahin ang anumang bakas sa nakaraan. Tila ba kabilang dulo na ng mundo, sapat na siguro para isipin nilang ligtas na sila at hinding-hindi ko sila matatagpuan. Agad akong lumapit kay Daddy at nagpaalam na pupunta doon. Nakita ko sa mga mata niya ang matinding pangamba at takot para sa akin. Alam kong ayaw niya. Alam kong alam niyang muling isinusugal ko ang buhay ko, ang kaligtasan ko, at ang puso ko. Alam kong natatakot siyang baka sa oras na ito ay hindi na ako makabalik pa, o baka naman ay masaktan lang ako nang paulit-ulit. Pero sa pagkakataong ito, alam niyang hindi na ako mapipigilan. Alam niyang kah

Bianca POV Dalawang taon na... dalawang mahahabang taon na ang lumipas mula noong araw na inoperahan ako. Dalawang taon na rin mula noong mawala ang liwanag sa mundo ko. Two years. Two years of nothing but darkness. Grabe ang naging epekto ng aksidenteng 'yun. Isang iglap lang, nagbago ang lahat. Ang dating maliwanag, masaya, at makulay kong mundo... biglang naging itim at walang laman. Simula noong araw na 'yun, hindi na ako nakakita. Dalawang taon na akong bulag. Wala akong makita, wala akong matanaw, wala akong maaninag kahit kaunti. Wala akong ibang kasama kundi ang dilim at ang mga alaalang dala-dala ko pa rin hanggang ngayon. At sa loob ng kadilimang ito, iisa lang ang laman ng isip at puso ko. Si David. " Miss na miss na kita, David. Sobrang-sobra." Halos araw-araw, bawat oras, bawat segundong lumilipas, siya ang hinahanap-hanap ko. Gusto ko siyang makausap. Gusto kong malaman kung ano na ang kalagayan niya. Kung kumusta na ba siya ngayon. Kung ligtas ba siya. Kung nai

Sa gitna ng maingay na paligid, makapal na usok, at nakakabiglang amoy ng alak at pera dito sa loob ng Hide Out, parang lalong kumakain sa akin ang sakit. Every single second feels like torture. Bawat sandali, ang mukha mo at ang paraan ng pagtingin mo sa akin ay paulit-ulit na naglalaro sa isipan ko—isang tingin na parang wala akong halaga, parang hindi naging bahagi ng buhay mo. Kahit anong dami ng inumin ko, kahit anong tapang ang ipakita ko, nandiyan pa rin ang hapdi na parang nanunuot hanggang sa buto ko. I need something else. Anything. Kailangan ko ng anumang bagay na makakapagpatalsik sa’yo sa isip ko, kahit saglit lang. Kahit sa marahas na paraan, kahit sa maruming paraan... basta makalimot lang. Tiningnan ko ang paligid. Kitang-kita ko ang mga babaeng naglalakad-lakad, nakasuot ng maiikli at nakahahalina. mga babaeng bahagi ng maruming negosyo rito, mga babaeng inaalok ang sarili nila kapalit ng salapi at kaligtasan. Dati, kinasusuklaman ko ang ganitong klase ng buhay. D