FAZER LOGINNagpupuyos pa rin sa galit si Natalyn habang walang tigil ang pagdaloy ng kanyang mga luha.Samantala, umupo si Jessy sa tabi niya at pilit na pinakalma ang sarili bago nagsalita.“Mga lalaki talaga...” puno ng pangungutya ang kanyang tono. “Kapag araw-araw mong pinapakain ng parehong pagkain, kahit hindi masarap, darating ang panahon na masasanay ka rin.”Mariin niyang hinawakan ang kamay ng anak.“Ganoon lang si Kael. Nasanay na siya sa presensya ni Solene.”Tumalim ang kanyang tingin.“At matagal ko nang sinabi sa'yo. Para sa maraming lalaki, nauuna ang pisikal na relasyon bago ang pagmamahal. Kahit paulit-ulit sabihin ni Kael na hindi niya mahal si Solene, nagsama pa rin sila bilang mag-asawa. Minsan, sapat na iyon para unti-unting makapasok ang isang babae sa puso ng lalaki.”Lalong pumangit ang ekspresyon ni Natalyn.Nagpatuloy si Jessy.“At huwag mong maliitin si Solene. Masyado siyang tuso.”Bahagya siyang napangisi.“Mula nang ikasal siya kay Kael, perpekto ang ipinakita niya
Napuno ng hinanakit ang mukha ni Natalyn habang nakatitig kay Kael.“Kael, ilang beses ko nang sinabi sa’yo. Wala akong kinalaman sa nangyari.”Tahimik na humithit ng sigarilyo si Kael bago dahan-dahang ibinuga ang usok. Madilim ang ekspresyon ng kanyang mukha, at ang mga mata niya ay walang kahit katiting na init.“Kung ayaw mong umamin, then let’s talk business.” Malamig ang tono ng kanyang boses. “Isang taon na ang nakalipas, nakulong si Solene dahil sa inyo. Ngayon, panahon na para bayaran mo rin ang dapat mong bayaran. Magpakulong ka ng isang taon. Doon muna matatapos ang usapang ito.”Para bang tinamaan ng kidlat si Natalyn.“A-Ano?” namumutlang tanong niya. “Gusto mong... makulong ako?”“Kapag nagkamali ka, kailangan mong managot. Kahit bata alam ang simpleng bagay na ’yan.”Nanginig ang buong katawan ni Natalyn.“Pero hindi ba sinabi ni Solene na kung hihiwalayan mo siya, hindi na niya hahabulin ang kaso?”Biglang nagsalubong ang mga kilay ni Kael.“Kahit si Lola hindi alam an
Mahigpit na nakatitig si Solene sa kanya. Isang saglit siyang natahimik bago mapait na napangiti.“Talaga?” mahina ngunit malinaw niyang tanong. “Ibig sabihin, lahat puwede mong ibigay maliban sa isang bagay na hinihiling ko?”Bahagyang kumunot ang noo ni Kael habang nakatitig sa maputlang mukha ng babae. Mula nang magising ito matapos ang nangyari, pakiramdam niya ay lalo itong lumalayo sa kanya sa bawat araw na lumilipas.“Solene—”“Hindi ko kailangan ng pera. Hindi ko kailangan ng mga alahas, bahay, o anumang kayang bilhin ng pera mo.” Mahinahon siyang nagsalita, ngunit bawat salita ay parang kutsilyong unti-unting humihiwa sa hangin. “Ang gusto ko lang ay ang kalayaang umalis.”Nanigas ang mukha ni Kael.Hindi niya maintindihan kung bakit napakasimple ng hinihingi nito ngunit iyon din ang bagay na hindi niya kayang ibigay.“Hindi kita pakakawalan.”Agad siyang napatawa ni Solene, ngunit walang bahid ng saya ang tunog nito.“Hindi mo ako pakakawalan?” ulit niya. “Kael, sa tingin mo
Maaga pa lamang kinabukasan ay isinama na ni Kael si Solene sa isang pribadong eroplano pabalik sa kabisera.Pagdating nila roon, agad na inilipat si Solene sa isa sa mga pinakamagagandang ospital na pagmamay-ari ng Vidal Group upang ipagpatuloy ang kanyang pagpapagaling. Samantalang siya ay nagpapahinga sa ospital, tahimik namang umalis si Kael upang personal na asikasuhin ang pag-iimbestiga sa nahuling salarin.Sa loob ng isang madilim at malamig na silid, nakabitin sa ere ang isang lalaki. Puno ng pasa at sugat ang kanyang katawan, at halos hindi na siya makatingin nang diretso dahil sa sakit na kanyang nararanasan.Lumapit si Cris at magalang na nag-ulat.“Sir Vidal, halos lahat ng paraan ay nagawa na namin, pero matigas pa rin siya. Paulit-ulit niyang sinasabi na sariling desisyon niya ang ginawa niya at wala raw utak sa likod ng lahat.”Tahimik na naupo si Kael sa sofa. Nakakrus ang mahahaba niyang binti habang walang anumang emosyon sa kanyang mukha.“Kung matigas pa rin ang bi
