All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 111 - Chapter 120

510 Chapters

บทที่ 111

“ใช่ค่ะ หนูรู้ว่ามีอยู่แต่ว่ายังไม่เคยลองใช้จริงเลย เดี๋ยวหนูซื้อมาแล้วเราลองใช้กันนะคะ” เธอเอ่ยอย่างกระตือรือร้น “อีกอย่าง วันไหนหนูพาคุณย่าไปเที่ยว เราจะได้เที่ยวนานแค่ไหนก็ได้ ไม่ต้องกังวลเรื่องต้นไม้ด้วย แล้วก็ไม่ต้องรบกวนเพื่อนบ้านด้วย”“แต่ว่า…” คุณย่าทำสีหน้าลังเล “หลานไม่ได้จะไปแล้วเหรอ?แล้วเรื่องวิลล่านั่น…”เจี่ยนจือยกยิ้มบาง ๆ “คุณย่าคะ ไม่ว่ายังไงคุณย่าก็ต้องไปอยู่กับหนูสิคะ”ไม่ว่าจะที่ไหน ขอแค่เธอตั้งหลักได้ก็จะรับคุณย่าไปอยู่ด้วยกันคุณย่ายิ้มพลางยกมือลูบหัวเธอเบา ๆ ตอนเด็กเจี่ยนจือสุขภาพไม่แข็งแรงเท่าไหร่ แถมเพราะลูกสาว พ่อแม่เลยไม่ได้ใส่ใจเธอเท่าไหร่นัก พวกเขารักและเอาใจลูกชายคนเล็กมากกว่าดังนั้นเวลาป่วย จึงมีแต่คุณย่าที่คอยดูแล จะบอกว่าเจี่ยนจือเติบโตมาได้เพราะคุณย่าก็ไม่เกินจริงแต่เธอรู้ว่าชีวิตแต่งงานของคุณย่าเองก็ไม่มีความสุข คุณปู่ปฏิบัติกับคุณย่าไม่ดีแถมยังลำเอียงรักลูกชายมากกว่า ซึ่งก็คือพ่อของเจี่ยนจือเอง เจี่ยนจือยังมีป้าคนหนึ่งเป็นพี่สาวของพ่อ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณย่าพยายามสุดชีวิตทั้งส่งเสียให้เรียน ทั้งสนับสนุนให้ป้าออกไปใช้ชีวิตข้างนอก ตอนนี้ป้าคงกลา
Read more

บทที่ 112

เขาพาลั่วอวี่เฉิงมาหาหมอจริง ๆ ด้วย งั้นหลังจากนี้คงจะไม่บังคับให้เธอมีลูกกับเขาแล้วใช่ไหม?พยาบาลพาพวกเขาไปรับยา เพราะว่าเป็นยาจีนพยาบาลจึงถามเขาว่าจะให้ทางโรงพยาบาลต้มให้หรือกลับไปต้มเองที่บ้าน เวิงถิงเยี่ยนเลือกเแบบให้โรงพยาบาลต้มให้ ยาที่ต้มเสร็จแล้วจะมารับเองหรือจะใช้บริการขนส่งก็ได้ เวินถิงเยี่ยนตัดสินใจเลือกแบบใช้บริการขนส่ง จากนั้นเขากรอกที่อยู่บริษัทตัวเองลงไป เดิมทีเจี่ยนจือไม่รู้หรอกว่าเขาให้ไปส่งที่ไหน เธออยู่ตั้งไกลจะมองเห็นได้ยังไง?แต่ที่รู้เพราะลั่วอวี่เฉิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ทำไมใส่ที่อยู่บริษัทล่ะ?”เขาวางปากกาลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ยังไงก็ต้องส่งที่บริษัท เขียนเบอร์ติดต่อของฉันไว้ ฉันจะเซ็นรับเอง ฉันจะคอยดูเธอดื่มยาด้วย อย่าคิดว่าไม่รู้นะถ้าปล่อยให้เธอเอายาไปดื่มเองแล้วจะทำเป็นไม่กินน่ะ”ลั่วอวี่เฉิงเบะปากนิด ๆ อย่างออดอ้อนช่างเป็นประธานจอมเผด็จการจริง ๆ !ประธานจอมเผด็จการถึงกับเซ็นรับพัสดุเอง…เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่งที่อากาศเปลี่ยนกะทันหัน เธอเป็นห่วงว่าเขาจะไม่มีเสื้อกันหนาวใส่เลยอยากเอาไปให้ แต่ว่าก็ไม่กล้าไปที่บริษัทเขา แถมวันนั้นป้าเฉินก
Read more

