บททั้งหมดของ ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: บทที่ 131 - บทที่ 140

“ไม่นะ…” ลั่วอวี่เฉิงเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น รีบพุ่งเข้าไปหาเวินถิงเยี่ยน “อาเยี่ยน ไม่ใช่นายนะ จะเป็นนายได้ยังไง？ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง…”พูดจบเธอหันไปบอกตำรวจทั้งน้ำตา “คุณตำรวจคะ ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่ความผิดของอาเยี่ยน เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย ฉันเองค่ะ！เสียงในคลิปนั่นเป็นเสียงของฉันเอง！ฉันทนไม่ได้ที่ผู้หญิงคนนี้ปฏิบัติกับอาเยี่ยนไม่ดี เธอคิดร้ายกับพวกเราทุกคน ฉันเลยอยากจะสั่งสอนเธอ เพราะอย่างนั้น ตอนเธอเข้ามาที่บริษัทเลยสั่งให้พนักงานต้อนรับกันตัวเธอไว้ไม่ให้ขึ้นมาด้านบน แล้วพอเห็นว่าเธอจะแจ้งตำรวจ เลยบอกให้เลขาลู่ลงไปรับแล้วพาเธอไปห้องประชุม ตั้งใจจะเสิร์ฟน้ำมะนาวผสมมะม่วงทำให้เธอขายหน้า…”ลั่วอวี่เฉิงยังพูดไม่ทันจบ อาเหวินก็แทรกขึ้นมาทันที “เรื่องนี้ผมก็มีส่วนครับ ผมเป็นคนบอกให้เลขาลู่พาเธอไปที่ห้องประชุม เพราะผมตัดสายไฟในห้องนั้นไว้เอง แม้แต่สายไฟสปริงเกอร์ดับเพลิงผมก็ตัดเอง เพราะแค่อยากขู่ให้เธอตกใจ เรื่องทั้งหมดผมเป็นคนจัดการเอง เฉิงเฉิงเธอเป็นผู้หญิงจะเข้าใจเรื่องทางเดินสายไฟได้ยังไง”จากนั้น อาซินรีบเอ่ยเสริม “ผมเองผมเอง！ผมเป็นคนสั่งห้ามไม่ให้เจ้าหน้าที่เข้าไปช่วยเหลือเจ

เธอเลื่อนฟีดโทรศัพท์ไปเจอโพสต์ของเว่ยอันกับแฟนหนุ่มคู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่ง กำลังร่วมกันสร้างอนาคตของพวกเขา ในทุกตัวอักษรเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและพลังของวัยรุ่น ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอกับเวินถิงเยี่ยนไม่เคยมีร่วมกันเลยบังเอิญจริง ๆ แฟนหนุ่มของเว่ยอันเรียนสายไอทีดังนั้น เจี่ยนจือจึงติดต่อเว่ยอัน ให้ช่วยติดต่อแฟนหนุ่มของเธอว่ายินดีจะช่วยเหลือเธอไหม แน่นอนว่าเธอจะให้ค่าตอบแทนอย่างงามเว่ยอันตกลงทันทีโดยไม่ลังเล ไม่ใช่เพราะอะไร นอกเสียจากเธอไม่สบอารมณ์กับเหตุการณ์ระหว่างเวินถิงเยี่ยนกับลั่วอวี่เฉิงที่ร้านขายของมือสองจริง ๆ ความจริงเจี่ยนจือก็รู้สึกเกรงใจอยู่ไม่น้อย เพราะปัญหาเรื่องขา จะใช้ใครก็ไม่มี แถมเรื่องนี้ก็มีความเสี่ยงอยู่ แต่เธอก็คิดแบบเดียวกับเวินถิงเยี่ยน ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา เธอก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องแฟนหนุ่มของเว่ยอัน และรับผิดชอบเองทั้งหมดแถมเธอเตรียมวิธีที่จะทำให้แฟนหนุ่มของเว่ยอันพ้นผิดไว้แล้วด้วย ฝ่ายนั้นเองก็รับปากว่าจะติดต่อเธออย่างระมัดระวังที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการส่งวิดีโอจากกล้องวงจรปิดหรือข้อมูลอื่น ๆไม่ว่ายังไง การเผชิญหน้ากับเวินถิงเยี่ยนครั้งนี้ เธอไม่ก

สีหน้าของเวินถิงเยี่ยนเปลี่ยนไปทันที “เธอหมายความว่าไง？”“ฉันจะฆ่าเชื้อโรคหน่อยไง เคยบอกแล้วนี่ ว่ามือนายมันสกปรก” เจี่ยนจือฉีดแอลกอฮอล์เสร็จ ก็วางขวดลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเรียบเฉย“เธอ…” เวินถิงเยี่ยนถูกเธอยั่วโมโหอีกครั้งเจี่ยนจือวางขวดแอลกอฮอล์ลง ก่อนจะพลิกตัวนอนหันหลังให้เขาผ้าปูเตียงที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ชวนผ่อนคลาย ส่วนเวินถิงเยี่ยนจะเป็นยังไงเธอไม่ได้สนใจผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงของเวินถิงเยี่ยนดังขึ้นจากด้านหลัง “เจี่ยนจือ ฉันมีเรื่องจะถามเธอ”เธอหลับตาลง ไม่มีการตอบรับ“เธอไปเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมาได้ยังไง？”เหอะ เธอรู้อยู่แล้ว การที่เขากลับบ้านมาเวลานี้มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ และแน่นอนว่าเธอไม่คิดจะบอก จึงยังคงใช้ความเงียบตอบคำถามเขา“เจี่ยนจือ ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเธอจะทำได้ขนาดนี้ ใครสอนเธอ？เจี่ยงซื่อฝานเหรอ？” เมื่อพูดถึงชื่อเจี่ยงซื่อฝาน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ“ไม่ใช่” ครั้งนี้เธอจำต้องตอบ เพื่อไม่ให้เขาใส่ร้ายเจี่ยงซื่อฝาน“ถ้างั้นใคร？บอกฉันมา”ดูท่าว่าคืนนี้ ถ้าไม่ได้คำตอบ เขาคงไม่ยอมเลิกราแน่！เจี่ยนจือเลือกตอบไปตามตรง “นายอย่าเสี

