ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน のすべてのチャプター: チャプター 141 - チャプター 150

ลั่วอวี่เฉิงเริ่มพูดตะกุกตะกัก “บางที…เธอ…เธออาจจะไม่ได้ตั้งใจ…” พูดไปพลางก็หันไปมองเวินถิงเยี่ยน “อาเยี่ยน เจี่ยนจืออาจจะไม่ได้ตั้งใจ…”เจี่ยนจือหัวเราะเย้ยหยันก่อนจะหันไปสบตาเวินถิงเยี่ยน “นายเชื่อหรือไม่เชื่อ？”เวินถิงเยี่ยนไม่ตอบ“นายคิดเหรอว่าคนพิการอย่างฉันจะสู้คนที่ร่างกายสมบูรณ์แบบเธอได้？” เจี่ยนจือยังคงต้อนถาม“อาเยี่ยน ฉัน…ฉันไม่ได้ออกแรงนะ ฉันรู้ว่าเจี่ยนจือขาไม่ดี แล้วยังมีป้าเฉินช่วยเธอ…” ลั่วอวี่เฉิงพูดไปก็ทำท่าจะร้องไห้อีกครั้งเวินถิงเยี่ยนไม่สนใจสิ่งที่พวกเธอกำลังโต้เถียงกันแม้แต่น้อย เขาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ สีหน้าเคร่งขรึม “ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้น ตอนนี้ป้าเฉินมีแค่ทางเลือกเดียว”“เลือกบ้าอะไร！” เจี่ยนจือแทบอยากหยิบถ้วยชาบนโต๊ะสาดใส่หน้าเขา “ทำไมไม่รื้อฟื้น？เพราะนายรู้ว่าเฉิงเฉิงของนายโกหก！ในบ้านมีกล้องวงจรปิด เรื่องจริงเป็นยังไงแค่เปิดโทรศัพท์ดูก็รู้แล้ว！เลิกแกล้งโง่สักที！คนสารเลวแบบพวกนายมีสิทธิ์อะไรมาต่อรองกับฉัน！”จริง ๆ แล้วเจี่ยนจือไม่อยากไปเกี่ยวข้องกับคนสองคนนี้อีกแล้ว ไม่อยากด่า ไม่อยากโกรธ พวกเขาจะไปมีความสุขกันในโลกขอ

เวินถิงเยี่ยนเพิ่งจะหลุดออกจากภวังค์ ก่อนจะตอบกลับไป “ฉันตกลง”ลั่วอวี่เฉิงสิ้นหวังทันที กัดริมฝีปากแน่นด้วยความร้อนใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาเจี่ยนจือขมวดคิ้วยุ่ง “แล้วจะทำให้มันมีผลทางกฎหมายได้ยังไง？พูดปากเปล่าแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ”เวินถิงเยี่ยนแค่นหัวเราะเย็นชา “เธอไม่เชื่อใจฉัน？ชื่อของฉันเวินถิงเยี่ยนก็คือหลักประกัน！”เจี่ยนจือกลับกลั้วหัวเราะ “คุณเวินคะ ความน่าเชื่อถือของคุณเท่ากับศูนย์”สีหน้าของเวินถิงเยี่ยนหม่นแสงลง“เงื่อนไขของฉันพูดไปหมดแล้ว คุณเวินคะ ที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของคุณ อันดับแรก เขียนทุกอย่างลงเป็นลายลักษณ์อักษร หาทนายทำสัญญาให้มีผลทางกฎหมาย จากนั้นก็ดำเนินการตามเงื่อนไขทีละข้อ อ้อ คฤหาสน์กับของแบรนด์เนมทั้งหมด ช่วยขายแล้วโอนเงินให้ฉันด้วย ส่วนค่าใช้จ่ายที่พวกคุณไปเที่ยวกัน ก็คิดเป็นเงินคืนมา ทั้งหมดนี้ต้องจัดการให้เสร็จภายในหนึ่งสัปดาห์ ถ้าไม่เสร็จ อย่าหาว่าฉันไม่รักษาคำพูด”พูดจบ เจี่ยนจือเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงเสริมอีกว่า “ถึงตอนนั้น ต่อให้นายจะใช้ป้าเฉินมาขู่ฉัน ก็ไม่ได้ผลแล้ว คุณเวิน เรื่องที่คุณทำได้ เชื่อเถอะว่าภรรยาคุณก็ทำได้เหมือนกัน”“เธอ？เธอจะทำอ

