“นายกลับไปเถอะ ฉันไม่เป็นไร” เจี่ยนจือเพียงแค่นึกถึงเวินถิงเยี่ยนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ ทั้งที่แทบไร้เรี่ยวแรง แต่ยังพยายามยิ้มให้เธอกับคุณย่า อารมณ์จึงพลุ่งขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่“เธอนี่นะ...” ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น จู่ ๆ เวินถิงเยี่ยนในวัยหนุ่มก็ยื่นมือมาขยี้ผมเธอเบา ๆ “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก สุดท้ายเส้นทางต่างกันก็ไปถึงจุดหมายเดียวกันได้”เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวแต่เขากลับแบมือออก ในฝ่ามือมีเศษกระดาษชิ้นเล็กติดอยู่ “มันติดผมเธอ”“อ๋อ ขอบใจนะ” เธอเข้าใจเขาผิดไป“ฉันต้องกลับไปทำงานต่อ เธอกลับบ้านก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้” เขาโบกมือให้เธอเธอยืนอยู่ที่เดิม ยังอยากถามอยู่เลยว่า “ที่บอกว่าเส้นทางต่างกันแต่ไปถึงจุดหมายเดียวกัน หมายความว่าไง” แต่เขากลับเร่งเธอไม่หยุด “รีบกลับเถอะ เดี๋ยวมืดแล้ว มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้ที่โรงเรียน”เวินถิงเยี่ยนยังต้องกลับไปทำงาน จึงหันหลังแล้ววิ่งกลับไปเจี่ยนจือมองแผ่นหลังของเขาหายเข้าไปในประตูร้าน ก่อนจะหันไปทางสถานีรถไฟใต้ดินก็ได้ มีอะไรค่อยพูดกันทีหลังก็แล้วกันเวินถิงเยี่ยนเลิกงานจากร้านเค้กตอนห้าทุ่ม เขานั่งรถไฟใต้ดินกลับบ้าน
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
