All Chapters of สถานะภรรยานอกหัวใจ: Chapter 31 - Chapter 40

“แฉะขนาดนี้ ผมควรจะกระแทกคุณให้เสร็จก่อนดีไหม” เขากระซิบชิดริมหูกุลจิรารีบดึงสติกลับมาไม่ทันได้บอกความต้องการของตัวเอง เสียงเรียกเข้าจากมือถือของภวินท์ก็ดังขึ้นเขาผละออกมา คนที่โทรเข้ามาคือคุณเมธีเธอฟังไม่ถนัดนักว่าปลายสายพูดเรื่องอะไร รู้เพียงสิ่งที่เขาตอบกลับไป“ผมจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละครับ”ประโยคนั้นเหมือนเสียงระฆังช่วยชีวิตเธอไว้“รีบจัดการตัวเอง แล้วตามผมลงไปภายในห้านาที” ภวินท์หยิบเสื้อสูทขึ้นมาสวมอย่างไม่รีบร้อนทุกอิริยาบถของเขาสงบนิ่ง ต่างจากความปั่นป่วนที่ทิ้งไว้ให้เธอแบกรับเพียงลำพังกุลจิรายังคงยืนพิงโต๊ะอยู่เช่นนั้นหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ร่างกายสั่นไหวเล็กน้อยจากแรงอารมณ์ที่ยังไม่ทันคลี่คลายเธอจัดการดึงชุดขึ้นมาปกปิดร่างกาย มือสั่นเล็กน้อย ยังควบคุมสีหน้าได้ดี“อย่าให้ผมต้องรอ” น้ำเสียงนั้นเรียบเย็น สายตาคมกริบกวาดมองเธออีกครั้งไม่ใช่ด้วยความใคร่…แต่เป็นสายตาของคนที่มั่นใจว่าอีกฝ่ายยังอยู่ภายใต้อำนาจของตนประตูปิดลง หญิงสาวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอีกครู่สูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของศักดิ์ศรีที่ยังหลงเหลือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่

“อย่าได้คิดว่าชาตินี้คุณจะไปจากผมได้ และผมเป็นคนเดียว…ที่มีสิทธิ์ในตัวคุณ” สายตาที่เขามองมาไม่ใช่เพียงแค่ต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ แต่มันยังตอกย้ำเธอได้อย่างโหดร้ายกุลจิรากำมือแน่น กลั้นลมหายใจไว้ในอก สบตาอีกฝ่ายอย่างไม่หลบเลี่ยง“ทราบแล้วค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ“แต่ถ้าวันไหนที่ฉันไปจากคุณได้ ฉันก็จะไม่ลังเล” สายตาที่มองชายหนุ่มเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ต้องการจะหลุดพ้นจากซาตานอย่าง ภวินท์ เศรฐวินิจ ที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้คำพูดของกุลจิราทำให้ความเงียบปกคลุมทั้งห้องในทันทีชายหนุ่มไม่โต้ตอบกลับ เพียงยืนมองเธออยู่เช่นนั้น สายตาลุ่มลึกที่มองมาทำให้เธอเกิดความรู้สึกหวาดหวั่นร่างสูงค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาเธอ จนกระทั่งหยุดอยู่หน้าเตียงก่อนที่หญิงสาวจะทันได้ตั้งตัว มือใหญ่ก็ยกขึ้นเชยปลายคางเธอ บังคับให้สบตาตนเอง สายตาคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยรอยยิ้มชั่วร้ายเผยที่มุมปาก“ผมก็อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆ เหมือนกัน แต่ก่อนจะถึงวันนั้นคุณก็อยู่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ผมพอใจไปก่อนนะ” ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาใกล้กว่าเดิมกุลจิราสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนผสมผสานกับกลิ่นร้อนแรงของไวน์ที่แตะอยู่ใกล้ริมฝีปากตั

“ช่วยตัวเองพร้อมกับครางชื่อผมซะ”“อะ…อะไรนะคะ” กุลจิราแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง หัวใจเต้นผิดจังหวะ ดวงหน้าผ่าวร้อนขึ้นมา“ผมบอกให้คุณช่วยตัวเอง ทำไม ไม่เคยทำ? หรือแค่ไม่อยากโชว์ฝีมือให้ผมดู” คำถามนั้นทำให้กุลจิรานิ่งไปในทันทีดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อไม่คาดคิดว่าเขาจะให้ผู้หญิงทำเรื่องน่าอายแบบนี้เขาไม่ได้ใช้คำพูดกดดันเธออีก มีเพียงสีหน้าเรียบเฉย ราวกับสิ่งที่เพิ่งพูดออกมาเป็นเพียงคำถามธรรมดาทว่ากลับมีแรงกดดันแผ่ออกมาจากสายตาคู่คมกุลจิรารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกต้อนให้จนมุมเพียงเพราะเขารู้ว่าเธอชื่นชอบ ‘การเอาชนะ’ ไม่ต่างกันเธอเบือนสายตาหนี สถานการณ์ยากลำบากที่กำลังเผชิญอยู่ทำให้เธอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว“เคยหรือไม่เคยไม่สำคัญหรอกค่ะ เพราะตราบใดมันคือหน้าที่ของฉัน ฉันก็จะทำตามที่คุณบอก” กุลจิรากลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง มือเรียวกำเข้าหากันแน่น ก่อนจะคลายออกจากกันช้า ๆ สูดลมหายใจลึกเข้าเมื่อต้องรวบรวมความกล้าเสียงลมหายใจขอ

