All Chapters of สถานะภรรยานอกหัวใจ: Chapter 41 - Chapter 50

เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งสัปดาห์แล้วแต่สิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องนั้นยังวนเวียนอยู่ในมโนสำนึกของกุลจิรา บ่ายวันนี้ห้องประชุมใหญ่ของ PSW Asset Group เต็มไปด้วยพนักงานระดับหัวหน้าฝ่ายและผู้เกี่ยวข้องกับโครงการหลักของบริษัท การประชุมดำเนินไปตามวาระอย่างเป็นระเบียบ ภวินท์นั่งอยู่หัวโต๊ะ สีหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกครั้งที่เขาเข้าร่วมประชุมกุลจิรานั่งอยู่ไม่ไกลจากเขานัก จดบันทึกข้อมูลที่จำเป็นลงในแฟ้มอย่างเงียบ ๆบรรยากาศในห้องประชุมเคร่งขรึมมาตลอดเกือบสองชั่วโมง ก่อนที่วาระสุดท้ายจะสิ้นสุดลงท่านประธานปิดแฟ้มเอกสารลงเบา ๆ เป็นสัญญาณว่าการประชุมจบลงแล้วเสียงเก้าอี้ขยับเล็กน้อยดังขึ้นประปราย ขณะที่พนักงานบางคนเริ่มรวบเอกสารของตัวเองแต่ก่อนที่ใครจะลุกออกจากห้องคุณเมธีซึ่งยืนอยู่ด้านข้างก็เอ่ยขึ้น“เดี๋ยวก่อนครับ ผมมีเรื่องจะแจ้งให้ทุกคนทราบอีกสองเรื่อง”คำพูดนั้นทำให้หลายคนหยุดชะงักเมธีมองไปรอบห้องเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองมากขึ้น“เรื่องแรก…สุดสัปดาห์นี้บริษัทจะจัดงานเลี้ยงสังสรรค์

"ถ้าวันไหนคุณชายตามองผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ผม วันนั้นผมจะทำในสิ่งที่คุณคาดไม่ถึง” เขาตรึงสะโพกของเธอกับโต๊ะ ลูบไล้ลงบนเนินเนื้อบอบบางขบเม้มลาดบ่าบอบบางส่วนที่โผล่เนื้อผ้าออกมา ต่ำลงไปอุ้งมือแข็งแรงสอดเข้ามาบีบคลึงทรวงอกกลมกลึงปลุกเร้าอารมณ์พิศวาสในตัวกุลจิราให้ปะทุขึ้นมาขนอ่อนบนเนื้อตัวเธอลุกชูชัน ร่างเล็กแอ่นเอวไปข้างหน้า สัมผัสกับบางสิ่งที่ยังซ่อนอยู่ในเนื้อผ้ารู้สึกถึงของแข็งผ่าวร้อนที่กำลังดุนดันอยู่ที่เหนือบั้นเอวตัวตนของชายหนุ่มแข็งขึงขึ้นเรื่อย ๆ เขารวบเอวดึงร่างขาวผ่องไปที่โซฟากลางห้องจัดการปลดเข็มขัด รูดซิปกางเกงลง เลื่อนมือลงไปลูบไล้กลีบอิ่มนูน หยาดน้ำจากส่วนอ่อนไหวฉ่ำเยิ้มนิ้วเรียวยาวพลันสายตาคมคายจ้องเขม็งอยู่กับเนินเนื้อ ดวงตาคมปลาบมืดดำลงกุลจิรามองเห็นรูปร่างของท่อนเนื้ออวบใหญ่พุ่งตระหง่านอยู่เหนือหน้าขาภวินท์เอื้อมมือไปหยิบคอนดอมจากบนโต๊ะที่มีอยู่แล้ว ใช้ปากฉีกซองแล้วสวมครอบทับลำเอ็นในเวลาอันรวดเร็ว กายใหญ่ขยับเข้าหาหญิงสาวอีกครั้งจับเรียวขาเล็กแยกออกจากกัน อุ้งมือแข็งแรงตรึงสะโพกของเธอไว้ ท่อนเนื้อแข็งร้อนถูไถกับร่องรักฉ่ำเยิ้มรูดชักแท่งรักของตนเองพลางขยับนิ้ว