ถึงเวลาต้องจบเรื่องนี้สักที！เวินถิงเยี่ยนนิ่งงันไป“เจี่ยนจือ？” ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว ราวกับกำลังประเมินว่าเธอพูดจริงหรือไม่เจี่ยนจือยกยิ้มบาง ๆ “ดึกแล้ว ฉันจะนอนแล้วล่ะ” กลับไปหาแสงสว่างของนายเถอะ“เจี่ยนจือ เดี๋ยวค่อยนอนสิ” เขายังไม่ยอมแพ้ตอนนี้เจี่ยนจือหันหลังหนีเขาแล้ว แต่เขายังคงพูดต่อ“เจี่ยนจือ เรารู้จักกันมาสิบสองปี อย่างน้อยในสิบสองปีนี้ เราก็เคยมีช่วงเวลาดี ๆ อยู่…ยอมถอนคดีให้ได้ไหม？”น้ำเสียงของเขาแทบจะเป็นการวิงวอนคนที่หยิ่งทะนงอย่างเขากลับยอมลดศักดิ์ศรีตัวเองเพื่อลั่วอวี่เฉิง ถึงขั้นหยิบเอาความสัมพันธ์สิบสองปีของพวกเขามาเป็นข้อแลกเปลี่ยนต่อให้บอกว่าปล่อยวางได้แล้ว ในใจของเจี่ยนจือก็ยังอดขมขื่นไม่ได้ “เวินถิงเยี่ยน นี่นายกำลังจะต่อรองกับฉันเหรอ？ถ้าครั้งนี้ฉันตกลง สิบสองปีของเราถือว่าไม่มีอะไรติดค้างกันอีกแบบนี้ใช่ไหม？”เวินถิงเยี่ยนไม่พูดอะไรอยู่นานความเงียบจึงค่อย ๆ กลืนกินค่ำคืนนี้ไปเพราะร่างกายเหนื่อยล้า เจี่ยนจือจึงง่วงนอนเร็วกว่าปกติ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรต่อ เธอก็ไม่สนใจ เปลือกตาค่อย ๆ หนักอึ้ง ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา ส่วนเวินถิงเย

หากจะพูดถึงบุญคุณหรือความแค้นใด ๆ มันก็เป็นเรื่องระหว่างเธอกับเวินถิงเยี่ยนมาโดยตลอดแต่ลั่วอวี่เฉิงไม่ใช่แค่แผลงฤทธิ์ใส่เธอ ยังถึงขั้นคิดเอาชีวิตเธอด้วยลั่วอวี่เฉิงจ้องโทรศัพท์ของเจี่ยนจือเขม็ง กลัวว่าเจี่ยนจือจะแอบอัดเสียงอย่างที่ขู่ไว้จริง ๆ “ลบคลิปเสียงออกเดี๋ยวนี้นะ！”เจี่ยนจือเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋า ต่อให้จะอัดหรือไม่ได้อัดไว้เธอก็ไม่คิดจะเอาให้ลั่วอวี่เฉิงดูลั่วอวี่เฉิงเห็นแบบนั้นก็เริ่มร้อนใจ อาศัยว่าตัวเองร่างกายแข็งแรงกว่า คิดว่าเจี่ยนจือที่ขาไม่ดีจะเอาชนะเธอได้ยังไง？จึงปรี่ตัวเข้าไปแย่งทันทีแน่นอนว่าเจี่ยนจือไม่ยอม ป้าเฉินเห็นท่าไม่ดี กลัวคุณผู้หญิงจะเสียเปรียบ รีบเข้ามาช่วยทันทีจังหวะนั้นเอง เสียงปลดล็อกประตูก็ดังขึ้นครั้งนี้ เวินถิงเยี่ยนกลับมาจริง ๆทันทีที่เขาผลักประตูเข้ามา ลั่วอวี่เฉิงก็ล้มลงกับพื้น เงยหน้ามองเขาด้วยน้ำตาคลอ “อาเยี่ยน…”และคนที่มากับเวินถิงเยี่ยน ยังมีพนักงานรักษาความปลอดภัยของโครงการด้วยเป็นเจี่ยนจือที่แอบส่งสัญญาณให้ป้าเฉินติดต่อทางโครงการไว้ก่อน เพราะคาดว่าลั่วอวี่เฉิงต้องก่อเรื่อง เพียงแต่ไม่คิดว่าเวินถิงเยี่ยนจะกลับมาพอดีลั่วอวี