บททั้งหมดของ ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: บทที่ 121 - บทที่ 130

เจี่ยนจือที่เห็นเขาโพสต์รูปในโมเมนต์วีแชทเมื่อคืนนี้แล้วก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “สามีของฉัน? คนที่ใช้ทั้งชีวิตเพื่ออุทิศให้กับผู้หญิงคนอื่นน่ะเหรอคือสามีของฉัน? เวินถิงเยี่ยน อย่ามาตลกนักเลย”เรื่องนี้มันดูน่าตลกจริง ๆ !เธอขำจนไม่รู้สึกเศร้าอีกต่อไปแล้วเวินถิงเยี่ยนหันกระจกมาทางเธอ “ดูสภาพตัวเองในตอนนี้สิ”เจี่ยนจือมองตัวเองในกระจก เพราะเมื่อกี้นี้เธอทำกายภาพหนักมาก ผมของเธอเปียกชุ่ม ใบหน้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เสื้อผ้าก็เปียกโชก สภาพอเนจอนาถจริง ๆ แม้กระทั่งตอนนี้ริมฝีปากของเธอก็ยังสั่นระริก มือทั้งสองข้างสั่นเทาแต่เธอกลับไม่รู้สึกว่ามันมีอะไรที่ไม่ดีนี่คือเครื่องพิสูจน์ความพยายามของเธอ “สภาพของฉันมันเป็นยังไงงั้นเหรอ?” เธอลูบใบหน้าแดงก่ำที่ดูแข็งแรงและสุขภาพดีของตัวเอง เธอรู้สึกพึงพอใจกับตัวเองในตอนนี้มาก “เจี่ยนจือ เธอไม่จำเป็นต้อง…” เวินถิงเยี่ยนถอนหายใจออกมา “ฉันรู้ว่าเธอกำลังโมโห เฉิงเฉิงกลับมาแล้ว เขาสวยกว่าเธอ แข็งแรงกว่าเธอ มีความสามารถมากกว่าเธอ ดังนั้นเธอก็เลยรู้สึกไม่สบายใจ และพยายามจะเอาชนะเขา”เจี่ยนจือ ‘ในสมองของนายมีหลุมดำอยู่เหรอ???’“เจี่ยนจ

ทันใดนั้นเจี่ยนจือก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธออยากจะถามเวินถิงเยี่ยนว่า ‘ตอนที่อยู่ในห้องกายภาพบำบัดเมื่อครู่นี้ ที่เขาไม่ยอมให้เธอทำกายภาพบำบัดต่อ เป็นเพราะเขาเห็นเธอเจ็บตัวหรือต้องการคุยกับเธอเรื่องปล่อยตัวลั่วอวี่เฉิงกันแน่?’แต่เธอไม่ได้ถามออกไป เพราะคำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว มันจะต้องเป็นอย่างหลังแน่นอน! ดูสิจนถึงตอนนี้ เขายังไม่ได้ถามเธอเลยว่าเธอยังเจ็บอยู่หรือเปล่า? และคำตอบนี้ได้รับการยืนยันเมื่อเธอมาถึงสถานีตำรวจทันทีที่เขาลงจากรถ เขาก็รีบวิ่งเข้าไปในสถานีตำรวจ เขาไม่สนใจเธอด้วยซ้ำว่าเธอจะมีแรงเดินหรือขาเธอจะเจ็บหรือเปล่า…ตอนที่เจี่ยนจือลงจากรถก็มีคนโทรเข้ามา เธอยืนคุยโทรศัพท์อยู่ที่หน้ารถ เวินถิงเยี่ยนเดินห่างออกไปไกลแล้ว แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างเขาจึงหันกลับมามองหาเจี่ยนจือ แต่เขาก็ไม่ได้รอเธอ ก่อนเดินเข้าไปด้านในทันทีเดิมทีเจี่ยนจือก็ไม่ได้คิดว่าเวินถิงเยี่ยนจะเข้าข้างเธอ หลังจากที่เธอคุยโทรศัพท์เสร็จแล้ว เธอก็เดินเข้าไปในสถานีตำรวจอย่างเชื่องช้า เธอคิดไม่ถึงเลยว่าลั่วอวี่เฉิงก็อยู่ที่นี่ด้วย นอกจากนี้ยังมีอาเหวินและอาซิน ส่วนเวินถิงเยี่ยนกำลังยืนคุยอยู่กับตำรวจ

