รักปักหัวใจ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

เช้าวันหนึ่งหลังจากแดนดินเสร็จจากการเดินตรวจดูนาข้าวที่เพิ่งปักดำไปไม่กี่วันก็ยืนมองภาพความเขียวสดของต้นกล้าที่จะกลายเป็นพันธุ์ข้าวคุณภาพดีในวันหน้าอย่างแสนภูมิใจอาชีพ 'เกษตรกร' อาชีพที่ใครหลายคนมองว่าแสนลำเค็ญ เขากลับมองว่ามันตอบโจทย์ชีวิตเขาได้ดีกว่าหลายๆ อาชีพที่คนนับหน้าถือตากันดังนั้น เมื่อผู้เป็นพ่ออยากให้เขารับช่วงดูแลบริษัทและนาข้าวของที่บ้าน เขาจึงรับปากและสอบเข้าเรียนต่อในภาควิชาการเกษตรด้วยความมุ่งมั่น ขณะเดียวกันก็เรียนรู้งานใน ‘นา’ จากพ่อไปด้วย พอเรียนจบแล้วเขาก็บินไปเรียนต่อด้านบริหารที่อเมริกา ก่อนกลับมาลุยงานอย่างเต็มตัว คิดไม่ถึงว่าสองปีหลังจากนั้นพ่อจะหอบแม่หนีไปอยู่ที่เมืองลาว“ดินควรเอาคืนที่พ่อกับแม่หนีไปจู๋จี๋กันสองคนด้วยการไม่บอกเรื่องเจ้าแฝดดีไหมนะ”ชายหนุ่มเปรยกับสายลมยิ้มๆ จนถึงตอนนี้คนที่ลาวก็ยังไม่รู้เรื่องที่มีหลานแล้วสองคน เขากะเซอร์ไพรส์แบบจะๆ เอาให้อึ้งจนไม่อยู่จะอึ้งยังไงเลยในระหว่างแดนดินเดินกลับเรือนนี่เอง มือถือในกระเป๋ากางเกงพลันมีสายเรียกเข้า เขาดูชื่อคนโทรหาแล้วรีบกดรับ “ฮัลโหล ได้เรื่องแล้วเหรอวะ”("เออ เรื่องเด็กๆ เรียบร้อยแล้วนะ ยินดีด้วยเว

“ฟ้าช่วยอะไรเราหน่อยได้ไหม” แดนดินเอ่ยอย่างไม่อ้อมค้อมเมื่อเดินมาถึงเรือนเล็กแล้ว ไม่ใช่อะไร กลัวว่าสาธิตจะตามมานั่นละ“ช่วยเรื่องอะไร” คนถูกขอร้องถามงงๆ“ช่วยแกล้งเป็นคนรักของเราชั่วคราวได้หรือเปล่า”“แกล้งเป็นคนรักเหรอ?”“เราอยากจะรู้อะไรบางอย่าง ถือว่าช่วยเราหน่อยนะ”“อ๋อ อยากลองใจหนูอุ่นคนนั้นสินะ ก็ไหนสาบอกว่าดินไม่สนใจเขา นี่อยู่บ้านเดียวกัน มีลูกด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน แล้วยังมาให้ฟ้าแกล้งแบบนี้อีก บอกมาเลยว่าชอบเขาใช่ไหม” พราวฟ้ามองหน้าเพื่อนอย่างล้อเลียน“แล้วจะช่วยหรือไม่ช่วย” เสียงเข้มถาม ถ้ามีทางเลือกที่ได้ผลเร็วกว่านี้ แดนดินจะไม่ยุ่งกับเพื่อนสองคนนี้เลยจริงๆ“นั่นไง! ในที่สุดก็ยอมรับมาแล้ว ฟ้าจะช่วยหรือไม่ช่วยดีน้า”ในขณะที่พราวฟ้าแกล้งถ่วงเวลา ไม่ยอมตอบว่าจะร่วมมือด้วยหรือไม่นั้น เสียงดัดแหลมของสาธิตดังมาแต่ไกล“ไอ้ดินนนนนนนน...”แดนดินรีบบอกพราวฟ้าอย่าพูดเรื่องที่เขาขอกับสาธิตได้ทันเวลาพอดี“พวกแกหนีมาทำอะไรกันสองคน บอกฉันมาเลยนะ!”“ไม่มีอะไรหรอก แค่คุยกันธรรมดาน่ะ”"เชื่อตายละ" สาธิตจิกตามองทันที ไอ้เพื่อนที่หนีความเจริญมาอยู่นอกเมืองแทนเมืองนอกนี่ นอกจากมันจะมั่นหน

