All Chapters of สถานะภรรยานอกหัวใจ: Chapter 51 - Chapter 59

“อื้อออ” เสียงครางหลุดออกมาจากลำคอของเธอทันทีเขาจู่โจมเธอโดยไม่ให้ตั้งตัวคว้าร่างเล็กเข้าไปในอ้อมแขนแล้วกดจูบลงมาอย่างดูดดื่มรสขมของกาแฟที่ยังติดอยู่บนลิ้นของชายหนุ่มทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกอีกฝ่ายมอมเมาด้วยแอลกอฮอล์ร่างกายอ่อนเปลี้ยจนอีกฝ่ายต้องใช้ร่างกายสูงใหญ่ของตนเองเป็นหลักให้เธอยึด ก่อนจะกระชับวงแขนรัดเธอไว้แน่นขึ้นเมื่อพอใจ ภวินท์จึงถอนริมฝีปากออก แล้วลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องของเธอแทนริมฝีปากร้อนทั้งจูบทั้งไล้เลียเธอราวกับกำลังละเลียดกินของอร่อยกรอบหน้าคมคายถากไถไปกับผิวบาง ปลุกปั่นความต้องการในกายเธอทีละนิดเชิ้ตที่เธอเพิ่งสวมใส่ให้เขาถูกถอดแล้วโยนลงพื้นขนอ่อนทั่วร่างลุกชูชัน เมื่อริมฝีปากร้อนนั้นเคลื่อนผ่านในจังหวะหนึ่ง เขาปลดเข็มขัดออก“อื้ออ พะ…พอเถอะค่ะ” กุลจิราหอบหายใจแรง สองมือน้อยผวาเกี่ยวไหล่กว้างแต่คำขอของเธอไม่ได้ทำให้เขาหยุดมีแต่จะทำให้เขากระหายเธอมากกว่าเดิมภวินท์กดริมฝีปากเข้าหาเธอแรงกว่าในคราวแรกฝ่ามือใช้ขับปลายค

“หนาวเหรอ” ได้ยินเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหู เธอจึงละสายตาจากข้างล่างขึ้นมามองอีกฝ่ายเป็นเขา….หรือภาพลวงตาเธอเห็นภวินท์ยืนอยู่ตรงหน้า แต่จะเป็นคน ๆ นั้นไปได้อย่างไรกุลจิรายกแก้วม็อกเทลสีหวานขึ้นมาจิบ หวังให้รสชาติของมันขับไล่ความหนาวออกจากร่างกาย แต่โชคร้ายที่แก้วของเธอไม่มีเครื่องดื่มหลงเหลืออยู่“ไม่ได้ยินที่ผมถามเหรอ” น้ำเสียงเยือกเย็นดังขึ้นอีกครั้ง เธอหันไปมองฝ่ายนั้นสีหน้าเย็นชา ทุกคำพูดคือคำสั่งแบบนี้ มีอยู่คนเดียวในโลก“นิดหน่อยค่ะ” หลังจากได้รับคำตอบ ภวินท์ก็หันไปเรียกบริกรชายคนหนึ่งเพื่อสั่งเครื่องดื่มไม่นานม็อกเทลสีหวานก็ถูกวางลงบนโต๊ะ เขาเลื่อนแก้วใบนั้นมาให้เธอ“ดื่มสิจะได้อุ่นขึ้น” การกระทำเพียงเล็ก ๆ น้อย ๆ กลับทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงขึ้นมาเธอเผลอสบนัยน์ตาสีนิล มุมปากหยักสวยของเขาเหมือนจะโค้งขึ้นแววตาสะท้อนบางอย่างออกมาเธอมองหน้าเขาแล้วนิ่งไปชั่วขณะทว่าภายใต้แสงสลัว เสี้ยวหน้าของเขามีแรงดึงดูดมหาศาลหญิงสาวรีบเบือนสายตาหนี“ฉันนั่งคนเดียวได้ค่ะ” เธอรู้ว่าทั้งหม

“แม่” เสียงเรียกนั้นเบาแต่หนักแน่นไปด้วยความคะนึงหา พิศมัยชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันมามองเธอสีหน้าตอนที่เห็นหญิงสาวยืนอยู่ตรงนั้นไม่ได้แปลกใจนัก“ตื่นแล้วเหรอลูก” กุลจิรายังยืนอยู่ที่เดิม เหมือนสมองยังไม่พร้อมคิดวิเคราะห์สิ่งใดได้“น้ำมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?” แววตาที่มองมารดาเต็มไปด้วยความสงสัย“คุณภวินท์พามาน่ะสิ มาถึงตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว” คำตอบนั้นทำให้กุลจิรานิ่งไปเขาพาเธอมาตั้งแต่เมื่อคืนนี้เหรอก่อนหน้านี้ไม่เห็นเขาบอกอะไรเธอเลย ความประหลาดใจจุดอยู่ในดวงตากลมโตกุลจิรากวาดสายตามองรอบ ๆ บ้านราวกับกำลังหาใครบางคน“แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนคะ?” พิศมัยสังเกตเห็นปฏิกิริยาบางอย่างจากตัวเธอแต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงยิ้ม ๆ พลางหันไปปิดเตาไฟฟ้าอินฟราเรด“เดินเล่นอยู่ข้างนอก” กุลจิราพยักหน้าเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยหาสาเหตุไม่ได้“งั้นน้ำขอตัวแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวน้ำมา” เธอพูดแล้วก็หมุนตัวออกไปทันทีที่ประตูไม้เปิดออกกว้าง สายลมเย็น ๆ ยามเช้าก็พัดเข้ามาปะทะผิวกายหญิงสาวก้าวออกไปยังลานบ้านก่อนจะหยุดชะงักร่างสูงโปร่งของใครบางคนยืนอยู่ไม่ไกลนัก แสงแดดยามเช้าตกกระทบเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา ขับให้กร

“ที่แม่ยายควรจะพูดกันเองกับลูกเขยไง” ถ้อยคำนั้นทำให้เธอนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง ๆเธอหันไปพูดกับมารดา“แม่พูดกับคุณภวินท์เขาสบายๆ เถอะค่ะ” พิศมัยมองหน้าลูกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับช้า ๆ รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏอยู่บนใบหน้าทว่าลึกลงไปในแววตายังมัความระมัดระวังซ่อนอยู่พิศมัยไม่ต้องการให้การรับประทานอาหารร่วมโต๊ะครั้งแรกกับชายหนุ่มหลังการแต่งงานเกิดขึ้น ทำให้กุลจิราตกอยู่ในที่นั่งลำบากมากกว่าทุกวันนี้มื่อเช้าที่บ้านวงษ์เศวตยังคงดำเนินต่อไปอย่างเรียบง่าย พิศมัยแนะนำแต่ละเมนูที่ตั้งใจทำอย่างพิถีพิถันให้กับชายหนุ่มลองชิมฝีมือระหว่างนั้น ทุกคนได้ยินเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดหญิงสาวเงยหน้าขึ้น มองไปยังรั้วประตูที่ถูกต้นตำลึงพันล้อมไว้อย่างแน่นหนา พิศมัยหันไปมองเช่นกัน"ใครกันมาเวลานี้" หญิงวัยกลางคนพึมพำเบา ๆ วางช้อนลงที่จาน“น้ำกับคุณภวินท์กินข้าวไปเถอะ เดี๋ยวแม่ออกไปดูเอง” หญิงวัยกลางคนผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หญิงสาวหันกลับมา สายตาเหลือบไปยังชายหนุ่มที