All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 201 - Chapter 210

เจี่ยนจือไม่ต่อบทสนทนาใด ๆ เขาพูดอะไรเธอแค่อัดเสียงตามนั้น รอความจริงเรื่องอาสาสมัครแดงออกมา ค่อยปล่อยไฟล์เสียงนี้ออกไป ลองดูว่าเขาจะหน้าชาขนาดไหน “ตอนนั้นคุณย่าบอกว่า สาวน้อยอาสาสมัครรูปร่างผอมบางคนนั้น คอยเช็ดตัวป้อนน้ำป้อนยาให้เธอ พยุงท่านไปตรวจร่างกาย เธอหน้าตาสละสลวยมาก แถมยังจิตใจดี เฉิงเฉิง…ถึงแม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว ก็ยังเป็นคนเดิมกับเมื่อตอนนั้น…”พูดมาถึงตรงนี้ เขาเหมือนเพิ่งนึกถึงเธอขึ้นมา ลืมตาขึ้นมาสบตาเธอ “เธอล่ะ？มีแต่ฉันที่ล้างเท้าให้เธอ”ใช่ เขาเคยล้างเท้าให้เธอจริง ๆ แต่เรื่องนั้นมันนานมากแล้ว ตั้งแต่สมัยที่ขาของเธอยังไม่หายดี นานจนเธอไม่อยากย้อนกลับไปแตะต้องความทรงจำที่ปวดร้าวนั้นอีก“เธอไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ？” มือของเขาเลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าเธอ “คุณนายเวินของฉัน”“งั้น…” เธอหยุดคิดเล็กน้อย “นายให้ลั่วอวี่เฉิงล้างให้นายสิ เธอถนัดไม่ใช่เหรอ”หรือจะล้างให้ทุกวันเลยก็ได้ ยังไงหลังจากนี้เธอก็ไม่อยู่ดูแล้ว“เธอ…” เขาบีบจมูกเธอเต็มแรง “คุณนายเวินครับ เธอยังมีจิตสำนึกอยู่ไหม？หึงแรงขนาดนี้？”คิดว่าเธอหึงอีกแล้ว…เขาคงไม่มีวันเข้าใจว่าเวลาที่ภรรยาพูดจาแบบนี้

“นายพูดว่า…” เจี่ยนจือยังคงหัวเราะไม่หยุดจากมุกเมื่อครู่ รอยยิ้มยังคงประดับบนใบหน้าสวย “ให้อาเหวินดูแลเฉิงเฉิงให้ดี นายรักเฉิงเฉิงมาก แต่ชีวิตนี้นายต้องรับผิดชอบฉัน”“แค่นั้น？” เวินถิงเยี่ยนจ้องเธอราวกับจับผิด“แค่นี้น่ะสิ นายคิดว่าตัวเองพูดอะไรอีกล่ะ？หรือว่ากำลังรู้สึกผิด？” เจี่ยนจือมองเขาด้วยรอยยิ้มแววตาเขาวูบไหวชั่วขณะก่อนจะเลือนหายไป “ไม่มีอะไร”“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรแล้วนี่ อย่ามากวนฉันดูรายการได้ไหม” เธอปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี“เธอไม่โกรธจริง ๆ ใช่ไหม？” เขายังจ้องรอยยิ้มของเธอเหมือนกำลังพยายามอ่านอะไรบางอย่าง“ทำไมต้องโกรธด้วย？รายการนี้สนุกจะตายไป” พูดจบ เธอก็หัวเราะขึ้นมาอีกครั้งแต่ยังไม่ทันได้ดูต่อ จู่ ๆ เวินถิงเยี่ยนก็โอบเธอเข้าไว้ กดท้ายทอยของเธอแนบลงกับไหล่เขา “เจี่ยนจือ คุณย่าจะกลับมาเมื่อไหร่？”“ถามทำไม？” ก้อนเนื้อในอกกระตุกวูบเล็กน้อย อย่าบอกนะว่าเขาจับสังเกตเธอได้？“มะรืนนี้ดีไหม？หลังจากมะรืนนี้ฉันมีเวลาว่างแล้ว พวกเราพาคุณย่าไปเที่ยวกันเถอะ ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ？” เขาเอ่ย“เรื่องนี้…ไว้คุยทีหลังเถอะ ยังไม่รู้เลยว่าคุณย่าจะกลับวันไหน” ในใจของเจี่ยนจือคิดว

“อาเยี่ยน! ฉันอยู่ที่นี่! อาเยี่ยนช่วยฉันด้วย!” ลั่วอวี่เฉิงกรีดร้องเสียงดัง“เฉิงเฉิง! ไม่เป็นไรนะ! ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องกลัว ฉันมาหาแล้ว” เวินถิงเยี่ยนรีบวิ่งตามเสียงนั้นด้วยความร้อนใจหลังจากนั้นไม่นานเงาร่างของเวินถิงเยี่ยนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ลิฟต์ของชั้นสิบเอ็ดเสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทรงผมที่เคยตกแต่งอย่างเป็นระเบียบกลับหล่นลงมาปรกหน้าผากดูยุ่งเหยิง ใบหน้าเปียกชื้นเมื่อมาถึงสิ่งที่เขาทำเป็นอย่างแรกคือสำรวจอีกฝ่าย “เฉิงเฉิง เป็นยังไงบ้าง? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”ลั่วอวี่เฉิงส่ายหน้าพร้อมน้ำตาที่ไหลรินเวินถิงเยี่ยนโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นเขาก็หันไปตวาดใส่ชายเสื้อเทา “พวกนายห้ามแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเส้นผม!”ชายเสื้อเทาหัวเราะขึ้น “น่าสนใจดีนี่นา”“วางใจเถอะ พวกเราต้องการแค่เงิน ถ้าเตรียมเงินเอาไว้แล้วก็ค่อยคุยกันง่ายหน่อย”ชายเสื้อเทากระชากคอเสื้อของลั่วอวี่เฉิงให้ลุกขึ้น ก่อนใช้มีดจี้คอเธอ เวินถิงเยี่ยนระเบิดโทสะขึ้น “พวกนายจะทำอะไร? ปล่อยเธอซะ!”ชายเสื้อเทาหัวเราะอย่างชั่วร้าย “ส่งเงินมาก่อน แล้วฉันจะปล่อยเธอไป”“ปล่อยเธอก่อน!” เวินถิงเยี่ยนพูดขึ้นด้วยเ

ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว แต่ยังคงรู้สึกตกใจและหวาดกลัวอยู่ เมื่อเจี่ยงซื่อฝานถามเธอแบบนั้น เธอก็พยักหน้า ทว่ามือยังสั่นอยู่เล็กน้อย ข้อมือตรงที่เจี่ยงซื่อฝานเพิ่งจับขึ้นรอยสีแดงปื้ดใหญ่ และตอนนี้ยังคงรู้สึกเจ็บอยู่เลย“นายมาที่นี่ได้ยังไง?” เจี่ยนจือถามด้วยความสงสัยความจริงแล้วตอนนี้เป็นเทศกาลเก็บเกี่ยวผลหยางเหมยของเมืองใกล้เคียง แม้ว่าผลไม้ชนิดนี้จะมีราคาไม่แพง แต่แม่ของเจี่ยงซื่อฝานกลับชอบกินมาก ด้วยฐานะทางการเงินของคุณนายเจี่ยงและการขนส่งสินค้าในปัจจุบัน ถ้าเธออยากกินก็เป็นเรื่องที่ง่ายมากไม่ใช่เหรอ แต่ด้วยความกตัญญูของเจี่ยงซื่อฝาน เขาจึงเดินทางมาเก็บผลหยางเหมยสดใหม่ให้แม่ด้วยตัวเองทุกปี ดังนั้นเมื่อคืนนี้เขาจึงเดินทางไปที่สวนหยางเหมย หลังจากเก็บผลไม้ที่สดและอร่อยที่สุดมานานกว่าค่อนคืน ตอนเช้าเขาก็กลับมาที่เมืองไห่เฉิง เขาซื้อตั๋วเครื่องบินกลับไปเมืองหลวงไฟท์เที่ยง แต่เขาคิดถึงเจี่ยนจือขึ้นมา ดังนั้นจึงจะเอาผลหยางเหมยไปฝากเธอสักสองสามกล่อง แต่หลังจากที่เขาไปถึงบ้านเธอแล้ว ไม่ว่าเขาจะโทรหาอย่างไรก็ไม่มีใครรับสาย ทันใดนั้นเองก็มีคนถือลากกล่องใบใหญ่เดินออกมาจากในลิฟต์พอดี เขาจึงฉ

“คนแซ่เจี่ยง” เวินถิงเยี่ยนกัดฟันกรอด “ผมขอบอกเอาไว้ก่อนเลยนะว่า คุณจะอยู่ข้างใครไม่สำคัญ แต่เจี่ยนจือเป็นภรรยาของผม! คุณไม่ควรมายุ่งกับเธอ!”“งั้นเหรอ?” เจี่ยงซื่อฝานกลับไม่ยอมถอยเลยสักก้าว “ถ้าผมไม่ออกมาช่วยรุ่นพี่ เธอก็คงไม่กระโดดตึก แต่ใบหน้าเสียโฉมไปแล้ว นี่คงเป็นสิ่งที่คุณอยากเห็นสินะ?”“คุณ…” เวินถิงเยี่ยนกระชากคอเสื้อเจี่ยงซื่อฝาน “ไอ้สารเลวนี่ ไม่ว่าครอบครัวคุณจะยิ่งใหญ่มาจากไหน แต่อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของเวินถิงเยี่ยนเด็ดขาด!”เจี่ยงซื่อฝานกำหมัดกรอด แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณเวิน คุณโปรดทำความเข้าใจให้ชัดเจน รุ่นพี่ของผมชื่อเจี่ยนจือ เธอมีชื่อ มีนามสกุล เป็นนักเต้นคนหนึ่ง ไม่ใช่ผู้หญิงของใคร และไม่ใช่ภรรยาของใครทั้งนั้น ไม่ว่าใครก็มาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของไม่ได้!”เวินถิงเยี่ยนโกรธจัด เขาต่อยไปที่ปลายคางของเจี่ยงซื่อฝาน พร้อมคำรามด้วยความโมโห “คุณลองถามเธอสิ ถามว่าเธอเป็นใคร! ถามว่าเธอเป็นผู้หญิงของเวินถิงเยี่ยนใช่ไหม!”เจี่ยนจือที่เห็นดังนั้น ก็รีบเอาตัวเข้ามาขวางเจี่ยงซื่อฝาน “เวินถิงเยี่ยน! ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”เวินถิงเยี่ยนเบิกตากว้างขึ้น เขามองเธอด้วยความ