All Chapters of Bihag ng Kanyang Pag-ibig na Obsesyon: Chapter 121 - Chapter 130

Nakaupo si Livia sa TV room sa ibaba, nakaunat ang mga binti habang nag-i-scroll sa kanyang phone. Nang marinig niya ang mga yabag, agad siyang napatingin, ngunit isang waiter lang ang dumaan. Napabuntong-hininga siya at bumagsak muli sa sofa.Ngayong araw, nakaplano siyang ireklamo ang sobra-sobrang parusa ni Assistant Brown kay Leela. Siyempre, hindi niya babanggitin ang nangyari sa kanya at kay Helena. Nagpraktis pa nga siya ng mga sagot sakaling magtanong si Damian nang kahina-hinala. Siguradong magiging reasonable ang lahat.Matagal-tagal din bago dumating si Damian, kasama sina Mr. Matt at ang nakakainis na si Brown. Biglang napabangon si Livia mula sa sofa.Masaya siyang makita si Damian—ngunit inis na hindi umuwi si Brown kaagad."Hinintay mo ako?" tanong ni Damian, bahagyang ikiniling ang ulo at itinuro ang pisngi.Sige, halika rito.Matapos bigyan ng welcome kiss, hinawakan ni Livia ang kamay ni Damian at hinila ito para umupo sa tabi niya. Sinulyapan niya si Brown—matapang

Nang hapon na iyon, halos madungaw na ang katahimikan sa café.Kararating lang ni Assistant Brown sa parking area, pero hindi siya agad bumaba ng sasakyan. Ilang minuto pa siyang nanatiling nakaupo, abala sa kaniyang cellphone.Labinlimang minuto ang lumipas bago siya tuluyang bumaba at kinuha ang isang kartong kahon mula sa trunk. Tahimik at walang anumang ekspresyon sa mukha, bitbit niya itong ipinasok sa café.Binuksan ng doorman ang pinto at magalang na tumango.“May appointment ako kasama ang isang tao,” mahinahong sabi ni Brown habang tumitingin-tingin sa loob. Hindi nagtagal ay tumigil ang tingin niya sa isang pamilyar na pigura. “Nandoon siya,” dagdag niya, bahagyang tumuturo gamit ang kaniyang mga mata.“Sige po, sir. Dito po tayo.” Tumango muli ang doorman at inihatid siya sa mesa, bago bumalik sa kaniyang pwesto.“Mag-isa ka lang?” tanong ng babae sa mesa, halatang puno ng pagkadismaya ang kaniyang boses. Sino ba namang hindi madidismaya? Pinilit na niyang huwag isipin ang

Kapag nararamdaman ng isang tao na mahal siya, nagiging mas madali ang lahat—kahit ang pinakamahirap na bagay.At kahit minsan man ay hindi pa inamin ni Damian nang diretso ang nararamdaman niya, ramdam iyon ni Livia.Hindi man niya sinabing “Mahal kita,” pero sa maliliit na paraan kung paano niya siya tratuhin, protektahan, at yakapin… sapat na iyon.Sobra-sobra pa.Sa ngayon, hindi niya kailangang maging sakim. Hindi siya hihingi nang higit pa.Halos isang linggo na ang lumipas.At sa tahimik na pagmamataas ni Livia, matagumpay niyang nalampasan ang probation bilang asawa ni Damian nang walang kahit isang pagkakamali.Maayos ang kilos niya. Nasa bahay lang siya. Ginampanan niya ang papel niya.Sobrang maayos—sobrang perpekto—na pati si Damian nagsimulang magduda.Minsan, tinanong pa niya si Mr. Matt kung may nilalagay ba itong kakaiba sa pagkain niya.“May nilalagay ka bang pampakalma? O pang-stabilize ng mood?” tanong ni Damian isang gabi, habang pinanonood si Livia na marahang sum

Nang umagang iyon, kahit gaano pa kaganda ang sikat ng araw, hindi kayang tapatan ang sigla ni Livia.Halos kumikinang siya—parang may dagdag na enerhiya. At sino ba naman ang hindi? Pagkatapos ng isang linggo, makakabalik na siya sa dati niyang routine—at sobrang saya niya.Nakaupo sa likod ng kotse habang mahinahong bumabaybay sa lungsod, pakiramdam ni Livia ay malaya at presko ang hangin. Sa unahan, si Leela—ang palaging masayahing drayber niya—ay kasing bubbly pa rin, parang may dalang sariling araw.Nakatitig si Livia sa windshield, pero ang isip niya ay lutang pa rin—nakabalot pa rin sa kaguluhan kagabi kasama si Jenny.Ni hindi man lang niya natanong si David tungkol sa kahit ano. Pagkatapos ng dramatikong confessions ni Jen, yumakap na lang siya sa asawa niya at agad siyang nahimbing.‘Tama na muna. Isa-isa lang. Nangako si Mr. Damian na tutulungan niya si Jen—kahit questionable ang paraan niya. Gusto niyang bigyan siya ng pagkakataong “ipaglaban ang nararamdaman niya,” pero p

Isang bugso ng enerhiya ang kumuryente sa buong studio.Humigpit ang postura ng anchor, kumikislap ang mga mata.Maloloko ang internet sa interview na ‘to!“Gayunpaman,” tuloy niya, “hindi n’yo pa kailanman ipinakilala sa publiko ang asawa n’yo. May dahilan po ba doon?”Napuno ng pigil na hininga ang paligid.Mahigpit na hinawakan ng anchor ang note cards niya, tahimik na nagdarasal na sana hindi ito mauwi sa kapahamakan.Ngumiti si Damian—malambot, at nakakagulat na mahiyain.“Actually… dahil medyo seloso ako. Haha.”Parang binasag ng tawa ang tensyon.Maging ang pinaka-stoic na crew ay napatawa sa ginhawa, habang pinisil ni Brown ang tulay ng ilong niya.Seloso daw?Kung ‘yan ang ‘medyo,’ hindi ko ma-imagine ang itsura ng bulag na selos, isip ni Brown.Lumapit nang kaunti ang anchor, sinasabayan ang momentum.“Ano pong ibig n’yo sabihin, sir?”Bahagyang kumislap ang mga mata ni Damian.“Ayokong tinitingnan siya ng ibang tao.”Seryoso ang tono. Tapat.May konting hiya na bumubulong s