บทที่ 113

เธอเพิ่งกดรับสาย ปลายสายก็แผดเสียงใส่เธอทันที “เจี่ยนจือ เธอแจ้งความเหรอ?ทำไมต้องแจ้งความด้วย?”ตำรวจไปหาพวกเขาสักทีสินะ?อีกฝ่ายเดือดดาลแทบระเบิด แต่เจี่ยนจือกลับรู้สึกนิ่งสงบอย่างประหลาด“คุณเจี่ยนจือ ถึงคิวแล้วค่ะ” พยาบาลเดินออกมาเรียกเธอเธอยิ้มบาง ๆ ก่อนกดวางสาย “ค่ะ ขอบคุณนะคะ”ทันทีที่กดวางสาย โทรศัพท์ในมือก็สั่นขึ้นมาอีก เจี่ยนจือไม่ได้กดรับเดินเข้าไปในห้องตรวจทันทีระหว่างการรักษา โทรศัพท์ของเธอสั่นอยู่นานมาก“โทรศัพท์คุณหรือเปล่า?จะรับไหม?” หมอฟู่เอ่ยถามเธอส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ต้องสนใจหรอกค่ะ น่าจะเป็นสายรบกวน”ก็สายรบกวนจริง ๆ นั่นแหละสายรบกวนดังอยู่อีกพักใหญ่ พอไม่มีคนรับสุดท้ายก็เงียบไปเองหลังการรักษาเสร็จ หมอฟู่ถอนเข็มออกให้เธอแล้วถามขึ้น “ฝั่งสูตินรีเวช ไปตรวจหรือยัง?”เจี่ยนจือเข้าใจทันที เวินถิงเยี่ยนคงไปถามหมอฟู่เรื่องนั้น หมอฟู่เลยคิดว่าเป็นเธอ ดูท่าว่าวันนี้หมอฟู่คงยังไม่ได้ออกจากห้องตรวจ เลยไม่รู้ว่าใครเป็นคนไข้กันแน่เธอหัวเราะเบา ๆ “ไม่ตรวจแล้วค่ะ”ก็เธอไม่จำเป็นต้องเปิดแผลของตัวเองให้ทุกคนได้เห็นหมอฟู่พยักหน้า “จริง ๆ แล้ว ถ้าพวกคุณสองคนไม่มีป
Read more

บทที่ 114

ตอนนี้กระเป๋าของเจี่ยนจือถูกเก็บไว้ในล็อกเกอร์ เธอจึงไม่มีวันรู้ได้เลยว่าเขายังโทรมาหาเธออีกหรือเปล่า แต่ว่าถึงรู้เธอก็ไม่มีวันรับท่าทางของเขาตอนนี้ดูเสียอาการไปไม่น้อยตั้งแต่ที่เธอรู้จักเขามา ตั้งแต่ที่เขายังอายุสิบห้า มีเพียงสถานการณ์เดียวที่ทำให้เขาเสียอาการแบบนี้ต่อให้ครอบครัวจะเอาเงินฟาดหน้า ต่อให้เขาต้องตัดขาดกับคนในบ้าน เขาก็ยังคงเย็นชาและเรียบเฉย หรือต่อให้วันที่คุณย่าเสียเขาจะเจ็บลึกถึงกระดูกขนาดไหน เขาเพียงแค่พูดกับเธอเบา ๆ ว่าคุณย่าเสียไปแล้วมีแค่ลั่วอวี่เฉิงมีแค่ลั่วอวี่เฉิงที่ทำให้คนอย่างเขาเสียการควบคุม ทำให้เขาเสียศูนย์ห้าปีก่อนตอนที่ลั่วอวี่เฉิงจากไป เขาเหมือนกับร่างไร้วิญญาณ เมามายแทบทุกวันและวันนี้…ห้าปีให้หลัง เมื่อตำรวจไปหาลั่วอวี่เฉิง เขาก็เริ่มเสียการควบคุมอีกครั้ง ราวกับจะทำลายทุกสิ่งที่ขว้างหน้าให้ย่อยยับเธอนั่งอยู่บนพื้น มองเขาเดินเข้ามาหาเธอเงียบ ๆ เขากระชากเธอขึ้นมาจากพื้น เหวี่ยงลงบนเก้าอี้แผ่นหลังบางกระแทกกับพนักเก้าอี้อย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างจนเธอตัวสั่นระริก เธอกัดริมฝีปากแน่นฝืนกดมันลงไป“ทำไมโทรไปไม่รับ?เธอรู้ไหมว่าตำรวจเ
Read more

