All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 151 - Chapter 160

“ได้ยินหรือเปล่า? เจี่ยนจือไม่อยากกลับบ้าน!” หลัวฮว่าชุนผลักไหล่ของเวินถิงเยี่ยนออก เวินถิงเยี่ยนที่กำลังอุ้มเจี่ยนจือก็ถูกผลักลงไปนั่งที่โซฟา หร่านเฉินรู้สึกว่าบรรยากาศแบบนี้มันผิดปกติ วันนี้หลัวฮว่าชุนก็ดื่มไปไม่น้อยแล้ว เกรงว่าตอนนี้คงจะเมาแล้ว เธอเป็นห่วงว่าจะมีเรื่องกัน ดังนั้นจึงพูดขึ้นว่า “ช่างเถอะ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว วันนี้พวกเราแยกย้ายกันได้แล้ว กลับกันเถอะ”“ไม่ได้!” หลัวฮว่าชุนกลับไม่ยินยอม เขาจับไหล่ของเวินถิงเยี่ยนไว้จนแน่น “ถ้าวันนี้ดื่มไม่หมดก็ไม่ให้กลับ!”เวินถิงเยี่ยนเป็นนักธุรกิจมากประสบการณ์และมีไหวพริบมาก หร่านเฉินสามารถสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ แล้วเขาจะไม่รู้สึกได้อย่างไร?ใบหน้าของเขาย่ำแย่ “หลัวฮว่าชุน วันนี้นายดื่มเยอะเกินไปแล้ว ฉันจะไม่เอาเรื่องนาย แต่นายก็ควรทำตัวดี ๆ อย่าบ้าไปกว่านี้!”“ฉันเหรอที่บ้า? ฉันเหรอควรทำตัวดี ๆ ?” ความอาฆาตแค้นในดวงตาของหลัวฮว่าชุนปิดไม่มิด “เวินถิงเยี่ยน ฉันจะบอกอะไรให้นะ นายต่างหากที่ควรทำตัวดี ๆ”หลัวฮว่าชุนกระชากคอเสื้อของเขา เวินถิงเยี่ยนจับข้อมือของอีกฝ่ายจนแน่น “หลัวฮว่าชุน วันนี้นายตั้งใจมาหาเรื่องกันใช่ไหม?”“ใช่!

เธอขมวดคิ้วขึ้น สายตามึนงง ก่อนมองคนที่อยู่ตรงหน้า แล้วพูดพึมพำขึ้นว่า “ทำไมต้องทิ้งจดหมายรักของฉันด้วยล่ะ? คนเขาเขียนมาให้ฉันนะ”“ฉันคือหัวหน้าห้อง!” เวินถิงเยี่ยนพูดขึ้นด้วยสีหน้าตึงเครียด “ที่โรงเรียนไม่อนุญาตให้คบกัน!”เจี่ยนจือขมวดคิ้ว เหตุผลนี่มัน…เธอต่อยไหล่เขาอย่างแรง “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย? นายเป็นแค่หัวหน้าห้อง ไม่ใช่ครูที่ปรึกษาสักหน่อย! เขาเขียนจดหมายรักให้ฉัน มันเป็นของส่วนตัวของฉัน ไม่เห็นเกี่ยวกับนายเลย! นายมีสิทธิ์อะไรมาทิ้งของของฉัน!”ดวงตาของเธอพร่ามัว แม้ว่าหมัดของเธอจะเบา แต่เธอก็ทุบเขาอยู่หลายครั้ง ดังนั้นจึงทำให้หน้าอกและหัวไหล่ของเขาสะเทือน “เธอโกรธมากขนาดนั้นเลยเหรอ?” เขาจับมือของเธอ “แค่ทิ้งจดหมายรักทำไมต้องโกรธขนาดนี้ด้วย?”“ต้องโกรธสิ! ถ้ามีคนมาเขียนจดหมายรักให้ฉัน…” ความทรงจำในสมัยม. ปลายของเธอนั้นเลือนรางมาก แม้จะบอกว่าโรงเรียนไม่อนุญาตให้มีแฟน แต่ใครเล่าจะไม่อยากมีรักในวัยเรียน? ตัวอย่างเช่น เธอที่แอบชอบเวินถิงเยี่ยน แต่ในช่วงม. ปลายนั้นไม่มีใครชอบเธอเลย หร่านเฉินและเพื่อนผู้หญิงคนอื่น ๆ ยังได้ของขวัญจากผู้ชายบ้าง แต่เธอกลับไม่ได้รับเลยใน

