บททั้งหมดของ Bihag ng Kanyang Pag-ibig na Obsesyon: บทที่ 71 - บทที่ 80

Mainit ang simoy ng umaga, kahit tila nahihiya pa ang araw, nagtatago sa manipis na ulap. Matagal nang walang ulan, at ang magaan na panahon ay nagpapasaya sa lahat.Sa lahat—maliban sa isang tao.Nakahalukipkip si Livia sa loob ng changing room, malalim ang isip. Namumula ang kanyang mukha at nakayuko ang tingin, halos lamunin ng hiya. May kumikiliti sa kanya mula sa loob—isang pakiramdam na hindi niya matanggal. Walang nakakaalam kung ano ang nangyayari, dahil lahat iyon ay nangyari lang sa panaginip. Pero… kumakapit ang kahihiyan sa kanya na parang balat."Ano bang problema ko? Bakit ako mananaginip ng gano’n?" Mariin niyang pinisil ang mga kamay sa kandungan. "Nanaginip akong hinalikan ako ni Mr. Damian… at nagustuhan ko pa. Ugh, siguradong dahil sa pinagsasabi ni Jenny kahapon. Ginugulo tuloy ako."Kinagat niya ang labi, pinagsasabihan ang sarili. Paulit-ulit sumasagi sa isip niya ang pang-aasar ni Jenny.Pagkatapos, bumukas ang pinto ng banyo—mahina pero malinaw.Natigilan si Li

‘Bakit! Ano’ng nangyari?!’Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw—pumutok ang baso at kumalat ang mga bubog sa sahig, kumikislap na parang maliliit na armas.Nakapaupong biglang napahawak si Helena sa sahig, nanginginig ang buong katawan—hindi lang sa sakit, kundi sa galit at lubos na panghihina. Ang poot sa mga mata ni Damian ay tumarak sa kaluluwa niya.‘Bakit naging ganyan si Damian? Putcha! Dahil lang ba talaga kay Livia?’“Ugh!!!”Smack!Nakalugmok ang buong kwarto—nakabaligtad ang mga gamit, at ang salamin sa tokador ay basag, para bang sapot ng gagamba.May malakas na katok, kasunod ang pagbungad ng pinto.Pumasok si Clarissa, kasama ang isang katulong. Namutla sila sa nakita.“Miss…” tawag ng maid, nanginginig ang boses, hindi makausad dahil sa bubog.“Ate Helena, anong nangyari?” puno ng pag-aalala ang mga mata ni Clarissa.“Lumabas kayo! Umalis kayong lahat!”Nagkatinginan ang maid at Clarissa bago niya ito pinaalis ng kamay. Lumapit si Clarissa, ngunit agad siyang sinam

“Noah!”Ang boses na iyon—sobrang pamilyar na napatigil si Livia, para bang tumigil ang mundo.Isang kamay ang dumapo sa balikat niya. Hindi na niya kailangan pang lumingon. Alam niyang si Damian iyon.Kahit nagulat siya, hindi siya makagalaw. Mariin ang pagkakahawak ng lalaki sa balikat niya—possessive, parang nagpapaalala kung kanino siya.Tumunog ang kutsarang tumama sa plato—pumunit sa tensyon sa mesa.“Bakit ba lagi kang interesado sa babae ko?” tanong ni Damian nang sobrang kaswal—masyadong kaswal—habang yumuko at hinahalikan si Livia sa pisngi.Ngayon, magkalapat ang kanilang pisngi, ang baba ni Damian nakapatong sa balikat niya.“Lunch date?” aniya, magaan ang tono ngunit yelong-yelo ang ngiti.“Baby…” tangka ni Livia, pero isang matalim na sulyap mula kay Damian ang tumigil sa kanya. Paglingon ng lalaki, muli niya itong hinalikan sa pisngi—mas matagal. Mas mapang-angkin.At pagkatapos—kinagat niya ang tenga niya.Napakislot si Livia, mabilis na tumingin kay Noah, na nakatulal

Ang tirahan ni Bob ang bahay na tinitirhan ni Livia bago niya pakasalan si Damian.Naglalakad paikot si Lisa sa dining room, habang nakaupo ang kanyang ina at kapatid na lalaki. Halatang-halata ang kaba sa mukha ng ina niya.Ngayon ang huling araw para magsumite ng ulat kay Assistant Brown—kung maayos ba talaga silang nakahingi ng tawad kay Livia o hindi.“Mom, anong gagawin ko? Nagsimula na ang shooting ng pelikula. Kapag tinanggal ako ng direktor, ano’ng magagawa ko? Ano’ng gagawin natin, Mom?” reklamo ni Lisa na parang batang umiiyak. “Moooom!”Yun lang talaga ang kaya niyang gawin. Hindi madali ang makakuha ng role bilang second female lead sa pelikulang tinatampukan niya. Ipinagyabang niya pa iyon kung kani-kanino. Kung mabigo siyang magpatuloy sa pelikula, parang mas pipiliin na lang niyang lamunin siya ng lupa.“Tahimik ka nga! Bakit ba nangyayari ‘tong lahat? Dahil sa kakawhining mong parang batang kailangang sundin lagi!” singhal ng ina niya. Ito mismo ang dahilan kung bakit

Kahit na iisang shophouse lang iyon, ibang-iba ang pakiramdam ng hangin sa pagitan ng unang palapag at ikalawa. Sa ibaba, nakikisama si David sa anim na empleyado, nagbibiro at nagtatrabaho na para bang isa rin siyang staff doon.Sa itaas, nakapatong ang dalawang kahon ng fruit-flavored juice sa mesa sa harap ng ina ni Livia at ni Lisa. Tahimik na nakaupo si Livia sa tapat nila. Walang nagsasalita. Tahimik si Lisa. Tahimik din ang kanilang ina.Mabigat ang katahimikan. Hindi alam ni Livia kung ano ang nangyayari. Sila ang nagpunta roon nang walang paabiso, pero ngayon para silang naubusan ng salita. Hindi pa man niya nasisimulan magsalita nang biglang tumayo si Lisa.‘Anong ginagawa niya? Sandali—bakit siya lumuluhod?’“I'm sorry, Sister,” mahina niyang bulong, halos pumuputol ang boses habang nag-uumpisa siyang umiyak.“Lisa, ano ba ang problema mo?” gulat na sabi ni Livia. Napalinga-linga siya, handang tawagin si David.Pero lumuhod din ang kanilang ina sa tabi ni Lisa, kaya napaatr