All Chapters of Bihag ng Kanyang Pag-ibig na Obsesyon: Chapter 91 - Chapter 100

Sa mga nakaraang araw, parang naging parte na ng araw-araw na rutina ni Livia ang halikan—isang umagang ritwal na hindi niya puwedeng lampasan. Hindi naman sa may pagpipilian siya. Hindi siya puwedeng tumanggi, ni makipagtawaran man. Pero ang nakakatawa, hindi rin naman siya tutol dito.Iba ang sinasabi ng mahigpit niyang pagkakasara ng mga kamao, pero ang malakas na kabog ng kaniyang dibdib—na parang gustong kumawala mula sa tadyang—ay may ibang sinisigaw.At si Damian… kailanman ay hindi niya pinalalampas ang pagkakataong magbigay ng kanyang good morning kiss. Naging parang almusal na hindi puwedeng mawala sa kwarto nilang dalawa.Paglabas nila ng kwarto, hinawakan ni Damian ang kamay niya, marahang hinila para maglakad silang magkasabay sa hallway.“Hon, pwede ba akong lumabas ngayong weekend?” tanong ni Livia, pinili ang tamang tiyempo. Laging mas maganda ang mood ni Damian pagkatapos ng morning kiss.“Hm?” Ang paborito nitong sagot—isang tanong na hindi literal na tinatanong, per

Nakaupo si Livia mag-isa sa isang bench sa park, malapit sa parking lot ng café, habang iniisip ang nakakailang na meeting nila kasama ang supplier.“Umupo ka. Ilapag mo ’yang bag,” utos niya, sabay tapik sa bakanteng puwesto sa tabi niya.“Okay lang po, Young Lady.”“Umupo ka, o magrereklamo ako kay Mr. Damian na hindi ka marunong sumunod sa’kin.”Woah. Umaasenso na ako sa pangba-blackmail.Agad na lumapit si Leela at naupo. Pero imbes na ilapag ang malaking sample bag sa lupa, inihiga niya ito sa kandungan niya at mahigpit na niyakap para hindi mahulog.“Ilagay mo lang sa baba.” Itinuro ni Livia ang ilalim ng bench. “Semento ’yan, hindi putikan. Makapal ang plastik, hindi madudumihan.”“Hindi po, Young Lady. Sa inyo po ito. Kailangan ko pong alagaan.”Oh my god, anong problema ng babaeng ’to?Naninipis ang pasensiya ni Livia. “Leela… hindi ka naman siguro kapatid ni Assistant Brown, ’di ba?”Tanong niya iyon nang pabiro—pero may halong inis.Pero—“Paano niyo po nalaman, Young Lady?

Pagdating nila sa bahay, nagpaalam si Livia kay Maya, na paulit-ulit pang nagpasalamat bago lumakad papunta sa likod na bahay. Si Leela naman ay agad na pumasok sa loob—malamang may kailangan na namang pag-usapan kay Mr. Matt.Diretso si Livia sa sarili niyang kwarto. Wala pa ang mga tao sa mansyon at, sa totoo lang, wala siyang ganang kumain nang mag-isa sa napakalaking hapag-kainan. Kaya ipinahanda niya na lang ang pagkain sa kwarto at kumain sa sofa habang nanonood ng telebisyon.Hindi naman talaga siya gutom—pero dahil sa pangungulit ni Mr. Matt, napilitan siyang kumain.Pagkatapos, nagpalit siya ng komportableng pambahay at humilata sa couch.“Bakit ba iniisip ng lahat na umiibig sa’kin si Damian?” napabuntong-hininga siya. “Ni minsan hindi niya sinabi. Ako—ilang daang beses ko nang sinabi… pero lagi lang siyang tahimik.”Binuksan niya ang TV, pero agad din itong binalewala at kinuha ang telepono. Binuksan niya ang mga litrato nila kanina—sa spa, nagtatawanan habang kumakain sa f

“Ano?!” singhal ni Livia, agad sumiklab ang inis niya. Meron pa talagang taong mag-isip nang ganito? Bakit hindi na lang siya mag-isip tulad ng normal na tao?“Baby, naka-damit kami. Damit. At puro babae sila.”“Pero kahit babae, makikita pa rin nila ang katawan mo,” balik ni Damian, malamig ang boses. “Tch, ano ba ang ginagawa ni Leela? Hindi pwede ’yan.”‘Ha? Bakit nadadamay si Leela dito? Ito ba ang ibig niyang sabihin noong babala niya na hindi magugustuhan ni Mr. Damian?’“I’m sorry, baby,” mabilis na sabi ni Livia nang maramdaman ang panganib sa tono niya. “Hindi ko naisip. Dapat mas maingat ako.”‘Ano ba ’to? Nagpa-massage lang ako sa babae. Bakit parang nagka-digmaan? Kailangan ko bang humingi ng tawad dahil nagpunta ako sa beauty spa para sa mga babae?!’“Kung gusto mo ng massage sa susunod, sabihin mo muna sa’kin,” malamig na wika ni Damian. “Si Brown na ang tatawag ng expert—dito sa bahay. At mangyayari lang ’yan sa harapan ko.”“Ano?” kumurap si Livia, naguguluhan.“Maghub

Humagulgol si Helena habang nagmamadaling naglakad papunta sa parking lot, kumakalabog ang takong niya sa semento. Pilit niyang pinapahid ang luha, pero hindi iyon tumitigil. Hindi lang puso niya ang sugatan—pati ang kanyang dangal, durog sa ilalim ng liwanag na hindi kailanman tumuon sa kanya.Lahat ng pinaghirapan niya… mga alaala, mga kwento, ang imaheng iniingatan niya—wala na.Nakalimutan.Malakas niyang isinara ang pinto ng sasakyan, nanginginig ang mga daliri habang kinukuha ang kanyang telepono. Mabilis siyang nag-dial.Noah. Ang tanging taong maaasahan niya.Pero hindi kumonekta ang tawag.“Ugh!” sigaw ni Helena, ibinato ang phone sa passenger seat. Nanginig ang panga niya habang sinisimulan ang makina at nag-maneuver palabas ng magulong parking lot.Pero mas malakas ang katahimikan sa loob ng sasakyan kaysa sa ingay ng libong taong iniwan niya.Bigla siyang huminto sa gilid ng isang tahimik na kalsada. Mabilis ang tibok ng puso niya, at ang hiya ay umikot sa dibdib niya na p