Lahat ng Kabanata ng OBSESSION His Indecent Proposal: Kabanata 81 - Kabanata 90

Dumating ang pinakahihintay na araw. Ang araw na muling bubukas ang pinto ng kalayaan para kay Damien. Sa labas ng kulungan, may dalawang magandang babae, si Andrea at bianca. Nandoon siya kasama ang kanilang munting anghel na si Baby Bianca. Hinihintay nila ang lalaking pinakamamahal nila. At nang tuluyang lumabas si Damien... tila huminto ang ikot ng mundo. Payat man at pagod ang itsura niya, pero nagniningning pa rin ang tagumpay sa kanyang mga mata. Agad silang nagtungo sa isa't isa at nagyakap nang mahigpit. Isang yakap na puno ng luha, saya, at emosyon. Ang yakap na matagal nilang pinangarap. wala ng rehas, wala ng harang, at wala ng takot. "Mahal ko..." bulong ni Andrea habang umiiyak sa dibdib ng asawa. "Malaya na tayo, Andrea. Malaya na tayo," sagot ni Damien at hinalikan ang noo niya at ang maliit na noo ni Bianca. Sa gitna ng kanilang masayang pagsasama-sama, napansin nila ang isang anino na nakatayo hindi kalayuan. Si Don Roberto. Nanlaki ang mga mata ni

DAMIEN’S POINT OF VIEW Hindi maalis ang kaba at inis sa dibdib ko habang pinapanood ko si Sharraine. Sobrang feeling close na niya kay Andrea na parang walang nangyari noon. Feeling close na parang matalik na magkaibigan, pero alam ko ang totoo. Sa likod ng mga ngiting 'yan, alam kong puno ng lason ang bibig niya. Hinding-hindi ko makakalimutan na minsan na niyang pinagbantaan at muntik nang mawala ang buhay ni Andrea noon. At ngayon? Akala niya ba makakaligtas siya sa paningin ko? Lalo na at alam kong hanggang ngayon, nandoon pa rin ang poot at inggit sa puso niya. Lalo na’t sa ngayon, si Andrea na ang namamahala sa kumpanya at halos lahat ay nasa kanya na. Siguradong kinakain siya ng selos sa loob-loob niya. Natatakot ako. Sobrang nababahala ako para sa asawa ko at sa dinadala nito. Paano kung may gawin sila na habang wala ako o habang tulog kami? Hindi ko kayang ipagsapalaran ang kaligtasan nila. Kaya nang magkaroon kami ng pagkakataon na makausap si Andrea nang palihim, ag

ANDREA’S POINT OF VIEW Sabi ni Daddy sa akin, si Sharraine daw ay kapatid ko at si Sharlaine naman ay dating asawa niya. Ikinuwento niya kung bakit sila nawala nang matagal. Tinakwil daw niya ang mga ito noon dahil may nagawa silang kasalanan na hindi niya kayang patawarin noon. Sobrang bigat daw ng nagawa nila kaya pinilit niya silang umalis ng mansyon at hindi na ako nagtanong pa. Ngayon lang din niya sinabi sa akin na anak daw niya ako sa labas at patay na ang aking ina. Naisip ko ang sitwasyon na mayroon ngayon. Ang asawa ni Daddy ay nanatiling mabuti sa akin kahit na anak ako sa pagkakasala. Ngayon, bumalik sila at humingi ng tawad. Nakita ko kung paano sila magmakaawa kay Daddy at dahil mabait ang tatay ko at mahal niya ang pamilya niya, pinatawad niya sila. Wala akong matandaan. Kahit anong pilit ko, walang lumalabas na alaala tungkol sa kanila. Wala akong maalalang masama o maganda man. Pero base sa nakikita ko ngayon, mukhang mabait naman sila at maasikaso. Mabuti ang

SHARRAINE’S POINT OF VIEW Nakita ko kung paano siya tumingin kanina. Si Andrea. Kitang-kita ko sa mga mata niya na nagdududa na siya. Nahuhuli na niya kami. Nahuhuli niya na madalas kaming mag-usap ni Damien kahit na dapat ay magkaaway kami.Siguro nagsisimula na siyang pagselosan ako. Well, hindi ko siya masisisi dahil may pagkakahawig naman kami. hindi lang naman siya ang maganda sa bahay na ito. Napangisi ako habang pinapanood siyang umalis. Tanga lang talaga. Akala niya siguro mabait kaming lahat, pero hindi niya alam na sa likod ng mga ngiti namin, may ginagawa kaming usapan na puro pananakot at galit. Ang totoo niyan, araw-araw ko itong tinatakot si Damien. "Kailangan ng malaman ni Andrea ang lahat! Kung sino ka talaga sa buhay niya!" Sa tuwing magkausap kami, sa bawat text na pinapadala ko, isa lang ang laman noon: Ibubunyag ko ang lihim. Sasabihin ko kay Andrea na hindi siya nawalan ng memorya dahil sa aksidente o kung ano man. Sasabihin ko na si Damien ang dahilan. S

SHARRAINE’S POINT OF VIEW Nakaupo ako sa gilid ng kama at tinititigan ang pinto. Hindi ito naka-lock, hudyat na hinihintay ko siya. Inaasahan ko na anumang oras ay papasok si Damien, hihingi ng tawad, at magmamakaawa na burahin ko na ang mga ebidensya. Naka-sexy nighties ako, ayos na ayos ang buhok at make-up. Ginawa ko ang lahat para maging kaakit-akit. Akala ko darating siya. Akala ko takot na takot siya. Pero ilang oras na ang lumipas... wala. Walang Damien na dumating. Napabuntong-hininga ako at napangiwi sa inis. Sayang ang effort ko sa pag-aayos, ha! Tapos na lang akong tanga dito habang siya ay payapang natutulog? "Ah, ayaw mo, ha! Hindi ka natatakot, pwes watch me!" Iyon ang huling text ko sa kanya. Wala na akong time maghintay. Kung ayaw niyang lumapit, ako na mismo ang gigiba ng mundo niya. Hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa. Diretso akong pumunta sa messages at pinindot ang send button. Ipinadala ko kay Andrea yung picture nila ni Damien noon—yung masaya pa sila