All Chapters of สถานะภรรยานอกหัวใจ: Chapter 11 - Chapter 20

“จำจูบเมื่อกี้เอาไว้ให้ดี อย่าทำเหมือนคนจูบไม่เป็นอีก ผมไม่ชอบ” สายตาคมกริบจับจ้องอยู่ที่เรียวปากอ่อนนุ่มหัวใจหญิงสาวสั่นสะท้าน ความรู้สึกเจ็บใจที่ถูกเขาดูแคลนไหวระริกอยู่ในดวงตาคู่สวย“ไม่ใช่ว่าฉันจูบไม่เป็นหรอกค่ะ ฉันแค่ยังไม่ชิน” กุลจิราพยายามไม่หลบเลี่ยงสายตาเขาอาจดูออก…จากที่เมื่อคืนเธอทำหน้าที่ภรรยาบนเตียง ผู้หญิงที่เขาใช้เงินห้าสิบล้านบาทซื้อมา ไม่ได้โชกโชนเรื่องอย่างว่าแม้จะศึกษามาแล้วก็ตามแต่เรื่องอะไรที่เธอต้องยอมรับ ‘ความอับอาย’ นี้ด้วยล่ะ“ไม่ชิน?” คิ้วดกดำโค้งขึ้นในตอนที่ทวนคำพูดของเธอ“ค่ะ ฉันยังไม่ชิน” ยืนยันในคำตอบของบตัวอย่างด้วยความหนักแน่นเป็นจังเดียวกับที่เขาเดินไปยังโซฟาหนัง ทิ้งตัวลงนั่งในท่าสบาย แววตาประหนึ่งราชสีห์จับจ้องมาที่ใบหน้าของหญิงสาว“ผมมีวิธีทำให้คุณชินกับหน้าที่นี้แล้ว” เขาทิ้งความเงียบเอาไว้เพียงครู่แล้วพูดในสิ่งที่กุลจิราคาดไม่ถึง“ใช้มือกับปากของคุณทำให้ผมเสร็จ” ใบหน้าที่ร้อนวูบวาบด้านชาไปทั้งแถบแม้เป็นสิ่งที่เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้ยินคำพูดพวกนี้ในสถานที่ทำงานแต่ก็ไม่เกินขีดความสามารถของคนที่ชั่วร้ายอย่างเขาศักดิ์ศรีของเธอแทบไม่หลงเหลือ

ศักดิ์ศรีและความถือเนื้อถือตัวในตอนที่เธออยู่ต่อหน้าเขา เป็นเหตุผลที่ทำให้เขาคิดอยากได้เธอมาครอบครองกุลจิราต้องอยู่ในอุ้งมือของเขา เป็นสิ่งของชิ้นหนึ่งที่เขาซื้อมาไว้ดูเล่นทว่าใบหน้าในตอนที่เธอเปลือยกายอยู่บนเตียงของเขา ก็เย้ายวนน่ามองกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากกระโปรงที่ความยาวอยู่เหนือเข่าขึ้นมาถูกชายหนุ่มถกขึ้นด้วยความรวดเร็วเสียจนกุลจิราตกใจพริบตาเดียวมือใหญ่ก็ตะปบกึ่งกลางกายของเธอ บีบคลึงโหนกนูนผ่านแพนตี้ตัวบาง“อ๊ะ” แม้จะไม่ได้ตั้งใจแต่กุลจิราก็ครางเสียงหวานออกมา เธอพยายามจะกลั้นเสียงน่าอายแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ชอบใจนัก“ครางออกมา ผมอยากได้ยินเสียงตอนที่คุณทำหน้าลามก” เขาออกคำสั่งกับเธออีกครั้ง หากแต่เป็นน้ำเสียงที่นุ่มหูจนสะกดให้สายตาเธอจดจ่ออยู่กับใบหน้าหล่อเหลา“อ๊ะอ๊า…” เสียงหวานที่ดังออกมานั้นเป็นเพราะทำตามคำสั่งหรือเพราะนิ้วของเขาเธอก็ชักจะไม่แน่ใจก้านนิ้วยาวลากขึ้นลงระหว่างกึ่งกลางกลีบเนื้อนุ่มจนรับรู้ได้ถึงความฉ่ำแฉะจากแพนตี้ตัวบาง“แฉะขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าคุณมีอารมณ์” เขายกยิ้มพอใจ ขณะที่ท้องนิ้วของชายหนุ่มยังคงหยอกล้อกับความชื้นผ่านเนื้อผ้าบางอยู่กุลจิราเบือนหน้าหนี

