All Chapters of ไม่ได้ตั้งใจทำให้ท่านคลั่งรัก: Chapter 21 - Chapter 30

            “มีเรื่องต้องไปทำมิใช่หรือ เหตุใดถึงยังอยู่ที่นี่” หานกั๋วกงที่เพิ่งเดินออกจากห้องส่วนตัวมาเมื่อครู่เอ่ยถาม            “เรื่องที่ข้าต้องไปทำคือการตรวจบัญชี”            “อ่า...ขออภัยข้าลืมไปว่าโรงเตี๊ยมจิ่วหมิงเป็นของเจ้า”            “...” นัยน์ตาคมของบุรุษที่ยืนอยู่บริเวณชั้นสองมองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินห่างออกไปฉายแววล้ำลึกยากจะหยั่งถึง            “ดูเหมือนเจ้าจะชอบนางมากจริง ๆ” หานกั๋วกงกล่าวก่อนจะถอดหน้ากากที่ถูกสหายบังคับให้ใส่ก่อนที่ผู้ดูแลจะไปเชิญพวกนางมาร่วมโต๊ะ            “...”            “หากพึงใจก็จงรีบเกี้ยวพา มิเช่นนั้นอาจจะมีบุรุษมาแย่งชิงนางไป ข้าว่านางก็น่า

ตึกตัก ๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวกับความใกล้ชิดเกินเหมาะสม ดวงหน้าหวานซับสีระเรื่ออย่างไม่อาจห้ามปรามได้ “ข้าไม่...ไม่เจ็บแล้วเจ้าค่ะ” นางรีบผละออกห่างก่อนจะบอกเสียงตะกุกตะกักเมื่อเขาทำท่าทางคล้ายจะเลื่อนมาเป่าบริเวณจมูกนาง ลมหายใจอุ่นร้อนจากริมฝีปากที่แทบจะแตะลงบนหน้าผากพร้อมนิ้วแกร่งที่ลูบอย่างเบามือทำให้หัวใจนางเต้นรัวแรงไม่หยุด “เจ้ามิใช่อยากปลดทุกข์หรือ เข้าไปเสียสิ” นัยน์ตาของคุณชายรองเซี่ยที่มองผ่านหน้ากากฉายแววพราวระยับดูน่าขนลุกอย่างประหลาด ‘คนผู้นี้ดูไม่น่าไว้ใจยิ่ง’ นางลอบคิดและพยายามมองไปรอบตัวอย่างระมัดระวังจึงได้เห็นว่ายามนี้นางกำลังยืนอยู่หน้าเรือนของใครบางคน รอบกายไม่มีผู้ใดเลย นี่เขาคงไม่ได้คิดจะพานางมาข่มขู่เพื่อไม่ให้รังแกกู้ซินอี้หรอกนะ “เรือนส่วนในเช่นนี้ ไม่เหมาะสมที่จะให้ข้าซึ่งเป็นคนนอกเข้ามาเรือนใครก็ไม่รู้ใครจะกล้าเข้าไปกัน” นางกล่าวเสียงเบาลงในประโยคท้าย “ที่นี่เป็นเรือนของข้าเอง เจ้าอยากปลดทุกข์มิใช่หรือ รีบเข้าไปสิ” “ข้าไม่ปวดแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณที่หวังดีช่วยนำทางเจ้

“ถิงถิงเจ้ามาพอดี” เป็นจางไห่เฉิงกล่าวพลางส่งยิ้มอ่อนโยนให้น้องสาวที่กำลังเดินเข้ามาหา “คารวะพี่ใหญ่เจ้าค่ะ ข้ากู้ซินอี้ ดียิ่งนักที่ได้เจอพี่ชาย” เป็นบุตรสาวเจ้าเมืองรีบเดินตามมาก่อนจะแสดงความเคารพพี่ชายต่างบิดาด้วยความนอบน้อม “ข้ามีน้องสาวเพียงคนเดียว เรียกข้าว่าจางกุนซือหรือคุณชายใหญ่จางเช่นผู้อื่นเถิด” คนเป็นพี่มองบุตรสาวเจ้าเมืองด้วยสายตาเย็นชา ทว่าพอหันกลับมามองน้องสาวใบหน้านั้นแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน สายตาที่มองน้องสาวตัวน้อยฉายแววเอ็นดูชัดเจน “ขออภัยคุณชายใหญ่เจ้าค่ะ เป็นข้าที่ไม่รู้ความ” “พี่ใหญ่ข้าเห็นผลอิงเถาที่ตระกูลเซี่ยนำมาเลี้ยงในวันนี้ แล้วอดคิดถึงเรื่องราวในวันวานไม่ได้ ท่านยังจำได้หรือไม่ เมื่อใดที่ข้าเศร้าท่านมักจะพาข้าไปเก็บผลอิงเถาที่นั่น” นางกล่าวพลางส่งยิ้มให้พี่ชายอย่างมีเลศนัย “ย่อมจำได้ พี่ใหญ่เป็นคนปีน ถิงถิงเป็นคนเก็บ พอกลับจวนก็โดนลงโทษทั้งคู่ที่ลอบออกไปเล่นซนข้างนอกด้วยกัน” จางไห่เฉิงกล่าวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ “คุณชายใหญ่กับพี่สาวสนิทกันจนข้ารู้สึกอิจฉา พวกท่านช่างต่างจา