ช่วงหัวค่ำเวินถิงเยี่ยนก็กลับมาที่บ้านครั้งนี้ เจี่ยนจือกำลังนั่งดูซีรีส์จริง ๆ เป็นแนวเบาสมอง ดูเพลิน ๆ ไม่ต้องคิดอะไรเธอสังเกตว่าเนื้อหาของซีรีส์เรื่องนี้กลับมีหลายจุดที่คล้ายกับชีวิตของเธออย่างน่าประหลาด รวมถึงพระเอกซีรีส์ที่เดิมที่ฉลาดเป็นกรด แต่พอเจอกับนางร้ายก็กลายเป็นซื่อบื้อตาใสเสียอย่างนั้น ถึงรายละเอียดจะต่างกันอยู่บ้าง แต่ภาพรวมแล้วก็แทบไม่ต่างจากชีวิตของเธอเลยพอเห็นพระเอกโดนนางรองปั่นหัวจนหมุนเป็นลูกข่าง เธอก็นึกถึงเวินถิงเยี่ยนขึ้นมา รู้สึกว่ามันน่าตลกมากจนหลุดหัวเราะออกมาช่วงจังหวะที่เวินถิงเยี่ยนเดินเข้ามาก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเธอพอดีแน่นอนว่าเธอเองก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาเช่นกันเดิมที เธอคิดว่าเขาคงจะประชดเธอ เพราะยังไงซะ วันนี้เฉิงเฉิงของเขาคงอารมณ์ไม่ดีทั้งวันแน่ ๆ แก้วตาดวงใจของเขาต้องเป็นทุกข์เพราะเธอ แล้วเขาจะยอมปล่อยเธอไปได้ยังไงกัน？แต่เขากลับไม่ได้ทำอย่างนั้นเขาถือกระเป๋าเอกสารเดินเข้ามา พลางคลายเนกไทที่คอไปด้วย “เธอดูอะไรอยู่？ น่าสนุกขนาดนั้นเลย？”“ อ๋อ ดูพวกคนโง่แสดงละครน่ะ” พูดถึงพวกนายนั่นแหละ ไอ้พวกโง่！เขาแค่นหัวเราะ “เหอะ” ออกมา “ ดูเ

เขาหัวเราะออกมา ท่าทางไม่เชื่อ “เวินถิงเยี่ยน นายต้องรู้เอาไว้ก่อนว่า มีแต่คนรักกันเท่านั้นถึงจะหึงหวงกันได้” เธอเงยหน้ามองเพดาน สายตาว่างเปล่า ภายใต้ดอกหอมหมื่นลี้ที่ปลิดปลิวเด็กหญิงและเด็กชายกำลังนั่งกินขนมไหว้พระจันทร์ใต้ต้นดอกหอมหมื่นลี้ “เวินถิงเยี่ยน ฉันไม่ได้รักนายแล้ว”ภายในใจมีเพียงความขื่นขมที่เจือจาง นับว่านี่คือคำลาเด็กสาวโง่เขลาที่จมอยู่กับความรักมานานถึงสิบสองปี ‘เฮ้ ตัวฉันเมื่อสิบสองปีก่อน วันนี้เมื่อสิบสองปีต่อมา ฉันอยากจะบอกเธอว่า เธอรักคนผิดแล้ว แต่ฉันได้แก้ไขมันเรียบร้อย’ “ยัยโง่!” เขายังคงไม่เชื่อเหมือนเดิม ก่อนลูบผมเธอด้วยความอ่อนโยน “ฉันจะไปอาบน้ำก่อน”เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าห้องน้ำ ส่วนเจี่ยนจือก็เข้านอน ตอนนั้นหร่านเฉินส่งข้อความวีแชทมาหาเธอ หร่านเฉินบอกว่าเธอกลับจากทำงานต่างจังหวัดแล้ว ก็เลยอยากนัดเธอไปทานข้าวด้วยกัน เจี่ยนจือก็เริ่มคุยแชทกับหร่านเฉินในสมัยเรียนหร่านเฉินนั่งโต๊ะเดียวกับเจี่ยนจือ ดังนั้นจึงนับว่าเธอเป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ตอนที่ขึ้นมหาลัยไปแล้วก็ยังไปมาหาสู่กันอยู่ หลังจากแต่งงานกับเวินถิงเยี่ยนเธอก็ยังติดต่อกันอยู่หลายครั้ง แต่ทุก

“ตามใจนาย นายจะไม่ตอบตกลงก็ได้” เธอที่เพิ่งลุกขึ้นยืนก็นั่งลงอีกครั้ง อะไรคือการบอกว่าเธอไม่ยอมมีลูกกับเขา? แต่งงานกันมาห้าปีแล้ว เธอขอเขามีลูกอย่างหน้าด้านมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาปฏิเสธอย่างเย็นชา ตอนนี้ลั่วอวี่เฉิงไม่สามารถมีลูกได้แล้ว ก็เลยจะให้เธอมาตั้งท้องแทนอย่างนั้นเหรอ?“ตกลง” เขาหยิบกระเป๋าเอกสารขึ้นมา “ฉันตกลงแน่นอน ไปกันเถอะ คุณนายเวิน”เจี่ยนจือเก็บของเสร็จแล้วก็เตรียมตัวจะเดินออกไปพร้อมเขา นอกจากนี้เธอยังเตรียมเสื้อผ้าสำรองไปอีกชุด เพราะเธอกลัวว่าหลังจากทำกายภาพบำบัดเสร็จ ตอนนั้นเหงื่อเธอคงท่วมตัว และอาจจะกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ทัน ดังนั้นจึงไม่สามารถไปเจอหร่านเฉินได้“ตอนเย็นเธอนัดกินข้าวกับหร่านเฉินใช่ไหม?” เวินถิงเยี่ยนเห็นว่าเธอเอาเสื้อผ้าไปอีกชุด ดังนั้นจึงถามขึ้น“อื้อ” “ตอนบ่ายยังมีทำกายภาพบำบัดไม่ใช่เหรอ?”“อื้อ”เวินถิงเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย “การทำกายภาพบำบัดมันทรมานนะ เธอจะทนไหวเหรอ?”“อื้อ”เวินถิงเยี่ยนมองเธอด้วยความขบขันและโมโห “นี่สินะที่เรียกว่าคำพูดเป็นเงินเป็นทอง? เงินห้าล้านซื้อคำตอบรับได้แค่คำเดียว ถ้าฉันโอนเงินให้เธออีกห้าล้าน เธอจะพูดส