All Chapters of Chasing What's Gone: Husband's Regrets: Chapter 1 - Chapter 10

10 Chapters

1

Napakapit ako sa likod ni Kael nang marahas niya akong hilahin palapit. Mainit ang hininga niya sa leeg ko. Walang paalam nang lumapit ako sa kama. Hinalikan niya ako kaagad, mabigat at mapusok. Nagulat man ay hinayaan ko nalang din siyang gawin ang nais niya.Napaingiti ako nang palihim. Sinabayan ko ang mga haplos niya sa katawan ko. Peor mayamaya, napaigik ako nang bahagya dahil ramdam ko ang tigas ng kamay niya sa balikat ko. Pinilit kong huminga nang maayos. Hindi ko alam kung dahil sa kaba o sa paraan ng pagkilos niya.Saglit kong hinawakan ang ulo niya, pinilit siyang tignan. Ngunit malamig ang mga mata niya, bakas ang matalim na tingin na ibinigay sa akin. Tatanungin ko na sana siya kung may problema ba, pero bago pa ako makapagsalita, hinalikan na naman niya ako, mas marahas, at mas mabilis.Kinagat niya ang labi ko, dahilan para mapasinghap ako. Dumulas ang isang kamay niya sa ilalim ng suot kong nightdress. Mabilis. Walang alinlangan. Napaungol ako nang maramdaman ang haplo

2

Maaga pa nang magising ako. Tahimik ang buong bahay, tanging tunog lang ng orasan sa sala ang marahang tumitibok sa katahimikan. Alam ko na kagabi pa lang ay umalis na si Kael. Hindi ko na maalala kung anong oras ako nakatulog kagabi, o kung tulog ba talaga iyon. Mabigat ang mga mata ko, hindi dahil sa antok, kundi dahil parang naubos na ang kaya kong iyak.Nagbihis ako nang mabilis. Puting blouse, itim na slacks. Walang kolorete, walang pabango. Gusto ko lang matapos ang araw na ito. Nang tumingin ako sa salamin, halos hindi ko makilala ang babaeng nakatingin pabalik. Walang ningning ang mga mata, walang lambing ang mga labi. Para siyang estrangherang pinilit kong katawanin.Sa labas, malamig ang hangin. Nilamon ng hamog ang paligid, at bawat hakbang ko patungo sa kotse ay parang humihila ng bigat sa dibdib. Habang nagmamaneho papunta sa korte, pilit kong iniwasan ang alaala kagabi. Pero kahit anong pagtabi ko sa isip, bumabalik ang huling sandali namin ni Kael, ang malamig niyang h

3

Hindi ko namalayan kung ilang oras na pala akong nakaupo sa opisina ni Valerie. Marami na kaming napagkwentuhan lalo na tungkol sa pasyente niya pero kahit na gano’n ay hindi parin mawala sa isipan ko ang tungkol sa amin ni Kael.Nang marinig ko ang biglang pagtaas ng boses ng anchor mula sa TV, halos sabay kaming napalingon ni Valerie.“Breaking news!”Lumabas sa screen ang mukha ni Natalyn Salvador, payat, naka-hospital gown, pero may pilit na ngiti. Nakahiga ito sa kama, halata sa mukha ang lungkot at panghihina.Habang sinasabi ng reporter ang diagnosis niya, sunod-sunod na gumalaw ang mga larawan. Hindi ko na kinailangan pakinggan ang buong detalye. Iyong pangalan ni Kael ang tumama sa tenga ko, kasunod ang statement ni Natalyn tungkol sa pagrespeto sa isang “marriage she will never interfere with.”Napakuyom nang bahagya ang daliri ko sa laylayan ng suot kong cardigan. Ramdam ko rin ang pagsulyap sa akin ni Valerie, ngunit hindi siya nagsalita. Mayamaya, pinatay niya ang TV sa