บทที่ 115

“เจี่ยนจือ!” เวินถิงเยี่ยนตัดบทเธอทันที แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด “เธอไม่เป็นแบบนี้ได้ไหม?เฉิงเฉิงแค่อยากขู่เธอนิดหน่อยเอง คนที่แม้แต่ตอนข้ามถนนยังยอมให้มดเดินก่อน จะไปคิดฆ่าใครได้ยังไง?”เจี่ยนจือไม่อยากพูดอะไรอีก เพราะเรื่องที่ยากที่สุดในโลกคือการพยายามเปลี่ยนความคิดใครสักคน“เวินถิงเยี่ยน” เธอเอ่ย “ฉันรู้ ไม่ว่าฉันจะพูดอะไรก็เปลี่ยนความคิดนายไม่ได้ เหมือนกับที่ไม่ว่านายจะพูดอะไร ก็เปลี่ยนฉันไม่ได้เหมือนกัน ดังนั้นอย่ามาเสียเวลากับฉันตรงนี้เลย ไปอธิบายกับตำรวจเถอะ”“เจี่ยนจือ!” เขาขมวดคิ้วยุ่ง “ต้องทำยังไงเธอถึงจะยอมถอนคดี บอกฉันมาสิ!”“เวินถิงเยี่ยน ถ้างั้นฉันจะบอกให้ชัด ๆ นะว่าฉันไม่มีวันถอนคดี”“ดี…” เขาสบตาเธอพยักหน้ารับเบา ๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยร่องรอยความผิดหวัง “ดี…เจี่ยนจือ ตอนนี้ฉันเพิ่งจะรู้ว่าเธอเป็นคนยังไง คิดไม่ถึงเลยว่าความริษยาจะทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งเปลี่ยนไปจนน่ากลัวได้ขนาดนี้”“น่ากลัวเหรอ?” เจี่ยนจือถึงกับชะงัก ใจของคนเราพอมันได้เอนเอียงไปฝั่งใดฝั่งหนึ่งแล้วถึงกับแยกไม่ออกเลยเหรอว่าถูกหรือผิด?“เวินถิงเยี่ยน นายบอกว่าใครน่ากลัว?ลั่วอวี่เฉิงน่ะเหรอ?”ต่
Read more

บทที่ 116

“พูดแขวะแบบนั้น เธอต้องการจะสื่ออะไรกันแน่” เวินถิงเยี่ยนเดินไปตรงหน้าของเธอ “เฉิงเฉิงมีปัญหาเรื่องการคลอดบุตร ถูกครอบครัวสามีเก่าทำร้าย ทุกข์ทรมานสารพัด ภาวะมีบุตรยากทำให้กลายเป็นปมของเธอ ฉันรู้จักหมอเก่ง ๆ ในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง ฉันจึงพาเธอมารักษา แล้วมันผิดตรงไหน? หรือว่าเธอกำลังหึง?”ใบหน้าของเจี่ยนจือยังคงประดับรอยยิ้ม เธอส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่ ฉันไม่ได้หึง นายเข้าใจผิดแล้ว เวินถิงเยี่ยน ถ้านายอยากจะดูแลเรื่องอาหารการกินหรืออยากจะนวดท้องให้เธอ นั่นคือสิทธิ์ของนาย ฉันจะไม่ไปก้าวก่าย เพียงแต่ตัวฉันเองก็มีสิทธิและเสรีภาพเหมือนกัน ดังนั้นฉันจึงขอร้องนายว่า หลังจากนายนวดให้เธอเสร็จแล้ว นายอย่าเอามือนั้นมาแตะฉัน ฉันรังเกียจ”“เธอพูดว่าอะไรนะ?” เวินถิงเยี่ยนโมโหขึ้นมาแล้ว “เธอพูดมันอีกทีสิ”จะให้พูดอีกครั้งเหรอ ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นก็อย่าหาว่าเธอพูดตรงเกินไปแล้วกัน เธอเงยหน้าขึ้น “ฉันบอกว่ามันสกปรก”“เธอ…ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!” เขาโมโหมาก “เจี่ยนจือ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าเธอคิดว่าจะใช้อุบัติเหตุครั้งนี้ส่งเฉิงเฉิงเข้าคุกหรือไล่เธอออกจากบริษัท ฉันไม่มีทางยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด!
Read more

