All Chapters of Bihag ng Kanyang Pag-ibig na Obsesyon: Chapter 81 - Chapter 90

Simula kahapon, maingay na ang buong bahay.Hindi dahil sa mga amo—kundi dahil sa mga kasambahay.Iisa lang ang pinag-uusapan sa main house: ang birthday celebration ni Madam Alexander.Isang engrande at nakakatakot na event sa isa sa pinakamagarbong gusali sa buong siyudad—na ayaw na ayaw puntahan ni Livia.Nagliwanag ang phone niya sa sunod-sunod na messages.Jenny:Sis-in-law, sorry. Hindi pa tapos ang apprenticeship training ko, pero susunod ako agad pag natapos.Sis-in-law, taas-noo ka. Pag may nanggulo sa’yo, isulat mo pangalan. Paghihigantihan ko sila.Pag nakita mo si Helena, i-ignore mo lang. Susunod ako agad.Sophie:Sis-in-law, sorry hindi kita masasamahan. Thesis trial ng boyfriend ko today at nagwawala siya kaya kailangan kong hintayin.Pero cheer ko ikaw! Pag nakita mo si Helena, i-ignore mo lang. Ikaw ang favorite woman ni Brother Damian. Always on your side.Napangiti si Livia, mahina.‘Diyos ko. Ang sweet talaga ng dalawang batang ‘to. Mas nag-aalala pa sila sa’kin ka

Lalong lumalim ang gabi, at ang malamig na hangin ay yumakap sa buong paligid, hinihikayat ang karamihan na magtungo na sa mahimbing na tulog.Pero hindi sa harap ng dalawang palapag na shophouse na ito.Dalawang locksmith ang nakaluhod sa may pintuan, mabilis na nagtatrabaho gamit ang kanilang mga gamit. Isang security guard ang nakatayo malapit, bantay-sarado sa bawat galaw nila. Isang patrol car ang nakaparada sa likuran, kasama ang dalawang pulis na tahimik na nagmamasid.Humiling si Brown ng patrol car hindi lang para sa tulong, kundi para na rin maging panakot. Matao ang lugar tuwing araw. Kung may makakita sa isang grupo na pilit bumubukas ng tindahan sa ganitong oras, siguradong magdudulot iyon ng atensyon. Gusto ni Brown na matapos ito nang tahimik—walang gulo, walang laman ng balita.Nagpapatakbo sila laban sa oras.Sa loob ng sasakyan, matigas ang pagkakaupo ni Damian, nakatitig sa bintana sa ikalawang palapag kung saan may isang mahinang ilaw na kumikislap mula sa likod ng

Ang Presidential Suite—ang nag-iisang kwarto ng ganoong uri sa buong hotel—ay lugar na nakalaan lamang para kay Damian Alexander. Walang ibang tao ang maaaring tumuntong doon, kahit na basta-basta. Ang mga tauhan na naglilinis nito ay espesyal na sinanay, masusing pinili. Wala ni isang bagay sa kwartong iyon na karaniwan.Lalong lumalim ang gabi.Nakatayo si Damian sa tabi ng kama, marahang itinakip ang kumot hanggang balikat ni Livia. Pagkatapos ay marahan niyang hinalikan ang pisngi nito. Minsan. Muli. At pagkatapos ang noo.“Tanga, tanga kang babae… Ang sakit siguro ng puso mo dahil hindi ako dumating, ano?” Halos pabulong ang boses niya, mainit ang tingin habang nakapako sa mahimbing na mukha nito. “Pasensya na kung pinaiyak kita.”Hinaplos niya ang malambot na kurba ng pisngi nito gamit ang mga daliri.“Gusto kong makita ang mukha mo bukas pag naalala mo ang nangyari ngayong gabi,” mahina niyang tawa, umiling pa.Tuluyan itong knockout—ubos ang lakas. Malamang nilabas nito ang la

Dumaan ang malambot na sikat ng araw sa bukas na bintana, nag-iiwan ng gintong init sa ibabaw ng kama.Sa ilalim ng kumot, may gumalaw.Mahinang ungol, isang antok na hikab. Mas hinila ang kumot, mahigpit na niyakap ang sarili habang gumulong pakaliwa’t pakanan—parang naghahanap ng pamilyar na ginhawa.Gaya ng nakasanayan niya kapag natutulog siyang mag-isa sa maliit niyang shop.“Mmmph…” hikab ni Livia, pilit pang nagkukubli sa kumot.At biglang—“Gising ka na?”Bumasag sa tahimik na umaga ang boses ni Damian. Mas malakas kaysa dati. Mas totoo.Nagulat si Livia.Lumipad palabas ng kama ang kumot nang bigla siyang umupo, yakap-yakap ang unan na parang kalasag. Sumilip siya mula sa likod nito, nanlalaki ang mga mata.“...Baby,” tawag ulit ng lalaki—sobrang casual, sobrang natural, sobrang nakakakaba.Huminto ang utak ni Livia.‘Nasaan ako?!’‘Hindi ito ang shop! Dapat nasa kwarto ako—mag-isa!’Nanigas siya. Mabilis ang tibok ng puso. Malabo ang alaala.“Tumayo ka at mag-ayos.”Napakili

Ang gabi ng birthday party ng biyenan niya—ang gabi kung kailan misteryosong naglaho si Livia—iyon ang naging tahimik pero mahalagang sandali na nagbago sa relasyon nila ni Damian.Nagbago ito.Hindi nang lubusan. Pero sapat para mapansin.Ngayon, madalas na siyang tawagin ni Damian ng malalambing na palayaw. Hindi na siya masyadong sinisigawan. Bihira na rin siyang batukan sa noo kapag naiinis ito. Minsan—oo, minsan lang—nakakapag-usap sila nang parang normal na tao.Hindi pa rin talaga matatawag na “natural” ang relasyon nila. Pero hindi na rin ito kasing bigat gaya noon.Isang linggo na ang lumipas mula noong insidente. At hanggang ngayon, hindi pa rin umuuwi ang ina ni Damian.Si Jen ang nagbigay kay Livia ng paliwanag.“Umalis si Mom para hindi na mag-away pa sila ni Kuya Damian.”“Ha? Bakit? Ano bang nangyari?”“Galit si Kuya dahil… ipinakilala ni Mom si Helena sa party. Hindi ikaw. Sobrang hindi niya nagustuhan yun.”Napakindat si Livia. Ganun lang?Lahat ng galit… para sa kany