รักปักหัวใจ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

สุดท้ายฤทัยรักษ์ก็พยักหน้าให้แดนดินอย่างไม่มีทางเลือก“ดีมาก” เขายิ้มกริ่มปล่อยมือออกทันที พอเห็นปากเล็กทำท่าจะร้องเรียกคนก็เอ่ยเตือนทันที “ไม่ร้องหาคนช่วยสิ”“ไอ้บ้า! ฉันมาที่นี่เพราะมีปัญหาเรื่องเจ้าหนี้ของคุณชายกับคุณหญิงจริงๆ ไม่ได้ร่วมมือทำอะไรกับใครทั้งนั้นแหละ” ตะโกนบอกไปแล้วเธอก็ถอยหนีออกมาห่างๆ มือไม้ของเขาอย่างไม่ไว้ใจ“ถ้าเธอไม่มีแผนอะไรจริงๆ แล้วทำไมถึงไม่บอกไอ้คุณชายนายหัวนั่นว่าหนีอยู่ที่นี่ ทำไมต้องเก็บไว้เป็นความลับด้วย”“คนนิสัยไม่ดี แอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์!”“คนอื่นแหกปากพูดเสียขนาดนั้น ไม่แอบก็ได้ยิน”“ฉันไม่ได้มีแผนการอะไรจริงๆ พวกเราหนีมาอยู่ที่นี่เพราะกลัวเจ้าหนี้ตามมาทวงเงิน ถ้าบอกไปว่าพวกเราอยู่ที่นี่แล้วเขาเอาไปบอกเจ้าหนี้ให้ตามมาหาพวกเราที่นี่ก็แย่สิ” อันนี้เธอไม่ได้โกหกนะ ถ้าเกิดว่าหม่อมราชวงศ์หอมจันทร์รู้ว่าพวกเธอมาซ่อนอยู่ที่นี่ แม่คงแจ้นมาเอาเรื่องทันที โทษฐานไปสมรู้ร่วมคิดกับสองหนุ่มหักหลังคุณหญิงเธอ!แดนดินหรี่ตามองคนที่เถียงฉอดๆ เขามั่นใจว่าต้องมีอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังการมาของเธอ คิดแล้วก็เริ่มเดินวนรอบร่างเล็กช้าๆ “จะว่าไปแล้ว ฉันมีเบอร์โทรของไอ้คุณชา

เหตุการณ์ถูกแตนยกพวกรุมต่อยครั้งนี้ทำให้คุณย่าคำหอมมีหวังเรื่องจับคู่ขึ้นมาเล็กน้อยระหว่างยืนรอใส่บาตรในเช้าวันถัดมา จึงสั่งให้ก้องหล้าแอบไปสืบความคืบหน้าระหว่างแดนดินกับฤทัยรักษ์อย่างใกล้ชิดแล้วเอามารายงานท่านในตอนเย็นทุกวัน เพิ่งจะสั่งเสร็จก็เห็นแดนดินกับฤทัยรักษ์เดินตามกันมาห่างๆ พอดี“อ้าว มากันแล้วเหรอ มาๆ พระท่านใกล้จะมาแล้วลูก” กวักมือเรียกไปก็แอบมองท่าทีเหลือบตามองกันของเด็กทั้งสองยิ้มๆ แกล้งทำเป็นถามก้องหล้า “เอ๊ะ! ดอกไม้อยู่ไหนล่ะเจ้าก้อง”“ดอกไม้? ยังไม่ได้ตัดเลยจ้ะ ก้องลืม” ก้องหล้าเกือบจะบอกว่ายายบัวกำลังเอาดอกไม้ไปล้าง ดีที่เห็นคุณย่าขยิบตาส่งสัญญาณก่อน“งั้นหนูอุ่นไปตัดให้จ้ะ/ดินไปตัดให้จ้ะ”คนอาสาพร้อมกันหันไปสบตากันแวบหนึ่ง จากนั้นก็เมินไปมองคนละทางก้องหล้าเห็นแล้วรีบเอ่ย “ไปช่วยกันเก็บสิจ๊ะ เดี๋ยวหลวงตาท่านจะมาแล้วนะ”คุณย่ายิ้มบอก “เอาดอกเข็มหอมมาก็ได้ เมื่อเช้าย่าเห็นออกดอกขาวเต็มต้นเลย”“ได้จ้ะ" แดนดินหมุนตัวเดินนำไปก่อนทันที สักพักจึงได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามมา เมื่อเดินมาถึงต้นเข็มหอมหน้าบันไดเรือน เสียงที่เบาราวกับยุงบินก็ถามขึ้น“คุณเป็นยังไงบ้างคะ”“เป็นยังไ