บทที่ 117

คาดไม่ถึงว่าคนนั้นคือคุณป้า ตั้งแต่เล็กจนโตเจี่ยนจือได้เจอกับคุณป้าแค่ไม่กี่ครั้ง ตั้งแต่จำความได้ ตำแหน่งคุณป้าในครอบครัวนี้ก็เป็นเหมือนแค่ชื่อเรียกเท่านั้นเธอรู้เพียงว่า คุณปู่มักจะบ่นคุณย่าเสมอ ที่คุณย่าส่งลูกสาวคนนี้ออกไปเหมือนเลี้ยงเสียข้าวสุก ผู้หญิงคนอื่นในครอบครัวต่างแต่งงานกับตระกูลดี ๆ นอกจากนี้ยังกลับมาช่วยเหลือครอบครัวมากมาย ทั้งนี้งานแต่งน้องชายก็ยังต้องออกเงินไปตั้งเยอะ เมื่อได้รับอิทธิพลจากคุณปู่ พ่อแม่ของเจี่ยนจือจึงไม่พอใจคุณป้าคนนี้ไปโดยปริยาย พวกเขามักจะพูดว่าคุณป้ามีชีวิตที่ดี แต่ไม่ยอมมาช่วยเหลือครอบครัวถ้าอย่างนั้นสิ่งที่เรียกว่าช่วยเหลือครอบครัว คือการช่วยเหลือน้องชายของเธออย่างนั้นเหรอ?แต่เท่าที่เจี่ยนจือรู้มา ไม่ว่าจะเป็นงานแต่งของพ่อเธอ หรืองานแต่งของคุณปู่ คุณป้าคนนี้ก็กลับมาเสมอ ทั้งยังให้เงินใส่ซองด้วย ตอนที่คุณพ่อของเธอแต่งงาน ญาติฝั่งแม่เธอเรียกเงินสินสอดจำนวนมหาศาล แต่คุณป้าก็เป็นคนออกให้ เธอรู้เรื่องนี้หลังจากที่โตพอจะรู้เรื่องราว และได้ยินจากตอนที่คุณปู่คุณย่าทะเลาะกัน คุณปู่ด่าว่าคุณป้าไม่มีน้ำใจ อีกทั้งยังใช้คำพูดรุนแรงมากมาย คุณย่าโต
Read more

บทที่ 118

“จริงเหรอคะ?” เมื่อคุณป้าได้ยินก็แสดงความยินดีออกมา “จะมาเมื่อไหร่เหรอ? เดี๋ยวป้าจะช่วยจัดการทุกอย่างเอง” “มันยังเร็วเกินไปค่ะ ฉันจะไปประมาณเดือนสิงหาคม”คุณป้าดีใจมากจริง ๆ เธอยิ้มออกมาจนดวงตาเป็นรูปสระอิ “เธอไม่ต้องกลัวนะ มีป้าอยู่นี่ เรื่องค่าใช้จ่ายก็ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวป้าออกให้เอง เยี่ยมไปเลย จือจือ ป้าอยู่ที่ต่างประเทศคนเดียวมาตั้งหลายปี ในที่สุดก็มีญาติมาอยู่ด้วยแล้ว”เธอคุยกับคุณป้านานมาก สุดท้ายก็ต้องวางสายอย่างไม่เต็มใจ ดวงตาของคุณย่ามีน้ำตารื้นขึ้น “จือจือ ชีวิตของป้าเธอลำบากมาก…”แน่นอนว่าเจี่ยนจือรู้ว่าชีวิตของเธอลำบากมาไม่น้อยพ่อของเธอมักบ่นเรื่องที่คุณย่าส่งคุณป้าไปเรียนต่อต่างประเทศ ส่วนเขากลับสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติดด้วยซ้ำ เจี่ยนจือรู้ว่าคุณป้าไปเรียนต่อต่างประเทศด้วยความสามารถของตัวเองล้วน ๆ ก่อนอื่นเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยความสามารถของตัวเอง จากนั้นก็ยื่นขอทุนเต็มจำนวนด้วยความสามารถของตัวเอง ขณะที่อยู่ต่างประเทศเธอก็ต้องทำงานไปเรียนไป คุณย่าเป็นครูสอนเด็กประถม มีลูกชายที่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย แล้วเธอจะไปหาเงินจากไหนมกมายขนาดนั้นคุณย่าอยากจะอบรมสั่งสอนลูกช
Read more