"ถ้าวันไหนที่คุณชายตามองผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ผม วันนั้นผมจะทำในสิ่งที่คุณคาดไม่ถึง” เขาตรึงสะโพกของเธอกับโต๊ะ ลูบไล้ลงบนเนินเนื้อบอบบางขบเม้มลาดไหล่บอบบางส่วนที่โผล่เนื้อผ้าออกมา ต่ำลงไปอุ้งมือแข็งแรงสอดเข้ามาบีบคลึงทรวงอกกลมกลึงปลุกเร้าอารมณ์พิศวาสในตัวกุลจิราให้ปะทุขึ้นมาขนอ่อนบนเนื้อตัวเธอลุกชูชัน ร่างเล็กแอ่นเอวไปข้างหน้า สัมผัสกับบางสิ่งที่ยังซ่อนอยู่ในเนื้อผ้ารู้สึกถึงของแข็งผ่าวร้อนที่กำลังดุนดันอยู่ที่เหนือบั้นเอวตัวตนของชายหนุ่มแข็งขึงขึ้น เขารวบเอวดึงร่างขาวผ่องไปที่โซฟากลางห้องจัดการปลดเข็มขัด รูดซิปกางเกงลง เลื่อนมือลงไปลูบไล้กลีบอิ่มนูน หยาดน้ำจากส่วนอ่อนไหวฉ่ำเยิ้มนิ้วเรียวยาวพลันสายตาคมคายจ้องเขม็งอยู่กับเนินเนื้อ ดวงตาคมปลาบมืดดำลงหญิงสาวมองเห็นรูปร่างของท่อนเนื้ออวบใหญ่พุ่งตระหง่านอยู่เหนือหน้าขาภวินท์เอื้อมมือไปหยิบคอนดอมจากบนโต๊ะที่มีอยู่แล้ว ใช้ปากฉีกซองแล้วสวมครอบทับลำเอ็นในเวลาอันรวดเร็ว กายใหญ่ขยับเข้าหาหญิงสาวอีกครั้งจับเรียวขาเล็กแยกออกจากกัน อุ้งมือแข็งแรงตรึงสะ

สองทุ่มครึ่งโดยประมาณ อัลฟาร์ดสีดำเงาวับจอดลงที่สถานบันเทิงบนถนนแห่งสีสันอันพลุกพล่านกุลจิราก้าวลงจากรถ ร่างระหงอยู่ในชุดเดรสสีดำรัดรูปเผยให้เห็นสัดส่วนของหญิงสาวเธอไม่ได้แต่งตัวหวือหวาแต่กลับดูโดดเด่นกว่าผู้หญิงหลายคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าเสียอีก“ไม่ต้องรอนะคะ เดี๋ยวน้ำนั่งแท็กซี่กลับเองค่ะ” สมชายขับรถมาส่งเธอตามคำสั่งของภวินท์“คุณภิมสั่งไว้ ยังไงผมก็ต้องอยู่รอคุณน้ำ” สมชายตอบ“ถ้างั้นพี่สมชายกลับไปก่อนนะคะไว้น้ำจะกลับจะโทรบอก น้ำไม่รู้ว่าจะได้กลับตอนไหนน่ะค่ะ” สถานที่นัดหมายเพิ่งถูกเปลี่ยนเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้เองเธอไม่อยากมีปัญหาทีหลังจึงคิดว่าต้องบอกให้ภวินท์รู้แต่โทรเท่าไหร่ก็ไม่มีคนรับสายจนกระทั่งตอนนี้เขาจึงยังไม่รู้ว่าเธอมาฉลองงานวันเกิดของเพื่อนที่สถานบันเทิง ไม่ใช่ร้านอาหารอย่างที่บอกในตอนแรก“เอางั้นก็ได้ครับ ถ้าคุณน้ำจะกลับโทรมานะคะ ผมจะรีบมารับ”“ค่ะ” สมชายโค้งศีรษะเล็กน้อยก่อนจะเข้าไปในรถแล้วกลับบ้านไปก่อนตามคำสั่งของเธอสมชายขับรถออกไปไกลแล้วกุลจิราถึงเดินเข้าไปข้างใน