“นี่เธอคิดว่าค่าน้ำมันบาทสองบาทหรือไง ถึงปล่อยให้ไหลท่วมขนาดนี้น่ะ!”เสียงตวาดมาแต่ไกลทำเอาคนกำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัวให้เด็กน้อยทั้งสองชะงักมือเล็กน้อย พอแดนดินเดินมาใกล้ เธอก็หลุบสายตาบอกเสียงเรียบแบบไม่มองหน้าเขา"ขอโทษค่ะ”“ลูกเป็ดขอโต๊ดค่า”“ลูกไก่ก็ขอโต๊ดค้าบ”"..." แดนดินมองลูกๆ ที่ทำเสียงละห้อยเอ่ยขอโทษตามแม่แล้วพลันไปต่อไม่ถูก รู้สึกว่าตัวเองทำเกินไปไหม แค่อยากพูดกับคนตัวเล็กที่เดี๋ยวนี้ไม่ได้คุยกันก็ไม่เห็นต้องหาเรื่องต่อว่าเธอต่อหน้าลูกแบบนี้เลย“มีอะไรค่อยว่ากันได้ไหมคะ ฉันต้องพาเด็กๆ ไปเช็ดตัวให้แห้งก่อน”“ก็ไปสิ” เขาว่าเสียงอ่อนลง มองฤทัยรักษ์คลุมตัวเด็กๆ ด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่แล้วลังเลว่าจะทำยังไงกับลูกหมาที่เหลือ พอดีพราวฟ้าเดินตามมาจึงเข้ามาช่วยอุ้มเด็กหญิงกรองขวัญขึ้น“มาค่ะ เดี๋ยวพี่ช่วยอุ้มไปส่งเอง”“ขอบคุณค่ะ พี่ฟ้าระวังนะคะ แกตัวเปียกอยู่”“ไม่ต้องหรอกฟ้า เดี๋ยวดินอุ้มลูกเอง ส่งลูกเป็ดมาเถอะ” แดนดินที่ถูกเมินเดินก้มลงอุ้มลูกชายขึ้นมาพลางเอ่ยขอลูกสาวจากพราวฟ้ามาอุ้มไว้อีกคน ดวงตาสีดำส่งสัญญาณให้เพื่อนยิกๆ จนพราวฟ้าอ่อนใจ ได้แต่ยิ้มหวานบอก“ดินละก็ นิดๆ หน่อยๆ ก็กลัวฟ้า

