All Chapters of Chasing What's Gone: Husband's Regrets: Chapter 1 - Chapter 9

Napakapit ako sa likod ni Kael nang marahas niya akong hilahin palapit. Mainit ang hininga niya sa leeg ko. Walang paalam nang lumapit ako sa kama. Hinalikan niya ako kaagad, mabigat at mapusok. Nagulat man ay hinayaan ko nalang din siyang gawin ang nais niya.Napaingiti ako nang palihim. Sinabayan ko ang mga haplos niya sa katawan ko. Peor mayamaya, napaigik ako nang bahagya dahil ramdam ko ang tigas ng kamay niya sa balikat ko. Pinilit kong huminga nang maayos. Hindi ko alam kung dahil sa kaba o sa paraan ng pagkilos niya.Saglit kong hinawakan ang ulo niya, pinilit siyang tignan. Ngunit malamig ang mga mata niya, bakas ang matalim na tingin na ibinigay sa akin. Tatanungin ko na sana siya kung may problema ba, pero bago pa ako makapagsalita, hinalikan na naman niya ako, mas marahas, at mas mabilis.Kinagat niya ang labi ko, dahilan para mapasinghap ako. Dumulas ang isang kamay niya sa ilalim ng suot kong nightdress. Mabilis. Walang alinlangan. Napaungol ako nang maramdaman ang haplo

Hindi ko namalayan kung ilang oras na pala akong nakaupo sa opisina ni Valerie. Marami na kaming napagkwentuhan lalo na tungkol sa pasyente niya pero kahit na gano’n ay hindi parin mawala sa isipan ko ang tungkol sa amin ni Kael.Nang marinig ko ang biglang pagtaas ng boses ng anchor mula sa TV, halos sabay kaming napalingon ni Valerie.“Breaking news!”Lumabas sa screen ang mukha ni Natalyn Salvador, payat, naka-hospital gown, pero may pilit na ngiti. Nakahiga ito sa kama, halata sa mukha ang lungkot at panghihina.Habang sinasabi ng reporter ang diagnosis niya, sunod-sunod na gumalaw ang mga larawan. Hindi ko na kinailangan pakinggan ang buong detalye. Iyong pangalan ni Kael ang tumama sa tenga ko, kasunod ang statement ni Natalyn tungkol sa pagrespeto sa isang “marriage she will never interfere with.”Napakuyom nang bahagya ang daliri ko sa laylayan ng suot kong cardigan. Ramdam ko rin ang pagsulyap sa akin ni Valerie, ngunit hindi siya nagsalita. Mayamaya, pinatay niya ang TV sa

SOLENE POV:Tahimik ang byahe nang sinimulan ni Valerie ang pagmamaneho. Gabi na ang daan kaya hindi rin traffic. Hindi ko alam kung ano ang ginawa niya kanina sa loob kung bakit siya bumalik, pero nawalan narin ako ng lakas para pigilan ang kaibigan ko. Nang makarating kami sa building ng condo niya, tahimik lang din akong sumunod sa kanya papasok sa elevator hanggang sa makarating kami sa mismong unit niya. Pagbukas ng pinto ng condo niya, hindi na ako nakagalaw. Hindi dahil pagod ako, kundi dahil sa wakas, ligtas akong makakahinga, kahit saglit lang.“Sol,” tawag ni Valerie, inagaw ang isa kong maleta. “Doon sa guest room.”Tumango lang ako. Hindi ko kayang magsalita, dahil pakiramdam ko kapag binuksan ko ang bibig ko, iiyak ako nang walang tigil.Pagpasok ko sa guest room, ramdam ko na ang kaginahawaan pero ramdam ko rin na pinipigilan ng mata ko ang luha. “Umupo ka,” saad ni Valerie.Umupo ako sa gilid ng kama. Sumunod ako tulad ng isang batang nadapa at hindi alam kung ano a

Nang makauwi si Valerie sa condo unit niya, nadatnan niya si Solene na naka-upo sa couch, mas lalong nanlumo si Valerie sa nakita niya. Huminga siya nang malalim. “Hey, I bought something. Let’s eat and drink,” lumapit siya at pinakita ang dala niya. “Dumaan ako sa 7/11 para bumili lang ng gin. Gosh, doctor ako pero ito ako ngayon sasamahan ka para uminom. Bumili rin ako ng streetfood. Sige na, magiging unhealthy muna ako para sa’yo.” Nilapag niya ang plastik sa lamesa habang palihim na nakatingin kay Solene. Hindi manlang ito tumugon o gumalaw. Pumikit nang mariin si Valerie. “Maliligo at magbibihis lang ako, ako na ang maghahanda nito. Okay? Dito ka lang,” saad nito at pumasok sa kwarto niya. Nang maiwan si Solene na mag-isa, doon na bumuhos ang luha niya. Naalala niya ang nangyari, ang anak niya na nawala. Puno ng hinanakit at galit sa puso niya. Mayamaya lang natapos na si Valerie pati narin ang paghahanda ng pagkain at inumin. Pareho silang nasa sala, naka-upo sa carpet. “Ano

Nang matapos si Solene sa ospital, dumiretso naman siya sa isang building na malapit lang din sa ospital nila Valerie. Pagkapasok niya palang sa elevator ay mabilis na napatigil ang iilang staff, tila nakakita ng multo. Mga gulat, hindi inasahan ang pagdating niya. Tinignan niya ang iilang malapit sa kanya at tinanguan niya lang ang mga iyon, kita rin ang iilan ng malayo sa kanya. Sa simpleng tango niya na iyon ay mabilis namang umayos ng tayo ang mga tao, bumalik sa kani-kanilang gawain. Dahil do’n, nagpatuloy si Solene sa paglalakad. Nang makapasok siya sa elevator, pinindot niya ang pinaka-taas na floor. Ang P floor. Nang dumating ito, hindi na huminto ang mga dumaraan na staff pero alam nilang naroon si Solene. Alam din ni Solene na na-abisuhan na ito sa baba pa lang. Mayamaya, sa gitna ng floor, may lumapit sa kanyang babae na si Janelle, ang pinsan niya. “Wow, it’s been a year nang bumalik ka rito. Did you really have an annulment with him?” Tumango lang si Solene at nagpatul