Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“มีอะไรให้น้ำช่วยบ้างคะ”“อ้าว คุณน้ำตื่นแล้วเหรอคะ” ป้าลำดวนหันมายิ้มให้ สีหน้าบ่งบอกถึงความนอบน้อมและเอ็นดู“ค่ะ ขอโทษนะคะ วันนี้น้ำตื่นสายไปหน่อย”“ไม่เป็นไรค่ะ คุณน้ำเป็นคุณผู้หญิงของบ้านนี้ จะตื่นกี่โมงก็ได้” อ้อยพูดพลางพลิกไข่ดาวในกระทะ น้ำเสียงเป็นกันเอง ไม่ทันสังเกตเห็นแววตาที่ฉายความเศร้าออกมากุลจิรายิ้มรับ แต่ในใจกลับหนักอึ้งเธอเป็นเพียงคุณผู้หญิงในนาม…จะกล้าทำตัวเยี่ยงสะใภ้ของตระกูลเศรษฐวินิจได้อย่างไรหากไม่ใช่เพราะภวินท์ให้เกียรติเธอในฐานะ ‘ภรรยา’ เมื่ออยู่ต่อหน้าทุกคน คนรับใช้ในบ้านก็คงไม่ปฏิบัติกับเธอเช่นนี้ทั้งที่ในความเป็นจริง เธอรู้ดีว่าบทบาทของตัวเองคืออะไร“คุณน้ำออกไปรอข้างนอกดีกว่าค่ะ งานในครัวปล่อยให้เป็นหน้าที่ของป้ากับสองคนนี้ก็พอแล้วค่ะ” ป้าลำดวนเอ่ยขึ้น คล้ายตั้งใจเปลี่ยนบทสนทนา เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของหญิงสาว“น้ำพอทำกับข้าวได้นิดหน่อย ให้น้ำช่วยนะคะ” นิ่มเงยหน้าข

“งั้นคุณก็ถอดเสื้อผ้าออก” คำสั่งนั้นร่วงลงกลางอากาศ ก่อนจะกดทับลงบนหัวใจของเธอกุลจิรารู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้“ผมบอกให้คุณถอดเสื้อผ้า ทำไม ทำไม่ได้เหรอ?” ภวินท์เอียงใบหน้าเล็กน้อยก่อนทิ้งตัวพิงขอบอ่าง สายตาคมกริบกวาดมองหญิงสาวราวกับกำลังประเมินสิ่งของชิ้นหนึ่ง“เปล่าค่ะ ถ้าเป็นคำสั่งของคุณ ฉันก็จะทำเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” เธอตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบ แต่ภายในกลับเดือดพล่านกุลจิราลุกขึ้นยืน นิ้วมือปลดเสื้อชิ้นบนออกอย่างช้า ๆ ความเย็นจากอากาศไล้ผ่านผิวกายจนเธอรู้สึกวูบไหว บราเซียลายลูกไม้ที่ยังปกปิดหน้าอกกลมโตของหญิงสาวเผยออกมาต่อหน้าสายตาของชายหนุ่ม“ข้างล่างด้วยสิ หรือจะให้ผมช่วย?” คำพูดนั้นเย็นชาราวกับตั้งใจบั่นทอนคุณค่าที่เหลืออยู่มือเล็กกำเข้าหากัน กุลจิราสูดลมหายใจลึกเข้า ความคุกรุ่นภายในช่วยกลบความอับอายได้ชั่วขณะ“ไม่ต้องค่ะ ฉันจัดการเองได้” เธอทำตามคำสั่งโดยไม่ลังเล แก้มนวลเนียนขึ้นสีระเรื่อ ทว่าแววตาเธอกลับนิ่งสงบอย่างคนที่กำลังฝืนทนแม้ในตอนที่ร่างกายเหลือเพียงชั้นในตัวบางปกปิด“ต่อสิ อย่าทำให้ผมเสียเวลา” น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอีกครั้งกุลจิราขยับมือไปด้านหลัง ปลดปราการ

“พี่ทิตย์?” ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวสีแทนตรงหน้าแต่งกายด้วยเชิ้ตแขนยาวสีอ่อนพับแขนอย่างเรียบง่าย กับกางเกงสแลคสีเข้ม แววตายามที่มองมายังคงอบอุ่นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนริมฝีปากของเขาทันทีที่สบตาเธอ“บังเอิญจัง ไม่คิดว่าจะได้เจอน้ำที่นี่” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเป็น ท่าทางที่ดูเป็นมิตรแบบที่ใครอยู่ใกล้ก็ต้องรู้สึกสบายใจ“บ้านที่น้ำอยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ค่ะ” อาทิตย์พยักหน้า ราวกับเข้าใจในสิ่งที่เธอไม่ได้เอ่ยออกมาตรง ๆความเงียบช่วงสั้น ๆ แทรกตัวขึ้นระหว่างทั้งคู่แม้ไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา แต่กุลจิรากลับรับรู้ได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่แปลกไปเธอรู้จักอาทิตย์ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยตอนนั้นเขาเพิ่งเริ่มรับช่วงดูแลกิจการของครอบครัว ส่วนเธอยังเป็นนักศึกษาแม้จะสนิทสนมกันแต่ด้านความสัมพันธ์พวกเขาไม่เคยเกินเลย เป็นเพียงเพื่อน เป็นพี่น้องทื่ต่างก็หวังดีต่อกันหลังเรียนจบ เธอเข้ามาทำงานและใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ เพียงลำพัง ส่วนอาทิตย์ก็ดูแลธุรกิจครอบครัวอยู่ทางภาคเหนือ ทั้งคู่ยังมีการติดต่อกันผ่านการแชดคุย โทรถามสารทุกข์สุกดิบเป็นครั้งคราวเมื่อใดที่อาทิตย์มีโอกาสม

