All Chapters of Bihag ng Kanyang Pag-ibig na Obsesyon: Chapter 111 - Chapter 120

Pagkarinig sa sinabi ni Livia, tumawa si Damian—mababa, madilim, at nakakatakot.Napaatras si Livia nang kusa, parang sinapian ng lamig ang gulugod niya. Kumunot ang noo niya, hindi mapakali.Dahan-dahan siyang gumapang palayo, sinusubukang takasan ang bigat ng presensyang parang bagyong sasabog anumang oras.Huli na.Sumiklab ang lakas sa kamay ni Damian nang dakmain niya ang balikat ni Livia at itulak ito nang madiin.Bumagsak siya sa kama, kakapain sana ang kahit anong puwedeng ipangdepensa sa sarili.Wala.Ang mga unan at kumot—nakakalat na sa sahig.Tanging gusot na bedsheet lang ang nahawakan niya, mahigpit niyang kinapit na parang lifeline.“Tapos ka na bang isulat ang nobela mo, ha?” boses ni Damian ang umalingawngaw, malakas at nakabibingi. Inupuan niya si Livia, tuhod niyang nakapirmi sa magkabilang gilid, ikinulong siya. “Kung gano’n, tawagin mo akong Honey!”“Sige! Sige na! Honey!” napasigaw si Livia.‘Ano bang gusto mo sa’kin?! Dudurugin mo ba ako gamit ang dambuhala mong

Nagtingin si Brown kay Damian, at kita sa mukha niya ang pag-aalinlangan. May kailangan siyang itanong—isang tanong na mahalaga kung gusto niyang planuhin ang mga susunod na mangyayari.“Hindi mo… sinaktan ang dalagang iyon, ‘di ba?”Mababa pero matatag ang kanyang boses, puno ng pag-aalala sa bawat salita. Sa totoo lang, wala siyang narinig na sigaw o gulo mula sa loob ng kwarto. Pero kailangan niyang makasiguro.Biglang lumingon si Damian sa kanya.“Sira ka ba para magtanong ng ganyan?” singhal niya. “Mukha ba akong lalaking mananakit ng babae?”Sandaling katahimikan.“O baka naman ikaw ang may hilig sa ganyang laro, ha?” asik ni Damian, matalim at puno ng pang-aasar ang tono.‘Oo, pinitik ko lang ang noo niya hanggang halos umiyak siya,’ bulong niya sa isip habang nakasimangot.“Pasensya na, young master,” bulong ni Brown, bahagyang yumuko. “Hindi pa kita ganon kakilala.”Pero ang pag-ibig ay nagpapabobo sa tao. At delikado. Marami nang kabaliwan ang nasaksihan ni Brown dahil sa pa

Sa ibaba, bumaba si Damian sa hagdan habang mahina siyang tumut whistle at may kasamang masayang himig—parang isang bagong kasal na kakalabas lang mula sa kanilang bridal suite.Pagdating niya sa bungad ng TV room, sandali siyang tumigil.“Siya ba ‘yan?” tanong niya nang makita ang isang kinakabahang pigura na nakatayo malapit sa sofa, nakayuko ang ulo.Lumapit si Mr. Matt. “Opo, young master. Siya po si Maya.”Lumakad si Damian palapit at umupo.Kasabay noon, lumabas si Assistant Brown mula sa study room. Parang biglang dumilim ang paligid. Kumapal ang tensyon habang tumayo siyang tuwid sa tabi—nakalapat ang mga kamay sa likod, at matalim ang tingin sa harapan.“Magpakilala ka,” utos ni Mr. Matt.Kumal trembling ang mga kamay ni Maya habang pinagdikit niya ang mga ito sa harap ng kanyang palda. Ito ang unang pagkakataon na siya mismo ang ipinatawag ng young master. Nakikita niya lang ito noon mula sa malayo—hindi kailanman ganito kalapit. Halos hindi siya makahinga.“G-Good morning p

Lumipas ang oras. Nang bumalik si Brown, kapansin-pansing mas kalmado na siya.Wala siyang nakita kahit anong gamot sa tindahan.Ibig sabihin, ligtas pa—sa ngayon—ang trabaho ng dalaga. Hindi ipasasara ni Mr. Damian ang negosyo niya nang sapilitan, at kapag tapos na ang parusa, maaari siyang tahimik na makabalik sa normal na trabaho.Bumaba ang bigat sa isip ni Brown—isang bihirang kapayapaan ang tumabon sa kanya.Pagpasok niya sa opisina ng Presidente, nakaupo pa rin si Damian sa harap ng desk, tila malalim ang iniisip.Isang magandang senyales.Napangiti si Brown ng bahagya. Kapag ganito ang mood ni Damian, mas maayos gumagalaw ang mundo.Ibinaba niya ang isang kahon sa mesa, may marahang tunog. Sumunod ang isang bodyguard, maingat na isinandal sa dingding ang isang malaking nakaframe na larawan.Agad iyong napansin ni Damian. “Ano ’yan?”Tumindig nang diretso si Brown. “Mga gamit noong bata pa, sir. Galing sa shop ng dalaga. Ito—” tinuro niya ang frame, “—mukhang nanay niya.”Tumay

Iniwan ni Brown si Damian na malalim ang iniisip.Sumulyap siya sa kumikislap na star icon sa cellphone ni Damian bago siya lumabas, bakas ang pagkabalisa sa mukha.Pero pagdating niya sa harap ng elevator, napigil ang hininga niya.Nakasandal si Livia sa pader, halos nakadikit ang katawan. Mahigpit na nakakapit si Helena sa kwelyo ng suot ni Livia, at pilit siyang tinutulak nito—nagpupumiglas, pero tila walang laban.“Ano’ng ginagawa mo?!” bumulwak ang malakas na tinig ni Brown sa pasilyo habang mabilis siyang lumapit. Sinunggaban niya ang pulso ni Helena, pilit itong inaalis sa hawak nito sa damit ni Livia.“Paano ka nagkaroon ng lakas ng loob na hawakan ang katawan ng aming binibini?!”Isang matalim na pag-ikot ng braso ang ginawa niya, dahilan para mapasigaw si Helena nang malakas.“Assistant Brown, bitawan mo siya! Mababasag ang braso ni Helena!” Sigaw ni Livia, pilit hinahampas ang braso niya. “Bitawan mo siya ngayon din!”Patuloy ang tili ni Helena, matinis, parang hinihiwa ang