เวลาในการทำงานของกุลจิราผ่านไปอย่างเชื่องช้า ตอนนี้เวลาพักกลางวันของเธอหมดลงแล้ว เข้าสู่การทำงานในช่วงบ่ายเนื่องจากบ่ายนี้เธอมีประชุมกะทันหันจึงจำเป็นต้องวางงานทุกอย่างบนโต๊ะเอาไว้ก่อน แสงแดดยามบ่ายทอดยาวลงมาตามโถงทางเดิน พนักงานระดับหัวหน้าหลายคนต่างก็เร่งฝีเท้าไปยังห้องประชุมเล็ก ทว่าเมื่อกุลจิราก้าวเข้าสู่ห้องประชุมใหญ่ ทุกสายตาก็มองมาที่เธอ เสียงพูดคุยของทุกคนค่อย ๆ เงียบลง ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา กำแพงหินอ่อนตระการตาบ่งบอกถึงบารมีและความเก่าแก่ที่มีมาช้านานพนักงานทุกคนที่ก้าวผ่านประตูบริษัทเข้ามาย่อมต้องรู้ความเป็นมาของอาณาจักร PSW Asset Group แห่งนี้ ต้นตระกูลเศรษฐวินิจสืบเชื้อสายมาจากผู้ดีเก่า สาแหรกที่แตกออกไปล้วนมั่งคั่งร่ำรวยหญิงสาวสูดลมหายใจลึกเข้า ประคองแฟ้มเอกสารแนบอก ใบหน้าของเธอยังมีความผ่าวร้อนจาง ๆ จากเหตุการณ์ในห้องทำงานของภวินท์เมื่อเช้านี้ ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องประชุมเปิดออกพื้นที่ส่วนหนึ่งของห้องประชุมมีแสงสว่างจากไฟดาวน์ไลต์ ผนังกระจกฝั่งหนึ่งเผยให้เห็นวิวตึกระฟ้าเบื้องล่าง ผู้เข้าร่วมประชุมทยอยนั่งประจ

หญิงสาวผ่อนลมหายใจออกมา ยกมือขึ้นทาบอกแต่เมื่อมองเห็นเวลาที่นาฬิกาข้อมือ ความตั้งใจที่ต้องการได้รับคาเฟอีนเข้าสู่ร่างกายก่อนกลับไปทำงานต่อก็จบลงแค่นั้นกุลจิราผลักประตูออกมา สายตาสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ของซีอีโอหนุ่ม เขากำลังเดินตรงไปยังลิฟท์ที่สุดโถงทางเดินกุลจิราจำต้องก้าวตามหลังของอสูรร้ายไป เมื่อลิฟท์อีกตัวใช้งานไม่ได้ ยังอยู่ในระหว่างซ่อมแซมเธอกลับไปที่ห้องทำงานช้ามากแล้วแต่เท้าทั้งสองข้างยังคงก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน มองแค่ปลายรองเท้าของตัวเองแต่พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็ไม่พบเขาแล้วโล่งอกไปที…เธอยังกลัวว่าจะต้องใช้ลิฟท์ตัวเดียวกันกับเขาเมื่อกุลจิราก้าวเข้ามายืนในลิฟต์สายตากลับมองเห็นป้ายรองเท้าหนังมันปลาบ เธอเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคู่นั้นจับจ้องมาที่เธออย่างเฉยชาเหมือนเช่นทุกครั้งร่างสูงใหญ่ล่ำสันยืนห่างออกไปเพียงก้าวเดียว กุลจิราถอยร่นไปด้านหลังหนึ่งก้าวพยายามควบคุมสติเมื่อกี้ตอนที่อยู่ในห้องประชุม เธอคงไม่ได้ทำอะไรให้เขาไม่พอใจหรอกนะรัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจากชายหนุ่มทั้งคุกคามและปั่นป่วนหัวใจของเธอ คละเคล้ากับกลิ่นโคโลญอ่อนจาง กลิ่นจากร่างกำยำที่มอมเมาเธอในช่วงเวล

กุลจิรานอนหลับไปแล้ว ทว่าภายในห้องที่อยู่เชื่อมติดกันมีเพียงประตูบานหนึ่งขวางกั้น ปรากฏร่างของชายหนุ่มนั่งอยู่บนโซฟาปลายเตียงหลังใหญ่สายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับแก้วเหล้าสีอำพันในมือ แสงสีส้มจากโคมหัวเตียงสะท้อนประกายของสิ่งที่อยู่ในนั้นคล้ายเปลวไฟคุกรุ่นทว่าความร้อนแรงที่สุดกลับซ่อนลึกอยู่ในแววตาของชายหนุ่มเขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่…แม้เป็นเพียงคำถามในความเงียบงัน แต่มันกลับดังก้องราวกับเสียงนั้นดังสะท้อนจากผนังทั้งสี่ด้านการทำให้ชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งพังลงในชั่วข้ามคืนเขาไม่รู้สึกผิดจริง ๆ น่ะหรือมีวิธีการมากมายที่จะให้ครอบครัววงษ์เศวตชดใช้เงินก้อนนั้นแต่เขากลับเลือกวิธีที่โหดร้ายกับเธอเขาเลือกจะล่ามโซ่กุลจิราไว้กับตัวเอง ทั้งที่รู้ว่าผลที่จะตามมาคืออะไรแต่ก็ต้องยอมรับว่าร่างเปล่าเปลือยของกุลจิราน่าหลงไหลกว่าที่เขาคิดไว้มากเรือนร่างอรชรที่สั่นไหวใต้อาณัติของเขา ความนุ่มหยุ่นที่ติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเขาตั้งแต่คืนแรกทุกอย่างของผู้หญิงคนนั้น ล้วนเป็นยาพิษที่เขาเต็มใจที่จะกลืนกินลงไป จนบางครั้งก็คิดว่าเงินห้าสิบล้านนั่น ‘น้อยไปเสียด้วยซ้ำ’ถ้าเทียบกับการได้ครอบครองกุลจิราใบหน้าหวา