เจี่ยนจือขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ไม่ได้ จะยกแบบนี้ไม่ได้ นายไม่มีแรงเลยหรือไง ไม่ได้กินข้าวมาเหรอ?”เวินถิงเยี่ยน “...”พวกเขากำลังซ้อมเต้นอยู่เหรอ? ส่วนเขาเป็นพระเอกในเรื่อง?“เจี่ยนจือ พวกเราถึงบ้านแล้ว กลับเข้าบ้าน” เขาพูดขึ้น “ซ้อมได้แค่นี้ยังคิดจะกลับบ้านอีกเหรอ? ไม่ได้เด็ดขาด เริ่มใหม่! เพลงล่ะ? ทำไมเพลงถึงหยุดไปแล้ว?”“เจี่ยนจือ เลิกเรียนแล้ว!” เวินถิงเยี่ยนทำได้เพียงต้องคล้อยตาม จากนั้นก็อุ้มเธอเข้าไปในลิฟต์ “เลิกเรียนแล้วก็ยังต้องซ้อมต่อ! กลับไป! กลับเข้าห้องซ้อม!” เจี่ยนจือขยับตัวดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของเขา เวินถิงเยี่ยนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “โอเค ๆ กลับไปแล้ว ตอนนี้กำลังกลับไปแล้ว ถึงแล้ว กำลังจะถึงแล้ว”เวินถิงเยี่ยนอุ้มเธออยู่ตลอด รอจนกระทั่งลิฟต์จอดที่ชั้นของพวกเขา เวินถิงเยี่ยนอุ้มเธอขึ้นอีกครั้ง เขาเดินผ่านประตูบ้าน จากนั้นก็เข้าไปในห้องน้ำ ก่อนล้างหน้าล้างตาให้เธอ ยังดีที่เสื้อผ้าของเธอไม่ได้เลอะคราบอ้วก แต่เวินถิงเยี่ยนก็ยังคิดที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ อาบน้ำให้ และปล่อยให้เธอพักผ่อน แต่ในขณะที่เขากำลังถอดเสื้อผ้าให้เธอ เจี่ยนจือก็เริ่มก่อเรื่องอีกครั้ง “ไม

จากนั้นเขาก็มองเนื้อเพลงบนหน้าจอแล้วร้องต่อว่า “ต่อให้ต้องเริ่มต้นใหม่ ฉันก็จะไม่เปลี่ยนใจ ฉันยังจะเลือกเธอ…”“เธอเลือกฉันแล้ว อื้ม…ฉันรักเธอแน่นอน…”โทรศัพท์ของเวินถิงเยี่ยนที่วางเอาไว้บนโต๊ะกระพริบแสงขึ้นจากสายเรียกเข้า แต่เพราะตอนนี้เสียงดังเกินไป ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ยินเสียงเรียกเข้านี้ อาเหวินที่นั่งอยู่ด้านข้างเห็นว่าคนที่โทรเข้ามาคือป้าเฉิน เขาจำได้ทันทีว่านั่นคือชื่อของป้าแม่บ้านที่คอยดูแลเจี่ยนจือเขาหันไปมองเวินถิงเยี่ยนที่กำลังร้องเพลงอยู่ จากนั้นก็กดรับสายเสียงเพลงดังมาก และเขาไม่ได้เปิดลำโพง ดังนั้นจึงได้ยินไม่ชัดว่าป้าเฉินกำลังพูดว่าอะไร เขาได้ยินแค่ว่า “คุณนาย แล้วอะไรสักอย่าง” ตอนนั้นในใจของเขาหงุดหงิดขึ้นมา ยัยผู้หญิงอสรพิษคนนั้นส่งคนมาสืบอาเยี่ยนงั้นเหรอ? ช่างน่าหงุดหงิดจริง ๆ !อาเหวินไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ปล่อยให้เสียงเพลงดังลอดเข้าไป“ฉันจะรักเธอตลอดไป ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ…” โทรศัพท์ของป้าเฉินวางอยู่บนพื้น เสียงเพลงนั้นดังขึ้นมาจากปลายสาย เป็นเสียงชายหญิงร้องเข้าคู่กัน เสียงหนึ่งคือเสียงของเวินถิงเยี่ยน ส่วนอีกเสียงเป็นเสียงที่คุ้นเคยดี

พยาบาลยืนรอด้านข้าง เธอรอให้เจี่ยนจือวางสาย จากนั้นจะได้ช่วยเธอล้างหน้าล้างตา พาเธอไปห้องน้ำ ก่อนถามเธอว่าเธออยากจะกินอะไร ตอนนี้เธออยากกินซุปร้อน ๆ สักถ้วย แต่เธอก็ถามถึงป้าเฉินก่อน หลังจากได้ยินว่าป้าเฉินไม่เป็นอะไรแล้ว เธอก็ตัดสินใจดูแลสุขภาพท้องของตัวเอง “ฉันจะสั่งเดลิเวอรี่ เดี๋ยวรบกวนไปเอาให้หน่อยได้ไหมคะ”เธอสั่งซุปร้อน ๆ และกับข้าวสี่ห้าอย่าง จากนั้นก็รอให้เดลิเวอรี่มาส่ง ระหว่างที่รอเธอก็กดดูโมเมนต์วีแชทด้วยความเคยชิน จากนั้นก็เห็นหร่านเฉินลงรูปรวมเปรียบเทียบระหว่างสมัยเรียนกับตอนนี้ แคปชั่นเขียนว่า ‘เก้าปีที่แล้วกับตอนนี้’เมื่อเห็นดังนั้นเจี่ยนจือก็หัวเราะออกมา ตอนนั้นเธอผอมแห้งเหมือนกับถั่วงอก ดูทั้งอ่อนเยาว์และไร้เดียงสามาก เธอเพิ่งโพสต์โมเมนต์วีแชท ดังนั้นจึงยังไม่มีใครมาคอมเม้นต์ เธอกดไลก์ ก่อนเลื่อนโพสต์ลงมาดูข้างล่าง จากนั้นก็เห็นว่าอาเหวินก็โพสต์วิดีโอ‘ไม่ว่าเวลาจะเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน แต่พวกเขาก็ยังเหมือนเดิม ขอให้พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้มีความสุขนะ’ จากนั้นเธอก็กดเข้าไปดูวีดีโอนั้น เสียงเพลงดังลอดออกมา ‘ฉันจะรักเธอจนฟ้าดินสลาย…’เจี่ยนจือปิดวิดีโอนั้นลง คาดไม