4

KAEL POV:Tahimik ang opisina ng doktor, pero mabigat ang bawat segundo, parang kumakapal ang hangin habang tumatagal. Ang ilaw sa kisame, puting-puti, tumatama sa stainless na mesa sa pagitan naming tatlo. Sa tabi ko si Natalyn, nakayuko, hinahaplos ang gilid ng diagnostic report na para bang tinitimbang kung gaano kabigat ang mga salitang nandoon.Hindi siya umiiyak. Hindi rin siya nanginginig. Nakaupo lang siya nang diretso, ramdam ko ang paghugot niya ng hininga sa bawat paggalaw ng dibdib niya.Huminga nang malalim ang doktor, parang kailangan muna niyang bilhin ang lakas bago magsalita. “Miss Salvador…” Pinadulas niya ang salamin sa mesa. “Late stage na ang cancer. We estimate… at best… six months.”Umusog ang upuan ko nang hindi ko sinasadya. Dumulas ang tunog sa sahig, pero hindi iyon nakaistorbo kay Natalyn. Tahimik lang siyang tumango na para bang tinanggap niya na ang sinabi ng doktor.“Six months,” bulong niya, halos hindi gumagalaw ang labi. “That’s enough time.”Pinisil

5

SOLENE POV:Tahimik ang byahe nang sinimulan ni Valerie ang pagmamaneho. Gabi na ang daan kaya hindi rin traffic. Hindi ko alam kung ano ang ginawa niya kanina sa loob kung bakit siya bumalik, pero nawalan narin ako ng lakas para pigilan ang kaibigan ko. Nang makarating kami sa building ng condo niya, tahimik lang din akong sumunod sa kanya papasok sa elevator hanggang sa makarating kami sa mismong unit niya. Pagbukas ng pinto ng condo niya, hindi na ako nakagalaw. Hindi dahil pagod ako, kundi dahil sa wakas, ligtas akong makakahinga, kahit saglit lang.“Sol,” tawag ni Valerie, inagaw ang isa kong maleta. “Doon sa guest room.”Tumango lang ako. Hindi ko kayang magsalita, dahil pakiramdam ko kapag binuksan ko ang bibig ko, iiyak ako nang walang tigil.Pagpasok ko sa guest room, ramdam ko na ang kaginahawaan pero ramdam ko rin na pinipigilan ng mata ko ang luha. “Umupo ka,” saad ni Valerie.Umupo ako sa gilid ng kama. Sumunod ako tulad ng isang batang nadapa at hindi alam kung ano a

6

SOLENE POV:Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata nang magising ako mula sa hindi malaman na pangyayari. Alam kong panaginip lang iyon lalo na't sa panahinip na iyon ay kasama ko si Kael at ang aming anak na sobrang saya. Nang maramdaman kong may mali sa eksena, napaisip ako na marahil ay panaginip kaya pinilit kong magising. Kahit sa panaginip, alam kong mali na lalo na't hindi pa naman iyon nangyari. Nang tuloyan kong naaninag ang paligid, puro puti ang napansin ko. Nasa ospital ako. Pilit kong inaalala ang nangyari kanina. Ang pagkatulak sa akin ni Natalyn sa banyo, ang pagbagsak ko sa sahig at ang…dugo. Agad akong bumangon nang maalala ang lahat, pero may pumigil sa akin. Tumingin ako sa humawak sa akin. Si Valerie. “Hindi ka pa maayos. Magpahinga ka muna, kakagising mo lang from the operation.”Operation? Tumingin ako sa tyan ko, hinawakan iyon at bumaling muli kay Val. “Ang anak ko? Ayos ba siya? Nandito parin ba siya?” sunod-sunod kong tanong, ramdam ko na ang luha

7

Nang makauwi si Valerie sa condo unit niya, nadatnan niya si Solene na naka-upo sa couch, mas lalong nanlumo si Valerie sa nakita niya. Huminga siya nang malalim. “Hey, I bought something. Let’s eat and drink,” lumapit siya at pinakita ang dala niya. “Dumaan ako sa 7/11 para bumili lang ng gin. Gosh, doctor ako pero ito ako ngayon sasamahan ka para uminom. Bumili rin ako ng streetfood. Sige na, magiging unhealthy muna ako para sa’yo.” Nilapag niya ang plastik sa lamesa habang palihim na nakatingin kay Solene. Hindi manlang ito tumugon o gumalaw. Pumikit nang mariin si Valerie. “Maliligo at magbibihis lang ako, ako na ang maghahanda nito. Okay? Dito ka lang,” saad nito at pumasok sa kwarto niya. Nang maiwan si Solene na mag-isa, doon na bumuhos ang luha niya. Naalala niya ang nangyari, ang anak niya na nawala. Puno ng hinanakit at galit sa puso niya. Mayamaya lang natapos na si Valerie pati narin ang paghahanda ng pagkain at inumin. Pareho silang nasa sala, naka-upo sa carpet. “Ano

