All Chapters of ไม่ได้ตั้งใจทำให้ท่านคลั่งรัก: Chapter 11 - Chapter 20

3 น้องสาวต่างบิดาผู้อ่อนหวาน ที่แท้การเป็นคุณหนูมีคนมาปรนนิบัติเอาใจมันช่างแสนสุขสบายเช่นนี้ ถูกบิดามองเป็นสมบัติล้ำค่า พี่ชายเอาอกเอาใจอยากได้สิ่งใด เขาก็รีบสรรหามาให้โดยไม่โต้แย้ง ชีวิตเช่นนี้ใครจะอยากเสียไปเล่า “คุณหนู บ่าวได้ยินว่าคุณชายเซี่ยและหานกั๋วกงซื่อจื่อนำคนขึ้นเขาเข้าป่าบุกทลายค่ายโจร ทั้งจับเป็นและจับตายเจ้าค่ะ” ผิงฟางที่เพิ่งกลับมาจากไปซื้อขนมให้นางบอกกล่าวด้วยสีหน้าตื่นตกใจ หลังจากออกจากป่าในวันนั้นนางก็เอาแต่กินและนอนไม่ทำสิ่งใดหรือออกไปที่ใด หากอยากกินสิ่งใดก็เพียงสั่งสาวใช้ให้ออกไปซื้อมา “ก็ดีแล้ว คนที่เดินทางเข้าออกเมืองหลวงจะได้ปลอดภัย” “คุณชายรองเซี่ยและหานกั๋วกงซื่อจื่อช่างเก่งกาจสมเป็นบุรุษที่เหล่าคุณหนูในเมืองหลวงชื่นชอบนะเจ้าคะ” “อืม...ประเดี๋ยวนะ เจ้าบอกคุณชายรองเซี่ยกับหานกั๋วกงซื่อจื่อหรือที่ไปทลายค่ายโจร” “เจ้าค่ะ”

            “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขออภัยพี่สาวที่ข้าไม่รู้ความ”            “มิเป็นไร เอาเถิดเดินทางมาไกล เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถิด”            “ท่านไม่ไปกับข้าหรือเจ้าคะ ข้าอยากให้ท่านไปด้วย” กล่าวจบก็มองนางด้วยท่าทางใสซื่อแตกต่างจากวาจาที่บีบบังคับผู้คนให้ตามใจ            “หลายวันก่อนข้าทำเรื่องไม่เหมาะสม ถูกบิดาลงโทษให้คัดตำรามารยาทสตรี ข้าต้องรีบกลับไปคัดต่อ แต่หากเจ้าอยากจะช่วยข้าคัด...”            “หากข้าช่วยท่าน ท่านลุงคงต้องต่อว่าเป็นแน่ใช่ไหมเจ้าค่ะท่านลุง”            “อืม” เจ้ากรมขุนนางตอบรับด้วยสีหน้าเรียบเฉยทั้งที่ในใจรู้สึกงุนงง บิดาที่รักบุตรสาวดุจไข่มุกกลางฝ่ามือเช่นเขาน่ะหรือจะหักใจลงโทษนางได้     &nb

                                                                                   4                                                                        พบเจอกันอีกครั้ง             เพราะจางไห่เฉิงเป็นกุนซือข้างกายของแม่ทัพเซี่ย ตระกูลจางจึงได้รับเทียบเชิญเข้าร่วมงานภายในของตำหนักของเซี่ยชินอ๋องซึ่งมีแต่ครอบครัวของเหล่าทหารและขุนนางระดับสูงเข้าร่วมเพียงเท่านั้นและแน่นอนว่าคนที่ไม่จำเป็นต้องรอใครเชิญเช่นกู้ซินอี้ ย่อมต้องขอติดสอยห้อยตามไป   &n

            พอออกจากร้านขายผ้าแล้วนางก็แวะไปที่ร้านเครื่องประดับเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยของเครื่องประดับที่ให้ผิงฟางนำแบบร่างมาส่งให้กับร้าน            เพราะเกิดเรื่องที่ร้านผ้าก่อนหน้านี้ กู้ซินอี้จึงสงบเสงี่ยมและว่าง่ายไม่โต้แย้งหรือเอ่ยวาจาใดให้มากความ แม้ในแววตาคู่นั้นจะมีประกายปรารถนาอยากได้พาดผ่านอยู่หลายครั้งก็ตาม            “พี่สาว นี่ก็ยามอู่ (11.00-12.59) แล้ว เราแวะไปหาอะไรกินที่โรงเตี๊ยมก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ ตั้งแต่มาเยือนเมืองหลวง ข้ายังไม่เคยนั่งกินอาหารในโรงเตี๊ยมเลยสักครั้ง ได้ยินท่านแม่เคยเล่าให้ฟังว่าอาหารในโรงเตี๊ยมที่เมืองหลวงนั้นเลิศรสยิ่ง” คุณหนูกู้กล่าวด้วยรอยยิ้มสดใสราวกับว่าไม่มีเรื่องขุ่นข้องหมองใจใดก่อนหน้านี้            แต่ทว่าเมื่อเดินไปถึงโรงเตี๊ยมที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแคว้นกลับพบว่าโต๊ะเต็มเนื่องจากวันนี้เถ้าแก่เจ้าขอ

            “มิเป็นไรเจ้าค่ะ เรื่องนี้ผู้คนรู้กันทั่วแคว้น ต่อให้ข้าไม่อยากได้ยินแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงนี้ได้”            “พี่เฉิงเคอท่านกล่าวเกินไปแล้ว เรื่องความรักไม่มีใครถูกใครผิดหรอกเจ้าค่ะ” กล่าวจบก็หันไปส่งยิ้มให้คุณชายเซี่ยที่นั่งอยู่เงียบ ๆ            “เรียกข้าว่าหานกั๋วกงเถิดคุณหนูกู้ แล้วนางอาศัยอยู่ที่จวนเจ้าหรือ” หานเฉิงเคอกล่าวกับสตรีจากต่างเมืองเสร็จก็เอนตัวเข้าไปใกล้ก่อนจะยกมือป้องปากกระซิบกับนาง            “เจ้าค่ะ นางยืนยันที่จะขออาศัยที่จวนตระกูลจาง”            “เจ้ากรมขุนนางจางช่างใจกว้าง โอ๊ย!” กั๋วกงหนุ่มตอบกลับก่อนจะต้องร้องเสียงหลง เพราะถูกใครบางคนเอื้อมมือมาหยิกต้นขา            “มีอันใดหรือเจ้าคะ”