“สวัสดีครับคุณน้ำ ตอนงานแต่งผมก็ไปแสดงความยินดีด้วย จำผมได้ไหมครับ” เพื่อทำลายบรรยากาศกระอักกระอ่วนเมื่อครู่ ติณณภพจึงรีบเปิดบทสนทนาวันนั้นพวกเขาไปร่วมอวยพร แต่ยังไม่มีโอกาสได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ วันนี้จึงถือเป็นโอกาสอันดี“จำได้ค่ะ” กุลจิราคลี่ยิ้มบาง ๆ เธอจำอีกฝ่ายได้ทันทีเพราะแขกในงานเกือบทั้งหมดเป็นนักธุรกิจที่ เพื่อนของเจ้าบ่าวเพียงไม่กี่คนจึงทำให้จำได้ไม่ยาก“ขออนุญาตแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะครับ ผมติณ เพื่อนไอ้ภิมสมัยมหาวิทยาลัย” รามิลยกแก้วขึ้นเล็กน้อย“ผมรามิลครับ เรียกรามเฉยๆ ก็พอ” กุลจิราพยักหน้าทักทายหนุ่มหน้าลูกครึ่งก่อนจะทักทายกลับด้วยรอยยิ้ม ทั้งที่สถานการณ์ตรงหน้าไม่เอื้อให้เธอยิ้มเลยแม้แต่นิดเดียว“เหมือนเดิมนะคะ?” พอภวินท์พยักหน้า หล่อนก็ยกมือเรียกบริกรทันทีไม่นานนัก แก้วคริสตัลใบใหม่ก็ถูกยกมาวางตรงหน้าของเขา“ดื่มด้วยกันนะคะ” หล่อนส่งแก้วให้ชายหนุ่ม ปลายนิ้วเรียวแตะที่ข้อมือของเขาเบา ๆหล่อนมักรู้ใจเขาเสมอไม่เหมือนกั

 กุลจิราเดินออกมาข้างนอก แทนที่จะโทรให้สมชายมารับ เธอเลือกจะนั่งแท็กซี่กลับเองเพราะไม่อยากรบกวนคนที่บ้านเศรษฐวินิจบอกจุดหมายปลายทางกับโชเฟอร์แล้วหญิงสาวก็นั่งเงียบมาตลอดทาง ไฟถนนยามค่ำคืนไหลผ่านกระจกตลอดสาย เล็กยังคงกำโทรศัพท์ไว้แน่นไม่ได้เปิดอ่านข้อความของใคร ตอนนี้เธอต้องการอยู่กับตัวเองแท็กซี่กลางเก่ากลางใหม่จอดลงหน้าบ้านเศรษฐวินิจในเวลาห้าทุ่มเศษ เป็นเวลาที่ปกติทุกคนในบ้านจะเข้านอนกันหมดแล้วจึงไม่มีใครรู้ถึงการกลับมาของเธอกุลจิราเปิดประตูเข้ามาในห้องนอน นำกระเป๋าใบย่อมไปวางไว้บนโต๊ะ สีหน้าบอกถึงความอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัดร่างเล็กปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากตัว ก่อนจะเดินเข้าไปยืนใต้เรนชาวเวอร์ สายน้ำอุ่นไหลผ่านเรือนร่างเปลือกตาทั้งสองปิดลงวันนี้เธอตื่นตั้งแต่เช้ามืด ทั้งงานที่บริษัท ทั้งสิ่งที่เธอเพิ่งเผชิญมาในคืนนี้ตอนนี้เธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าร่างกายและหัวใจของตัวเองเหนื่อยล้าเพียงใดเมื่อร่างกายเริ่มผ่อนคลายเหตุการณ์ที่ไนต์คลับก็แวบเข้ามาในหัวอีกครั้ง ความเจ็บปวดพลันจู

กุลจิรารู้สึกตัวตื่นเพราะแสงแดดที่ส่องกระทบเปลือกตา รู้สึกได้ถึงศีรษะที่หนักอึ้งพลันอาการปวดแสบที่ส่วนอ่อนไหวก็จู่โจมเธอเพียงขยับร่างกาย ย้ำเตือนว่าเมื่อคืนเธอเพิ่งจะถูกภวินท์ข่มเหงน้ำใจในสถานที่แบบนั้นแค่เพียงรำลึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง สองแก้มก็ผ่าวร้อนขึ้นมา เสียงครางกระเส่าเสียงเนื้อกระทบเนื้อภายในห้องนั้น ทุก ๆ สัมผัสจากชายหนุ่มยังเป็นภาพที่ชัดเจนไม่ต่างกับภาพชิดใกล้ระหว่างภวินท์กับผู้หญิงคนนั้นเธอมองตัวเองในชุดนอนซาติน นึกถึงภาพเหล่านั้นก็สำเหนียกได้เธอไม่ควรจะคิดถึงผู้ชายคนนั้นให้เปลืองพื้นที่ในสมองระหว่างกำลังคิดใคร่ครวญอยู่นั้น สายตาเหลือบไปเห็นเวลาที่นาฬิกาดิจิตอล หญิงสาวรีบดึงสติกลับมา ก้าวลงจากเตียงนอนอย่างรวดเร็วใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่นานมาก เสร็จแล้วก็รีบลงมาข้างล่าง หากเธอลงไปสายแม้นาทีเดียว ไม่วายคงจะถูกเจ้าของบ้านตำหนิติเตียนอีกสองเท้าย่ำผ่านมาถึงห้องรับประทานอาหาร อ้อยกับป้าลำดวนกำลังลำเลียงกับข้าวออกมาวางที่โต๊ะข้าวต้มร้อน ๆ พร้อมกับข้าวอีกสองสามอย่าง ยังมีไออุ่นลอยขึ้นมา