จางซีถิงขยับกายเล็กน้อยคล้ายรู้สึกอึดอัด นัยน์ตาเมล็ดซิ่งมองตอบโต้บุรุษที่จับจ้องใบหน้าตนไม่วางตา หากเขาไม่ออกมาขวางรถม้าของนางเพื่อขออาศัยเข้าเมือง นางก็คงจะแสร้งไม่เห็นและไม่สนใจรถม้าคันที่จอดเสียอยู่ “เมื่อครู่เจ้าคงไม่ได้คิดจะเมินเฉยไม่สนใจรถม้าตระกูลเซี่ยที่จอดเสียอยู่ใช่หรือไม่” “กลางป่าเช่นนี้ข้าย่อมต้องคำนึงถึงความปลอดภัยไว้ก่อน และท่านก็ไม่ควรออกมาขวางรถม้าผู้อื่นเช่นนี้มันอันตรายเจ้าค่ะ” “หากข้าไม่ออกมาขวางรถม้าเจ้า ข้าหรือจะได้รับความช่วยเหลือจากเจ้า” วาจาที่แฝงการตำหนิของเขาทำให้นางยกแขนขึ้นกอดอกแล้วมองเขานิ่ง “...” “เจ้าไปที่ใดมาหรือ เหตุใดถึงออกมาเพียงลำพัง สาวใช้ก็ไม่พามาด้วย” “คุณชายรองเซี่ย เรามิใช่ว่าเคยตกลงกันแล้วหรือเจ้าคะ ว่าถึงเมืองหลวงเมื่อใด เราทั้งสองจะกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้า แล้วเหตุใดท่านถึงได้มาปรากฏตัวตรงหน้าข้าอยู่ร่ำไป” หรือแท้จริงมีแผนการใดแอบแฝงอยู่ พรึ่บ! สิ้นเสียงกล่าวของนาง เขาเคลื่อนกายอย่างรวดเร็วทำให้ตอนนี้เขาอยู่ตรงหน้านางในระยะประชิด มือใ

             “มิเป็นไรเจ้าค่ะ น้ำแกงถ้วยนี้ข้าตั้งใจต้มมาให้ท่าน ประเดี๋ยวข้าค่อยกลับไปต้มใหม่ก็ได้เจ้าค่ะ” กู้ซินอี้ยกมือมาดันถ้วยน้ำแกงเอาไว้            “จะต้มใหม่ด้วยเหตุใดกันเล่า มิใช่ว่าต้องใช้เวลานานหรือ ข้าร่างกายแข็งแรงอยู่แล้ว เจ้าก็รับน้ำแกงบำรุงถ้วยนี้ไปกินเถิด”            “มิเป็นไรจริง ๆ เจ้าค่ะ ข้าตั้งใจมอบให้ท่านแล้วข้าไม่รับคืนเจ้าค่ะ”            “แต่คนที่ควรจะกินน้ำแกงบำรุงควรเป็นเจ้ามากกว่า หรือว่าที่เจ้าไม่ยอมรับน้ำแกงถ้วยนี้ไปกินเพราะน้ำแกงถ้วยนี้มีปัญหา”            “มิได้เจ้าค่ะ” คุณหนูกู้ตอบกลับ            “หากไม่มีปัญหาเช่นนั้นก็รับไปกินเสียสิ” นางยื่นถ้วยน้ำแกงไปตรงหน้าอีกครั้ง     &n