“อะไรจ๊ะๆ ใครรังแกลูกเป็ดของมามี้เหรอ” ฤทัยรักษ์ส่งเสียงมาทันทีที่ได้ยินเสียงเด็กหญิงเรียกหา พอเห็นว่ามีแขกอยู่บนเรือนก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอ่อนเอ่ยขออภัยแล้วรีบเดินไปหาคนที่ร้องไห้โยเยพอร่างบางนั่งลงข้างๆ แม่หนูก็ผละจากแดนดินไปกอดเอวไว้หมับ ซบหน้าสะอื้นไม่ยอมเงยหน้ามองใครเลย“ฮือ มามี้ขา”“โอ๋ๆ ร้องทำไมคะ มามี้อยู่นี่แล้วไง” หญิงสาวปลอบทั้งที่รู้ว่าเด็กหญิงคงกลัวคนแปลกหน้าอีกนั่นละ“จั่กสิย่านอิหยัง” (ไม่รู้จะกลัวอะไร) พี่ชายฝาแฝดพูดด้วยเสียงระอากับความขี้กลัวของน้องน้อยแดนดินหนีบแก้มลูกชายที่เกาะขาย่าอยู่อย่างหมั่นไส้ “ก็น้องเป็นสาวเป็นนาง จะเก่งกล้าไม่กลัวอะไรเหมือนลูกไก่ได้ไง”“ช่าย ลูกไก่เก่งและก็น่ารักมากๆ ใช่ไหมจ๊ะ แม่จ๋า”“จ้ะ” ฤทัยรักษ์พยักหน้าให้คนเก่ง ก่อนจะสอน “ลูกไก่เก่งแล้วต้องดีกับน้องมากๆ ด้วย อย่าบ่นน้องนะจ๊ะ”“ขอโทษจ้ะ” เด็กชายเปลี่ยนสีหน้าทันที ทั้งยังผละจากปู่กับย่ามาดึงมือน้องสาวไปกุมไว้ บอกเสียงกระตือรือร้น “ไปเบิ่งการ์ตูนกันดีกว่า”แฝดน้องได้ยินแบบนั้นก็เงยหน้าขึ้นอย่างลังเลฤทัยรักษ์เห็นแบบนั้นจึงยิ้มถาม “ลูกเป็ดอยากไปกับพี่ หรืออยากอยู่ตรงนี้จ๊ะ” จบคำเธอ

“อ้าวเฮ้ย!”ทรัพย์มหาศาลทั้งสี่หน้าเสียทันทีที่เห็นน้ำตาของหญิงสาว“นี่เธอคิดไปถึงไหนแล้ว” แดนดินส่ายหน้าพูดเสียงอ่อน “ฟังให้ดีนะ ฉันจะพูดครั้งนี้แค่ครั้งเดียว เรื่องที่ฉันบอกว่าชอบเธอมันคือเรื่องจริง แล้วฉันก็ไม่ได้เล่นอะไรอยู่ทั้งนั้น เกือบครึ่งปีที่ผ่านมา ที่ฉันแกล้งเธอบ่อยๆ เพราะชอบ ฉันชอบแกล้งเธอ เพราะฉันชอบเธอ”“ฉันควรดีใจไหม?”“ฟังให้จบก่อนสิ เธอคงรู้ว่าทุกๆ วันฉันเอาแต่คิดหาวิธีทำให้เธอไปจากที่นี่ เพราะคิดว่าเธอกับคุณย่าวางแผนจับฉันทำสามี”“อะแฮ่ม” คุณย่ากระแอมเตือนให้หลานชายพูดดีๆแดนดินถอนใจ นึกหาคำพูดเหมาะๆ มาอธิบายต่อ “พอแกล้งเธอทุกวัน เลยกลายเป็นว่าฉันเอาแต่คิดถึงเธอทุกวันๆ ไปด้วย ตอนนี้ฉันไม่ได้อยากส่งเธอกลับวังแล้วนะ นับจากนี้ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธออยู่กับฉันที่นี่แทน ฉันชอบเธอจริงๆ นะหนูอุ่น”ฤทัยรักษ์พูดไม่ออก น้ำตายังคงไหลริน แต่หัวใจกลับสั่นไหวเมื่อเผลอมองเข้าไปในดวงตาสีดำขลับที่สะท้อนความรักใคร่ออกให้เห็นรางๆ เป็นแววตาเดียวกับที่เธอเห็นเขามองมาเป็นบางครั้ง ก่อนที่พราวฟ้าจะก้าวเข้ามา...“ส่วนเรื่องพราวฟ้า เราแค่เล่นละครตบตาเธอเท่านั้นเอง ย่าก็รู้ว่าพวกเราเป็นแค่เ