All Chapters of Bihag ng Kanyang Pag-ibig na Obsesyon: Chapter 101 - Chapter 110

Mabagal at mahaba ang nagdaang weekend.Para silang grounded na teenagers sina Jenny at Sophia—nakakulong sa bahay, walang magawa. Ang plano nila—ang komprontahin si Damian at pilitin si Livia na bumalik sa pamilya nito—ay tuluyan nang nabasura.Para sa kapakanan ng kanilang hipag.At para na rin sa kapayapaan ng bahay na ito.Mayroon na silang bagong motto: Pasayahin ang hipag. Kapag masaya si hipag, kalmado si Damian. At kapag kalmado si Damian? Maayos ang takbo ng buhay.Sa main house, nagsama-sama ang lahat sa harap ng TV sa sala, kung saan ipinapalabas nang live ang inauguration ceremony ng Green Lake project.Muli na namang nagningning ang talento ni Mr. Matt. Tatlong basong sariwang juice ang nakahilera sa mesa, katabi ang malaking mangkok ng prutas at isang mamahaling kahon ng strawberries—paborito ng lahat.Pati si Jenny, palihim na naglakad mula sa hallway, may bitbit na sobrang laking shopping bag na halatang puno ng snacks. Ang mahinang langitngit ng plastic ay agad nagbun

“Yeah.”Napabulalas si Damian nang hindi iniisip. Mahilig siyang makakita ng masayang tao, at madali lang lumabas ang salitang iyon sa bibig niya.‘O, ayan! Tingnan mo—ang saya-saya mo. Eh ‘di kay Helena ka na! Bakit ka pa bumalik dito?’“Halika rito,” abot ni Damian sa kumot, sinusubukang hilahin si Livia papalapit. Pero hindi gumalaw si Livia. Walang sinabi.Tahimik niyang protesta iyon.“Halika rito!” Mas tumigas ang tono ni Damian nang hindi pa rin siya gumagalaw. Hinila niya nang malakas ang kumot—bumagsak ito sa sahig at nagkandapatong.“Bakit hindi ka naka-pangtulog?” Nasilip niya ang tinatago ni Livia sa ilalim ng kumot.Hindi sumagot si Livia. Tumalikod lang siya.Sa sorpresa, nagbigay ng kakaibang lakas ang selos. Karaniwan, isang sigaw lang ni Damian, takot na siya.“Magpalit ka ng damit,” natatawa na si Damian.Tuwang-tuwa siya.“Sige na. Mag-nightgown ka,” puno ng amusement ang boses niya.‘Tingnan natin hanggang saan ka susuway sa akin.’“Ayoko!” higpit ni Livia sa yakap

Bumalik si Mr. Matt dala ang isang baso ng maligamgam na tubig na may pulot. Kasunod niya ang isang katulong na may hawak na mangkok at maliit na tumpok ng malilinis na tuwalya.Agad kinuha ni Damian ang baso mula kay Mr. Matt at muling umakyat sa kama.“Umupo ka. Kaya mo ba?” tanong niya nang may lambing, inaabot ang kamay para tulungan siya.Pero umupo si Livia nang mag-isa—matigas at matuwid—na parang haharap sa hatol ng korte.“Inumin mo ‘to. Iinit ‘yan sa tiyan mo habang hinihintay natin si Doktor Harry.” Maingat niyang inayos ang buhok ni Livia at inilapit ang baso sa labi nito. “Dahan-dahan lang. Masasakal ka niyan kapag nagmamadali ka.”Pero isa lang ang layunin ni Livia—maubos ang iniinom para makaalis na ang lahat sa silid. Hiyang-hiya na siya, litong-lito, at sobra ang kaba.‘Lord, please. Matapos na ‘to. Ubusin ko na lang para makaalis silang lahat.’“Ibigay mo sa’kin ang tuwalya,” utos ni Damian, iniunat ang kamay.“Opo, young master,” sagot ni Mr. Matt at inabot iyon.“K

Hindi kayang pabulaanan ni Damian ang kahit isa sa mga sinabi ni Harry.Tama si Harry.Paano niya nakalimutan kung paano niya ibinato ang kasunduan sa mukha ni Livia? Kung paano niya trinato si Livia na parang katulong—hindi, mas mababa pa. Isang babaeng walang karapatang tumanggi. Walang kalayaan. Walang boses.At kaya pa niya siyang takutin… para lang mapilitang makipagtalik sa kanya.Oo, ginamit niya ang pagkawasak ng pamilya nito para pilitin siya. Pinapagsumamo niya ito… kapalit ng pagtulog kasama siya.TOK TOKPumasok si Mr. Matt matapos ang mahinang katok, mukha niyang halatang kinakabahan. May mahigpit siyang hawak sa kamay—parang hindi niya alam kung dapat ba niya iyong iabot o itapon sa bintana.Alam niyang anumang hawak niya ay maaaring magpasabog kay Damian—pero kung itatago niya, baka mas malala pa ang mangyari.“Mr. Matt?” Tumayo agad si Harry nang makita kung ano ang nasa kamay ng nakatatanda.Tahimik nitong iniabot kay Harry ang bagay.“Please… pakikalma ang young mast

Napatigil si Livia sa tabi ng kama, tila nagyelo sa takot. Hindi siya makagalaw—hindi man lang makayukong pulutin ang cellphone o ang contraceptive pill na nasa paanan niya. Nanlaki ang mga mata niya habang sinusundan si Damian na galit na galit na pumasok sa silid.Inihagis ni Damian ang kanyang tsinelas, halatang puno ng inis, saka umakyat sa kama nang hindi nagsasalita. Dinampot niya ang isang unan, umupo nang nakasandal doon, at iniunat ang mga binti. Nakatingin siya kay Livia na para bang isang mandaragit na sinusukat ang kanyang biktima.“Ang tapang mo, ha.”Kusang napaatras si Livia, halos hindi makahinga.‘Magpapanggap ba akong patay? Hindi—hinimatay. Kunwari hinimatay. Pero pag may ibinato siya o naapakan niya ang paa ko, sisigaw talaga ako.’Bumaba ang tingin niya sa maliit na tableta sa tabi ng kanyang paa. Napakaliit, pero napakalaki ng kapalit. Unang beses niya uminom ng contraceptive pill—sariling desisyon, sariling takot, sariling sikreto. Nakakatakot mahuli, pero mas n