สายตาของเวินถิงเยี่ยนเต็มไปด้วยความผิดหวัง เขามองไปทางเจี่ยนจือ “ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะจิตใจคับแคบแบบนี้! เจี่ยนจือ ฉันสามารถอดทนกับความขี้หึงของเธอได้ อย่างน้อยนั่นก็เพราะรัก แต่ฉันทนความใจร้ายใจดำของเธอไม่ได้จริง ๆ เพราะความขี้หึงของเธอ ทำให้เธอต้องใส่ร้ายและโกหกคนอื่น! เธอที่เป็นแบบนี้มันน่ากลัวมากจริง ๆ !” ในที่สุดเวินถิงเยี่ยนก็พูดออกมา ซึ่งนั่นนับว่าเป็นบทสรุปความคิดของคนเหล่านั้น และเป็นการมอบความยุติธรรมให้กับพวกเขา เพราะเสี่ยวเฉิงเฉิงถือว่าเป็นนางฟ้าที่บริสุทธิ์ผุดผ่องในใจของพวกเขา เธอถูกเจี่ยนจือใส่ร้ายอย่างน่าสงสาร เจี่ยนจือเป็นผู้หญิงขี้หึง เธอต้องการทำทุกวิถีทางเพื่อขับไล่นางฟ้าที่แสนดีอย่างเสี่ยวเฉิงเฉิงเจี่ยนจือไร้เรี่ยวแรงแล้วจริง ๆ เธอต้องทำยังไงถึงจะอธิบายให้คนเหล่านี้เข้าใจว่าเธอไม่ได้อิจฉาลั่วอวี่เฉิงเลย?“เจี่ยนจือ!” ตำรวจเรียกเธอ อาเหวินและคนอื่น ๆ ส่งเสียงโวกเวกอยู่นาน แต่เจี่ยนจือยังไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำแล้วเธอจะคุยกับคนเหล่านี้ไปทำไม?ให้ไปทะเลาะด้วยงั้นเหรอ? คนเหล่านี้ยังติดอยู่ในวังวน ‘อยู่ร่วมกันไม่ได้’ อย่างไม่รู้จบสิ้นหรือต้องพูดด้วยเหตุผล? คน

หนาของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา เธอแสร้งทำเป็นไม่เห็นคนเหล่านั้น ก่อนพูดยืนยันเสียงหนักแน่นว่า “ฉันมีหลักฐานว่าพวกเขากำลังโกหก!”เสียงเซ็งแซ่ที่อยู่ด้านหลังก็เงียบลงทันที เจี่ยนจือหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้ว เปิดเสียงที่บันทึกเอาไว้ “อาเยี่ยน… ไม่แจ้งความได้ไหม…”“เฉิงเฉิง หรือว่าจะเป็นฝีมือของเธอจริง ๆ ?”“อาเยี่ยน ขอโทษนะ ฉันแค่อยากจะแกล้งเจี่ยนจือเล่น”……….“ไม่ใช่นะ อาเยี่ยน นายฟังฉันก่อน ฉันไม่ได้อยากจะฆ่าเจี่ยนจือให้ตาย ฉันแค่อยากจะระบายอารมณ์แทนอาเหวินและอาซินเท่านั้น ทำให้เธอต้องอับอายขายหน้าในบริษัท ดังนั้นก็เลยให้เลขาลู่ยกน้ำมะม่วงไปให้เธอดื่ม…”……….บทสนทนาเหล่านั้นเกิดขึ้นในห้องพักภายในโรงพยาบาลที่เจี่ยนจือถูกส่งตัวไปรักษา“ลั่วอวี่เฉิงพูดออกมาด้วยตัวเองว่าเธอเป็นคนสั่งให้เลขาลู่เอาน้ำมะม่วงมาเสิร์ฟให้ฉัน!” เจี่ยนจือพูดขึ้นเสียงดังลั่น“เธอ…คาดไม่ถึงว่าเธอจะอัดเสียง!” ใบหน้าของลั่วอวี่เฉิงซีดเผือดทันที อาเยี่ยนและอาเหวินทั้งตกใจและโกรธ “เธอยังไม่ได้ส่งคลิปเสียงนี้ให้ตำรวจเหรอ?”ใช่ เธอยังไม่ได้เอาให้ตำรวจ ในตอนนั้นเธอทั้งโมโหและตื่นตระหนก ดังนั้นจึงมองข้ามเรื่องนี้ไ

“อาเยี่ยน! เห็นไหมล่ะว่านายเลี้ยงงูพิษเอาไว้!” อาเหวินตะโกนขึ้นด้วยความโมโหเวินถิงเยี่ยนลูบรอยเล็บบนใบหน้าของตัวเองแล้วรู้สึกแสบขึ้นมา เขาขมวดคิ้วแล้วสาวเท้าขึ้นมาด้านหน้า “อย่าออกนอกเรื่อง เจี่ยนจือ เธอต้องการอะไรกันแน่?”“ใช่แล้ว เจี่ยนจือ…” ลั่วอวี่เฉิงขยับตัวเข้าใกล้อีกครั้ง “เจี่ยนจือ เมื่อกี้นี้อาซินก็บอกแล้วว่าคลิปกล้องวงจรปิดเหล่านี้ไม่สามารถใช้เป็นหลักฐานในชั้นศาลได้ ทำไมเธอต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย แบบนี้มันไม่เป็นผลดีกับบริษัทเลย เธอต้องการอะไรก็พูดตรงมาตรง ๆ เลยดีกว่า”เจี่ยนจือหัวเราะ “คลิปนี้จะเป็นหลักฐานในชั้นศาลได้หรือเปล่านั่นก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ และมันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น แต่ที่สำคัญก็คือเนื้อหาในคลิปนี้เป็นความจริง ข้อเท็จจริงเหล่านี้สามารถเปลี่ยนแปลงคำตัดสินของผู้คนได้! ต่อให้ศาลจะไม่ยอมรับหลักฐานชิ้นนี้ แต่ชาวเน็ตจะไม่เชื่ออย่างนั้นเหรอ? อย่างมากฉันก็แค่โพสต์ลงไปในอินเตอร์เน็ต ให้ประชาชนเป็นคนตัดสิน ถ้าพวกเขาได้เห็นว่าประธานเวินกับเพื่อนของตัวเองวางแผนลงมือเผาภรรยาของตนเองเพื่อเมียน้อย! พวกนายคิดว่าคลิปวิดีโอนี้จะเป็นหลักฐานได้หรือเปล่า!”“เธอบ้าไปแ