8

Iyon ang unang ginawa nila noong araw na iyon, sinamahan ni Valerie si Solene sa Toyota Shop para bumili ng kotse. Tama lang para sa katawan nilang dalawa, lalo na’t mag-isa lang din si Solene kaya gusto niya iyong maliit na kotse pero quality. “Ano bang kulay gusto mo?” tanong ni Valerie habang naglilibot sa loob ng shop. “White,” simpleng sagot ni Solene. “Ma’am, ito po ang mga white color namin.” Lumapit naman sa kanya ang sales agent at pinakita ang brochure. “Itong Camry nalang. Cash,” sagot ni Solene. Nagulat naman ang sales agent. Kaya agad niyang inassit si Solene. “Sigurado ka bang iyan lang bibilhin mo? We can buy the Land Cruiser.” Tinuro niya ang puting Land Cruiser. Ngunit umiling si Solene. “Masyadong malaki ang Land Cruiser para sa akin at agaw pansin. Okay na itong Cambly, tama lang.”Dalawang milyon ang presyo ng Cambly at limang milyon naman ang Land Cruiser, alam ni Valerie na kayang bilhin ni Solene ang Land Cruiser pero mas pinili parin nito ang mas mababa

9

Nang matapos si Solene sa ospital, dumiretso naman siya sa isang building na malapit lang din sa ospital nila Valerie. Pagkapasok niya palang sa elevator ay mabilis na napatigil ang iilang staff, tila nakakita ng multo. Mga gulat, hindi inasahan ang pagdating niya. Tinignan niya ang iilang malapit sa kanya at tinanguan niya lang ang mga iyon, kita rin ang iilan ng malayo sa kanya. Sa simpleng tango niya na iyon ay mabilis namang umayos ng tayo ang mga tao, bumalik sa kani-kanilang gawain. Dahil do’n, nagpatuloy si Solene sa paglalakad. Nang makapasok siya sa elevator, pinindot niya ang pinaka-taas na floor. Ang P floor. Nang dumating ito, hindi na huminto ang mga dumaraan na staff pero alam nilang naroon si Solene. Alam din ni Solene na na-abisuhan na ito sa baba pa lang. Mayamaya, sa gitna ng floor, may lumapit sa kanyang babae na si Janelle, ang pinsan niya. “Wow, it’s been a year nang bumalik ka rito. Did you really have an annulment with him?” Tumango lang si Solene at nagpatul

10

Sinundan ni Kael ang naglalakad na babae kasunod ng manager papasok sa isang VIP room sa shop kung saan doon sinasagawa ang malaking transaction na customer na bibili ng product nila. Hindi namalayan ni Kael na naglalakad narin siya patungo roon. “Kael, where are you going?” takang tanong ni Natalyn. Ngunit hindi siya pinansin ni Kael, tuloy parin siya sa paglalakad hanggang sa nakarating siya sa harap ng pinto, akmang bubuksan niya na sana iyon nang pigilan siya ng guard. “Sir, kilala niyo po ba ang nasa loob?” tanong nito. “I just want to confirm kung kilala ko nga,” sagot ni Kael. “Hindi niyo po siya kasama. Hindi po pwede, Sir. Mag-antay nalang po kayo sa waiting area,” paliwanag ng guard. Ngunit hindi sumunod si Kael. “I told you, I just want to confirm and I think kilala ko nga siya—”“Sir, hindi po kayo sigurado. Sige na po, pumunta na po kayo sa waiting area. Ang mga VIP Guest lang po ang pwedeng pumasok sa loob,” paliwanag muli ng guard. ‘VIP Guest? Kailan pa naging VIP

SCAN CODE TO READ ON APP