เป็นนานกว่ายายมาจะให้คำตอบกับแดนดิน แกส่ายหน้าบอกเสียงสะอื้น “ยายเฮ็ดบ่ได้ จั่งได๋กะบ่ได้ ตอนนี้ยายยังมีแฮงเลี้ยงหลานอยู่ ฮอดยามล้มตายมื้อได๋ จั่วว่ากันได้บ่นายดิน” (ยายทำไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้ ตอนนี้ยายยังมีเลี้ยงหลานอยู่ ถึงวันตายเมื่อไร ค่อยว่ากันได้ไหมนายดิน)“ฉันอยากทำเรื่องตอนนี้เลย ยายไม่ต้องกังวลว่าฉันจะละเลยพวกแกในอนาคต ฉันรับปากว่าจะดูแลพวกแกให้ดีที่สุด ย่าเองก็อยากได้เหลนมานานแล้ว”“ตอนนี้มันกะดี แต่ถ้านายดินแต่งงานไปล่ะ เมียนายดินสิเห็นดีนำบ่ เขาสิฮักสิแพงไอ้แฝดของยายบ่” (ตอนนี้มันก็ดี แต่ถ้านายดินแต่งงานไป เมียนายดินจะเห็นด้วยเหรอ เขาจะรักจะชอบไอ้แฝดของยายไหม)แดนดินยังไม่ได้ตอบ คำหอมก็ถอนใจบอกเสียงดัง“บ่ต้องไปคิดถึงเรื่องนั้นยายมา ชาตินี้ข้อยคงบ่มีหลานสะใภ้กับชาวบ้าน จ่มเช้าจ่มแลงให้หาเมียได้แล้ว หลานข้อยมันกะยังบ่หามาให้เห็นจั่กคน มันหาเหลนแฝดมาให้เลยกะดีคึกัน ข้อยสิยกนายกไฮ่ให้เบิดเลย!” (ไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องนั้นยายมา ชาตินี้ฉันคงไม่มีหลานสะใภ้กับชาวบ้าน บ่นเช้าบ่นเย็นให้หาเมียได้แล้ว หลานฉันมันก็ยังไม่หามาให้เห็นสักคน มันหาเหลนแฝดมาให้เลยก็ดีเหมือนกัน ฉันจะยกที่นาไร่สว

“กรร!!”แม่หมานมบวมเป่งที่ยืนจังก้าขู่ไล่เสียงดังต้อนรับทันทีที่ก้าวพ้นบันไดเรือนขั้นสุดท้ายขึ้นไป ทำเอาแดนดินกับก้องหล้าถอยกลับแทบไม่ทัน ก้องหล้าโผล่หน้าออกไปมองอีกทีแล้วเห็นมันแยกเขี้ยวรออยู่ก็ร้องลั่น วิ่งกลับมาหาเจ้านายหน้าตื่น เจ้านายพลอยตกใจเสียงเขารีบถอยลงจากเรือนไปยืนอยู่หน้าเรือน“หมามาไงวะนาย!”“ถามกูแล้วกูจะถามใคร ก็กลับมาพร้อมกันเนี่ย!”“ฉันเอามาเอง ขึ้นมาสิคะ มันไม่กัดหรอก”เสียงหวานของฤทัยรักษ์พลันร้องบอกมาจากบนเรือน ที่พื้นข้างๆ ร่างบางยังมีแม่หมาตัวนั้นยืนแยกเขี้ยวจ้อง ‘คนแปลกหน้า’ สำหรับมันอยู่เหมือนเดิมแดนดินมองแล้วขึงตาบอก “ก่อนจะบอกว่ามันไม่กัด เธอมองหน้ามันก่อนไหม!”“มันไม่กัดจริงๆ ค่ะ”พอ ‘ผู้มีพระคุณ’ พูดออกมาอย่างนั้น แม่หมาก็เก็บเขี้ยว ยอมถอยให้พวกแดนดินก้าวขึ้นมายืนมองครอบครัวใหญ่ของมันแต่โดยดี และพอเห็นภาพตรงหน้า แดนดินถึงกับตะลึงไปเลย“คนอื่นเขาเก็บมาเลี้ยงกันตัวสองตัว เธอเก็บมาเลี้ยงเป็นคอกเลยเรอะ!”“ก็ค่ะ...”เขาถอนหายใจมองลูกหมาที่นอนเกยกันอย่างสำรวจ ลายขนย้อนกลับบนหลังบอกให้รู้ว่าเป็นสายพันธุ์เดียวกันกับสุนัขที่ตายไปของเขาเลย“นายว่าหมาใคร ในหมู่บ้านเร

เมื่อกลับมาถึงเรือน ฤทัยรักษ์ก็รีบอาบน้ำสระผม เลือกกางเกงม่อฮ่อมกับเสื้อยืดสกรีนลายดอกกุหลาบหลากสีมาสวม เช็ดผมพอหมาดๆ แล้วค่อยเดินไปพบนายใหญ่แดนดินที่ห้องทำงานบนเรือนเล็กตามที่เขาสั่งเอาไว้ตอนกลับมาถึงเรือนปรากฏว่าเจ้าของห้องยังไม่มาเลย“ขอเข้าไปรอข้างในเลยนะคะ ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยขอลอยๆ แล้วถือวิสาสะเดินเข้าไปด้านในก่อน ห้องทำงานของแดนดินไม่ใหญ่มาก แต่มีเครื่องใช้ครบครัน อย่างโต๊ะทำงานตัวใหญ่พร้อมคอมพิวเตอร์แบบตั้งโต๊ะ ตู้เก็บหนังสือสารพัดอย่างที่เจ้าของห้องเสียบๆ รวมกันไว้ไม่เป็นระเบียบ มีชั้นวางแฟ้มบันทึกการปลูกข้าวประจำปี ซึ่งมีอยู่แค่สามแฟ้มรวมปีปัจจุบัน ส่วนปีที่เก่ามากกว่าสามปีจะถูกนำไปเก็บไว้ที่สำนักงานในโรงสีร่างบางเดินเลยไปเปิดหน้าต่างออกรับลมเย็นๆ แต่ภาพทุ่งนาด้านหลังดูสบายตาจนเธออดมองเหม่อไม่ได้ตอนนี้เองที่เจ้าของห้องเดินมาเงียบๆ พร้อมกล่องยาสามัญประจำบ้าน เขายืนรออยู่นาน คนที่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็ยังไม่รู้ตัว ด้วยความสงสัย เขาจึงเดินเข้าไปยื่นหน้าถามใกล้ๆ“ดูอะไรอยู่น่ะ”คนยืนเหม่อสะดุ้งหันมามอง แก้มนุ่มพลันปะทะเข้ากับจมูกเขาเต็มๆ“อุ๊ย!”“หึหึ มานั่งนี่สิ” แดนดินแก