ฝนเมื่อคืนทิ้งเพียงความชื้นไว้ในอากาศท้องฟ้าหลังพายุฝนดูโปร่งใสกว่าทุกวัน แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านกระจกบานสูงตึกสูงใหญ่ที่ PSW Asset Group เป็นเจ้าของทั้งหมด ทอดตัวลงมากระทบพื้นหินขัดจนเกิดเงาสะท้อนจาง ๆเสียงพนักงานทักทายกัน เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้น กลิ่นกาแฟลอยอบอวลอยู่ตามโต๊ะทำงานทุกอย่างยังดำเนินไปตามปกติกุลจิรานั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของตัวเอง ดวงตาจดจ่ออยู่กับตัวอักษรในแฟ้มไม่มีใครรู้ว่าวันหยุดที่ผ่านมาเธอผ่านอะไรมาบ้าง แต่นั่นก็เป็นสิ่งเธอเองไม่ได้ต้องการให้ใครมารับรู้แววตาเย็นเยียบของชายหนุ่มในตอนที่ไล่เธอลงจากรถ…ยังวนเวียนอยู่ในความคิดเขาทิ้งเธอไว้ข้างถนนอย่างไม่ไยดีเมื่อคืนนี้ภวินท์ไม่ได้กลับมานอนที่บ้าน เธอไม่รู้ว่าเขาไปค้างที่ไหนและนั่นก็เป็นเรื่องที่เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้คำถามเหล่านั้น…ไม่ใช่หน้าที่ของภรรยาที่เขาใช้เงินซื้อมาเสียงโทรศัพท์ภายในดังขึ้น หญิงสาวตั้งสติอย่างรวดเร็วแล้วรีบรับสาย“ฮัลโหลค่ะ”“มีงานด่วนต้องให้น้ำไปทำ” จุฑามาศแจ้งเธอผ่านสายโทรศัพท์“อะไรเหรอคะ”“มีลูกค้ารายใหญ่ที่จังหวัดระยอง เป็นกลุ่มนักลงทุนด้านนิคมอุตสาหกรรมกับคลังสินค้าโลจิสต

“ผมชอบคุณนะ” หัวใจเธอวูบไหวขึ้นมา เสี้ยวหนึ่งในอกเผลอสั่นไหวเขาเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบกดทับลงมาที่กลางอกเธออย่างจงใจ“ผมชอบที่คุณฉลาด” ปลายนิ้วร้อนระอุไล้ไปตามลำตัวของหญิงสาวอย่างแผ่วเบากุลจิราปรับลมหายใจให้เป็นจังหวะ ตรงอกอวบอิ่มกระเพื่อมเล็กน้อย กำมือแน่น เล็กจิกฝ่ามือจนเจ็บ“ฉลาดพอจะรู้ว่าตัวเองเป็นใคร” นิ้วของเขาขยับต่ำลงมา ฝ่ามือใหญ่สัมผัสลงที่เนินอวบอูมใต้สะดือของเธอฝ่ามือนั้นขยับต่ำลงอีกนิด…“รู้ว่าไม่ควรคิดอะไร…เกินตัว” คำพูดนั้นตกกระทบลงกลางอกเธออีกครั้ง เหมือนว่าประโยคนั้นเพิ่งจะฟาดลงมาที่ใบหน้าของเธอมันชา…จนแทบจะไม่มีความรู้สึกกุลจิรามองตัวเองในกระจก รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่อกข้างซ้าย ในขณะที่พยายามกลั้นทุกความรู้สึกไม่ให้เผยออกมาภวินท์ถอนมือออกมา ร่างสูงถอยหลังหนึ่งก้าว สายตาเยียบเย็นจับจ้องที่ร่างระหง สายตาไม่บอกอารมณ์เหมือนเช่นทุกครั้ง“อีกสิบห้านาที ลงไปข้างล่าง” “ฉันขอดูความเรียบร้อยของตัวเองแล้วจะรีบลงไปนะคะ” เธอเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้หันมามองเขาน้ำเสียงเฉยชาที่ลอยมาเข้าหูทำให้ภวินท์เกิดความไม่พอใจอยู่ลึก ๆดวงตาชั่วร้ายมืดดำลง…สงสัยเขาต้องสั่งสอนให้กุลจิรา