Nang makita ni Kael na muling nagkamalay si Solene, tila nabunutan siya ng napakalaking tinik sa dibdib. Agad siyang lumapit sa kama at hinawakan ang kamay nito nang mahigpit.“Solene…” puno ng saya at pag-aalala ang boses niya. “Gising ka na. Thank God…”Dahan-dahang iminulat ni Solene ang kanyang mga mata. Unti-unting luminaw ang kanyang paningin hanggang sa makita niya ang maliit na pigurang nakatayo sa tabi ng kama.Si Axel.Agad na kumirot ang puso niya.Ilang beses niyang pinangarap na balang araw, ang anak na dinadala niya ay magiging kasing lambing at kasing bait ni Axel. Isang batang yayakap sa kanya, tatawagin siyang “Mom,” at pupuno sa buhay niya ng saya at pag-asa.Ngunit sa isang gabi lamang, gumuho ang lahat ng pangarap na iyon.Wala na ang batang iyon. At hindi na kailanman matutupad ang mga pangarap niyang iyon.Unti-unting bumuhos ang mga luha sa kanyang mga mata.“Anak…” paos niyang bulong habang nanginginig ang labi. “Ang anak ko…”“Solene…”Mabilis na lumapit si Ma
Pagmulat pa lamang ni Solene ng mga mata, agad lumambot ang ekspresyon ni Kael. Halatang buong gabi itong hindi nakatulog; may bakas ng pagod at pamumula ang mga mata nito, ngunit nang makita siyang nagising, tila nabunutan ito ng tinik.“Gising ka na…” paos ngunit mahinahon nitong sabi habang agad lumalapit sa kama. “May masakit ba? Saan ka hindi komportable? Tatawagin ko ang doktor.”Ngunit bago pa ito makatalikod, mabilis na hinawakan ni Solene ang kamay niya.Mahina ang puwersa ng hawak niya, pero nanginginig iyon.“Nasaan ang bata?” hirap na hirap niyang tanong, paos ang boses na tila nauubusan ng hangin. “Buhay pa ba ang anak natin?”Biglang natahimik si Kael.Saglit siyang napatigil bago dahan-dahang nagsalita.“Solene…” mababa niyang sambit, “hindi ka buntis.”Agad nagsalubong ang mga kilay ni Solene.“Impossible…” agad niyang bulong. “Kahit hindi ako OB specialist, hindi ako puwedeng magkamali sa pulso. Gumamit din ako ng pregnancy test…”Unti-unting namuo ang luha sa mga mat
Nang matapos si Solene sa ospital, dumiretso naman siya sa isang building na malapit lang din sa ospital nila Valerie. Pagkapasok niya palang sa elevator ay mabilis na napatigil ang iilang staff, tila nakakita ng multo. Mga gulat, hindi inasahan ang pagdating niya. Tinignan niya ang iilang malapit
Iyon ang unang ginawa nila noong araw na iyon, sinamahan ni Valerie si Solene sa Toyota Shop para bumili ng kotse. Tama lang para sa katawan nilang dalawa, lalo na’t mag-isa lang din si Solene kaya gusto niya iyong maliit na kotse pero quality. “Ano bang kulay gusto mo?” tanong ni Valerie habang n
Nang makauwi si Valerie sa condo unit niya, nadatnan niya si Solene na naka-upo sa couch, mas lalong nanlumo si Valerie sa nakita niya. Huminga siya nang malalim. “Hey, I bought something. Let’s eat and drink,” lumapit siya at pinakita ang dala niya. “Dumaan ako sa 7/11 para bumili lang ng gin. Gos
SOLENE POV:Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata nang magising ako mula sa hindi malaman na pangyayari. Alam kong panaginip lang iyon lalo na't sa panahinip na iyon ay kasama ko si Kael at ang aming anak na sobrang saya. Nang maramdaman kong may mali sa eksena, napaisip ako na marahil ay pa







