All Chapters of Chasing What's Gone: Husband's Regrets: Chapter 41 - Chapter 50

Bahagyang nanlamig ang ekspresyon ni Solene habang dahan-dahan siyang lumingon kay Natalyn.“Hindi mo kailangang makialam sa buhay ko,” kalmado ngunit malamig niyang sabi. “Mas mabuting sarili mo ang asikasuhin mo.”Agad namang sumimangot si Natalyn at pinaandar ang wheelchair palapit sa kanya.“Nilalait mo ba ako?” matalim nitong tanong. “Solene, saan ka kumukuha ng lakas ng loob para kausapin ako nang ganiyan?”Ngunit wala nang emosyon sa mukha ni Solene.Hindi na siya galit. Hindi na rin siya interesado makipagtalo. Pagod na pagod na siya.“Wala akong oras para sermonan ka,” mahinahon niyang sabi. “Pero tandaan mo ito…”Unti-unti siyang tumingin diretso sa mga mata ni Natalyn.“Kapag sinubukan mong saktan ulit si Axel…” malamig niyang dagdag, “kahit si Kael, hindi ka na kayang protektahan.”Pagkasabi niyon, tumalikod na siya at diretsong naglakad papasok ng bahay.Ngunit hindi doon nagtapos si Natalyn.“Kael was willing to shoot for me!”Malakas ang boses nitong sumunod sa kanya.“

Kasama ng divorce agreement ang isang black card, ang card na minsang ibinigay ni Kael kay Solene. Ang parehong card na nagsilbing simbolo ng pagiging Mrs. Vidal niya sa loob ng tatlong taon.Ngunit ngayon…nakapatong iyon sa ibabaw ng divorce papers, parang tahimik na deklarasyon na wala na siyang balak bumalik pa.Unti-unting lumamig ang ekspresyon ni Kael. Dahan-dahan niyang ibinaba ang bouquet at ang gift box bago binuksan ang dokumento.Habang isa-isang binabasa ang laman nito, lalo lamang dumilim ang mga mata niya. Si Solene mismo ang naghanda ng divorce agreement.At higit sa lahat, nakapirma na ito. Biglang sumikip ang dibdib ni Kael.Agad niyang kinuha ang cellphone at tinawagan si Solene. Ngunit matapos lamang ang ilang segundo, malamig na automated voice ang sumagot, “The number you are calling is currently powered off.”Nanigas ang mukha niya.Walang pag-aalinlangan siyang lumabas ng kwarto at mabilis na bumaba patungo sa silid ni Madam Concepcion.Pagkabukas niya ng pinto

Pagmulat pa lamang ni Solene ng mga mata, agad lumambot ang ekspresyon ni Kael. Halatang buong gabi itong hindi nakatulog; may bakas ng pagod at pamumula ang mga mata nito, ngunit nang makita siyang nagising, tila nabunutan ito ng tinik.“Gising ka na…” paos ngunit mahinahon nitong sabi habang agad lumalapit sa kama. “May masakit ba? Saan ka hindi komportable? Tatawagin ko ang doktor.”Ngunit bago pa ito makatalikod, mabilis na hinawakan ni Solene ang kamay niya.Mahina ang puwersa ng hawak niya, pero nanginginig iyon.“Nasaan ang bata?” hirap na hirap niyang tanong, paos ang boses na tila nauubusan ng hangin. “Buhay pa ba ang anak natin?”Biglang natahimik si Kael.Saglit siyang napatigil bago dahan-dahang nagsalita.“Solene…” mababa niyang sambit, “hindi ka buntis.”Agad nagsalubong ang mga kilay ni Solene.“Impossible…” agad niyang bulong. “Kahit hindi ako OB specialist, hindi ako puwedeng magkamali sa pulso. Gumamit din ako ng pregnancy test…”Unti-unting namuo ang luha sa mga mat

Maaga pa lamang kinabukasan ay isinama na ni Kael si Solene sa isang pribadong eroplano pabalik sa kabisera.Pagdating nila roon, agad na inilipat si Solene sa isa sa mga pinakamagagandang ospital na pagmamay-ari ng Vidal Group upang ipagpatuloy ang kanyang pagpapagaling. Samantalang siya ay nagpapahinga sa ospital, tahimik namang umalis si Kael upang personal na asikasuhin ang pag-iimbestiga sa nahuling salarin.Sa loob ng isang madilim at malamig na silid, nakabitin sa ere ang isang lalaki. Puno ng pasa at sugat ang kanyang katawan, at halos hindi na siya makatingin nang diretso dahil sa sakit na kanyang nararanasan.Lumapit si Cris at magalang na nag-ulat.“Sir Vidal, halos lahat ng paraan ay nagawa na namin, pero matigas pa rin siya. Paulit-ulit niyang sinasabi na sariling desisyon niya ang ginawa niya at wala raw utak sa likod ng lahat.”Tahimik na naupo si Kael sa sofa. Nakakrus ang mahahaba niyang binti habang walang anumang emosyon sa kanyang mukha.“Kung matigas pa rin ang bi

Napuno ng hinanakit ang mukha ni Natalyn habang nakatitig kay Kael.“Kael, ilang beses ko nang sinabi sa’yo. Wala akong kinalaman sa nangyari.”Tahimik na humithit ng sigarilyo si Kael bago dahan-dahang ibinuga ang usok. Madilim ang ekspresyon ng kanyang mukha, at ang mga mata niya ay walang kahit katiting na init.“Kung ayaw mong umamin, then let’s talk business.” Malamig ang tono ng kanyang boses. “Isang taon na ang nakalipas, nakulong si Solene dahil sa inyo. Ngayon, panahon na para bayaran mo rin ang dapat mong bayaran. Magpakulong ka ng isang taon. Doon muna matatapos ang usapang ito.”Para bang tinamaan ng kidlat si Natalyn.“A-Ano?” namumutlang tanong niya. “Gusto mong... makulong ako?”“Kapag nagkamali ka, kailangan mong managot. Kahit bata alam ang simpleng bagay na ’yan.”Nanginig ang buong katawan ni Natalyn.“Pero hindi ba sinabi ni Solene na kung hihiwalayan mo siya, hindi na niya hahabulin ang kaso?”Biglang nagsalubong ang mga kilay ni Kael.“Kahit si Lola hindi alam an