บทที่ 119

อาเหวินก็ยังคอมเมนต์ต่อว่า “พี่เยี่ยน ลูกผู้ชายตัวจริง!”เจี่ยนจือหัวเราะออกมา ทำร้ายภรรยาตัวเองเพื่อปกป้องคนอื่นน่ะเหรอ ลูกผู้ชายตัวจริง?เจี่ยนจือไม่อยากคิดมาก แต่เมื่อเห็นคอมเม้นต์ของอาเหวินเธอก็รู้สึกแสลงตาขึ้นมา ต่อให้จะเป็นการพลั้งมือ แต่เธอก็พิมพ์คอมเมนต์ลงไปอย่างอดไม่ได้ว่า ‘คุณเวิน นายกำลังจับมือใครอยู่น่ะ?’ ทันทีที่เธอพิมพ์คอมเมนต์ ตอนนั้นก็มีคนทักเข้ามาหาเธอทันที จากนั้นก็ส่งภาพแคปหน้าจอ พร้อมกับข้อความจากเพื่อนสมัยม.ปลายที่ชื่อหร่านเฉิน ‘เจี่ยนจือ เธอยังไม่ได้บล็อกฉันนี่นา!’เจี่ยนจือไม่รู้ว่าหร่านเฉินหมายความว่ายังไง แต่ภาพที่เธอส่งมานั้นคือภาพแคปหน้าจอจากโมเมนต์ในวีแชทของเวินถิงเยี่ยน เพียงแต่รูปที่หร่านเฉินส่งมานั้นจะเห็นเพียงข้อความจากเพื่อนสมัยม.ปลาย หร่านเฉินไม่รู้จักอาเหวิน แต่คอมเมนต์ของเจี่ยนจือก็ไม่มี ตอนที่เธอแคปหน้าจอ เธออาจจะยังไม่ทันได้เมนต์ลงไปเจี่ยนจือตอบกลับ ‘ทำไมฉันต้องบล็อกเธอด้วยล่ะ?’หร่านเฉินตอบ ‘ก็เธอขาดการติดต่อไปห้าปี ตั้งแต่เธอแต่งงาน เธอก็ไม่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยงรุ่นอีกเลย ในแชทกลุ่มก็ไม่เคยปรากฏตัว อีกทั้งไม่ติดต่อกับเพื่อนคนไหนเลย’เจี
Read more

บทที่ 120

ถ้ายังไม่ถึงเวลา เขายังไม่อยากกลับบ้าน เขาไม่อยากคุยเรื่องเกี่ยวกับลูก ‘หร่านเฉิน ช่วงนี้เธอเป็นไงบ้าง? สบายดีหรือเปล่า?’เธอเปลี่ยนเรื่องคุย เธอไม่อยากคุยเรื่องที่เกี่ยวกับเวินถิงเยี่ยนอีกต่อไปแล้ว หร่านเฉิน ‘ฉันเหรอ? ช่วงนี้ฉันยุ่งทุกวันแหละ ตอนนี้ฉันทำงานอยู่ที่บริษัทก่อสร้าง ทำงานเหมือนวัวเหมือนควาย เขียนแปลนบ้านทั้งวัน ตอนนี้ฉันกำลังมาทำงานต่างจังหวัด เดี๋ยวจะกลับไปเที่ยวกับเธอนะ’เจี่ยนจือตอบ ‘ได้เลย’หร่านเฉิน ‘เอาล่ะ ฉันไม่คุยกับเธอแล้ว ประธานจะได้มาโกรธที่ฉันมารบกวนเวลาของพวกเธอสองคน ฮ่า ๆ ๆ’เจี่ยนจือ ‘ฝันดีนะ หร่านเฉิน’หร่านเฉินส่งสติ๊กเกอร์ฝันดีกลับมา การได้พูดคุยกับหร่านเฉิน ทำให้เธอรู้สึกสนใจโลกของโมเมนต์ในวีแชทมากขึ้นตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอรู้สึกผิด ไม่มั่นใจในตัวเอง เธอตัดขาดกับโลกภายนอก ถึงขั้นตัดขาดกับทุกคนในโลกออนไลน์ ตอนนี้เธอเริ่มดูกลุ่มของตัวเองในวีแชท จากนั้นก็เปิดดูโมเมนต์ในวีแชทของเพื่อนแต่ละคน ก่อนจะพบว่าทุกคนใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เธอเชื่อว่าทุกคนต่างมีความทุกข์ของตัวเอง ชีวิตของแต่ละคนไม่ได้ราบรื่นเสมอไป แต่ทุกคนก็ยังมุ่งหน้าต่อไป มีเพีย
Read more
PREV
1
...
1011121314
...
51
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status