Chasing What's Gone: Husband's Regrets의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

Halos hindi na makahinga si Solene sa sobrang sakit na nararamdaman niya. Pakiramdam niya’y unti-unting dinudurog ang puso niya habang nakaluhod sa malamig na sahig ng ospital. Nanginginig ang mga kamay niyang kumapit sa laylayan ng pantalon ni Kael, desperadong desperado na parang iyon na lang ang natitirang pag-asa niya.“Kael... please...” basag ang boses niyang pakiusap habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha sa kanyang pisngi. “Tulungan mo akong makiusap sa prison authorities. Kakamatay lang ng lola ko... gusto ko lang manatili para mabantayan siya at maayos ang funeral niya... please...”Bahagyang kumunot ang noo ni Kael habang malamig siyang nakatingin sa babae sa paanan niya.“Hindi nadadaan sa pera ang mga gano’ng bagay,” mababa nitong sagot. “Alam kong nasasaktan ka, pero mag-isip ka muna bago ka magsalita.”Napatawa si Solene nang mapait. Isang tawang puno ng sakit at pagkadismaya.“Talaga bang ako ang walang isip?” dahan-dahan niyang tanong habang nakatingala rito, namumula

Matagal nang nanghihina ang katawan ni Solene sa tuwing ganito siya titigan ni Kael.Parang may kakaibang kapangyarihan ang lalaki na kayang tunawin ang lahat ng depensang pilit niyang itinayo sa sarili. Sa bawat haplos nito, sa bawat bulong na dumadampi sa tainga niya, pakiramdam niya’y unti-unti siyang nawawala.Ngunit mariing kinagat ni Solene ang ibabang labi niya.Ang bahagyang sakit na iyon ang nagpabalik ng katinuan niya.Hindi na siya puwedeng bumigay muli. Hindi na siya puwedeng muling malunod sa mga yakap ng lalaking hindi naman siya mahal.At higit sa lahat… Hindi na niya kayang maanatili sa isang kasal na puro pagnanasa lamang ngunit walang pagmamahal.Biglang tumunog ang cellphone ni Kael, pinutol ang mabigat na tensyon sa silid.Bahagyang nainis ang lalaki dahil sa istorbo, ngunit nang tuloy-tuloy na umalingawngaw ang ringtone, napilitan itong huminto.Kinuha nito ang cellphone sa bedside table at mabilis na sinulyapan ang screen.At agad nitong binitiwan si Solene. Mula

Napasinghap si Solene habang pilit pinapakalma ang magulong tibok ng puso niya.Pagkatapos ng ilang segundo, mariin siyang tumingala kay Kael at masamang tinitigan ito.“Kung ayaw mong tawagan ko si Natalyn ngayon din,” madiin niyang sabi, “bitawan mo ako.”Bahagyang nanigas ang ekspresyon ng lalaki. Nagpatuloy si Solene kahit nanginginig ang mga daliri niya dahil sa kaba.“Kapag nalaman niyang nandito ka sa kalagitnaan ng gabi at hinahalikan mo ako,” mapait niyang dagdag, “baka diretso na naman siyang maospital sa sobrang galit.”Bahagyang sumingkit ang mga mata ni Kael. Napakadilim ng titig nito kaya imposibleng hulaan kung ano ang nasa isip nito.“Tinatakot mo ba ako?” malamig nitong tanong.Umiling si Solene. “Sinasabi ko lang ang totoo.”Mas lalo siyang idiniin ni Kael sa sasakyan.Halos mawalan siya ng balanse habang nakadikit ang likod niya sa malamig na katawan ng kotse.“Kung hindi mo naman problema na marinig niya kung paano ka umiyak sa ilalim ko,” paos nitong bulong malapit

Agad na tumawag si Kael kay Natalyn.Mabilis namang sinagot ng babae ang tawag habang pilit pinapakalma ang sarili. Paglabas ng boses nito, muli itong naging mahina at malambing gaya ng dati.“Kael…”Malamig ang tono ng lalaki sa kabilang linya.“Ano’ng ibig sabihin ng video na ’yon?”Bahagyang nanigas si Natalyn ngunit agad ding nagpanggap na inosente.“Video? Wala namang nangyari…” mahinahon nitong sabi. “Lasing ka kanina, pinupunasan lang kita ng mukha.”Mahigpit nitong kinagat ang labi.Sigurado siyang walang CCTV sa hallway kaya naglakas-loob siyang magpanggap na tinulak ni Solene. Ngunit hindi niya inaasahang may hidden surveillance pala mismo sa private room.“Gan’on ba?” malamig na tanong ni Kael. “Kailangan bang sobrang dikit habang nagpupunas?”Saglit itong tumawa nang walang emosyon.“At mula sa angle ng pinto, mukha talaga tayong naghahalikan. Kaya pala gano’n ang naging reaksyon ni Solene.”Lalong kumabog ang dibdib ni Natalyn.“Kael… hindi ko naman alam na pupunta siya…”

Natigilan si Solene.Para bang kusang huminto ang katawan niya nang marinig ang boses ni Natalyn. Dahan-dahan siyang napalingon sa direksyong pinanggalingan nito at doon nga niya nakita si Kael na nagtutulak ng wheelchair papunta sa elevator.Nakaupo si Natalyn habang nakatingala rito na parang isang babaeng baliw na baliw sa lalaking mahal niya. Kitang-kita sa mga mata nito ang lambing at paghanga kay Kael, isang klase ng pagmamahal na hindi na kailangang sabihin pa nang malakas para maintindihan.Mainit ang panahon dahil kasagsagan ng tag-init, pero pakiramdam ni Solene ay para siyang itinapon sa loob ng nagyeyelong silid. Nanlamig ang buo niyang katawan habang nanginginig ang kamay na may hawak sa mga dokumento.Habang pilit siyang lumalayo at nagpapakawala, mas lalo namang inilalapit ng tadhana sina Kael at Natalyn sa harapan niya, paulit-ulit na sinasaksak ang puso niyang pilit nang nagpapagaling.Mariing ipinikit ni Solene ang mga mata. Pinilit niyang lunukin ang sakit sa dibdib